آیا ما خیلی از مرده هایمان حرف می زدیم؟ مجال نداشتیم که آنها را، حتی در دلهایمان به خاک بسپاریم. نه، هیچ جارا خالی نمی گذارم خلایی ایجاد نمی کنم. متروها لبریزند، رستوران ها پرند، سرها تا جایی که نزدیک به ترکیدن باشند پر از مشغله های ریز و درشت هستند، مثل تخم مرغ. باید باور کرد که من لازم نبوده ام. دلم می خواست لازم باشم. برای چیزی یا کسی...

@phobicool

#ژان_پل_سارتر
#مرده_های_بی_کفن_و_دفن

مادرجان
تو مريم مقدس بودي
خطا از من بود كه مسيح نشدم..

@phobicool

#جهان_فرح_نيا

اُوِه مردی سیاه‌وسفید بود.
همسرش رنگ بود؛ تمام رنگ‌های او...

@phobicool
#مردی_به_نام_اوه
#فردریک_بکمن

Bang Bang!
She shot me down ...
Bang Bang!
I hit the ground ...

Nobody dies virgin cause life fucks everyone !

بخشی از پریشانیِ تو،ناشی از یک خشم مدفون شده است.
چیزی در تو هست،نوعی ترس و کم رویی،که اجازه ی ابرازِ خشمت را نمیدهد.
به جای آن به فروتنی ات می نازی!
نوعی پاکدامنیِ اجباری برای خود پدید آورده ای:
احساسات را در عمق مدفون می کنی،و چون دیگر خشمی را تجربه نمیکنی،تصور میکنی یک قدیسی!
فرو خوردنِ خشم،انسان را بیمار میکند...

@phobicool

وقتی نیچه گریست
#اروین_د_یالوم

‏آنچه از مقابل می‌آمد از عابر و کوه ودرخت، از کنار چشمم از لاله‌ی گوشم که رد می‌شد نیست می‌شد. در آینه ماشین نگاه کردم ببینم از کجا آمده‌ام، دیدم آمدنی نبوده است و هر چه بوده است رد شدن بوده است. در آینه، هیچ عقبی نبود و هیچ پرنده و عابری که رد شده بود نبود. من پشتِ سر نداشتم.
@phobicool
#عليرضاروشن

بیگ محمد: «هیچ وقت عاشق بوده‌ای ستار؟»
ستار: «عاشق زیاد دیده‌ام!»
بیگ محمد: «راه و طریقش چه جور است عشق؟»
ستار: «من که نرفته‌ام برادر!»
بیگ محمد: «آن‌ها که رفته‌اند چه؟ آن‌ها چه می‌گویند؟»
ستار: «آن‌ها که تا به آخر رفته‌اند برنگشته‌اند تا چیزی بتوانند بگویند...!»

@phobicool

#محمود_دولت_آبادی
_کليدر

سخت بود
فراموش کردن کسی
که با او
همه چيز و همه کس را
فراموش می ‌کردم...

@phobicool

#ايلهان_برک