گر چه انسانی را در خود کشته ام
گر چه انسانی را در خود زاده ام
گر چه در سکوت دردبار خود مرگ و زندگی را شناخته ام،
اما
میان این هر دو
من
لنگر پر رفت و آمد درد تلاش بی توقف خویشم.
@phobicool
#شاملو
گر چه انسانی را در خود زاده ام
گر چه در سکوت دردبار خود مرگ و زندگی را شناخته ام،
اما
میان این هر دو
من
لنگر پر رفت و آمد درد تلاش بی توقف خویشم.
@phobicool
#شاملو
چنان فشرده شب تیره پا
که پنداری،
هزار سال،
بدین حال ، باز می ماند!
به هیچ گوشه ای از چار سویِ این مرداب،
خروس آیهی آرامشی نمیخواند!
چه انتظار سیاهی
سپیده می داند؟
@phobicool
#فریدون_مشیری
که پنداری،
هزار سال،
بدین حال ، باز می ماند!
به هیچ گوشه ای از چار سویِ این مرداب،
خروس آیهی آرامشی نمیخواند!
چه انتظار سیاهی
سپیده می داند؟
@phobicool
#فریدون_مشیری
Forwarded from Art?yes please (Giti)
برای کشتن انسان همیشه دلایلی وجود دارد. اما، به عکس، توجیه زندگی او غیر ممکن است. برای همین است که جنایت همیشه و بی گناهی فقط گاهی برای دفاع از خود وکلایی می یابد.
@phobicool
#آلبر_کامو
@phobicool
#آلبر_کامو
.
دیگر کتابم را درباره رولبون نمی نویسم. تمام شد. دیگر نمی توانم بنویسمش. حالا عمرم را چطور بگذرانم؟
...
من که توان نگهداری گذشته خودم را ندارم، چطور می توانم به نجات گذشته کس دیگری امیدوار باشم؟
قلمم را برداشتم و سعی کردم دوباره کار کنم. از فکر گذشته و حال و دنیا خسته شده بودم.
فقط همین را می خواستم که آرامم بگذارند تا کتابم را تمام کنم.
اما همین که چشمم به دسته کاغذهای سفید افتاد، مجذوب ظاهرش شدم.
همین طور که قلمم در هوا مانده بود، محو تماشای این کاغذ درخشان شدم.
چقدر سخت و خیره کننده بود!
چقدر حضور داشت!
تنها چیزی که داشت، زمان حال بود.
حروفی که تازه رویش نوشته بودم، هنوز خشک نشده بود و از حالا دیگر به من تعلق نداشت.
@phobicool
#Jean_Paul_Sartre
#ژان_پل_سارتر
_تهوع
دیگر کتابم را درباره رولبون نمی نویسم. تمام شد. دیگر نمی توانم بنویسمش. حالا عمرم را چطور بگذرانم؟
...
من که توان نگهداری گذشته خودم را ندارم، چطور می توانم به نجات گذشته کس دیگری امیدوار باشم؟
قلمم را برداشتم و سعی کردم دوباره کار کنم. از فکر گذشته و حال و دنیا خسته شده بودم.
فقط همین را می خواستم که آرامم بگذارند تا کتابم را تمام کنم.
اما همین که چشمم به دسته کاغذهای سفید افتاد، مجذوب ظاهرش شدم.
همین طور که قلمم در هوا مانده بود، محو تماشای این کاغذ درخشان شدم.
چقدر سخت و خیره کننده بود!
چقدر حضور داشت!
تنها چیزی که داشت، زمان حال بود.
حروفی که تازه رویش نوشته بودم، هنوز خشک نشده بود و از حالا دیگر به من تعلق نداشت.
@phobicool
#Jean_Paul_Sartre
#ژان_پل_سارتر
_تهوع