نقاب هایمان را تکه تکه کندیم. بدون گفته ای.
خون از گونه ها و پیشانی برهنه شده مان می ریخت. با وجود دردی که نفسمان را بریده بود و ناله مان را در آورده بود، لبخند همیشگی مان عاقبت ناپدید شد و پس از چند ساعت، چهره ی پیشینی مان ظاهر گشت. آن گاه لبهایمان به هم پیوستند.

@phobicool
_میرا
#کریستوفر_فرانک

ما شکستن بودیم
و مشت هایی را که درهوا می چرخاندیم
عاقبت بر میز کوبیدیم
باز کن مشتم را!
هرکجای تهران که دست می گذارم
درد می کند
هرکجای روز که بنشینم
شب است
هرکجای خاک..
دلم نیامد بگویم!
این شعر
در همان سطر های اول گلوله خورد و گرنه تمام نمی شد

@phobicool
#گروس_عبدالملکیان

اکنون کجاست؟
چه می کند؟
کسی که فراموشش کرده‌ام...

@phobicool

#عباس_کیارستمی

باید باور کرد ضروری نبودم. دوست داشتم ضروری باشم، دلم می‌خواست برای چیزی یا کسی ضروری باشم. نبودم!

@phobicool

-کلمات
#ژان‌_پل‌_سارتر

من روزهای تلخی را ديده‌ام
وحرف های خيلی زشتی شنيده‌ام
بسيار زشت‌تر از فقر
اما
سوگند خورده‌ام کلامی بر زبان نياورم
وخواب های خود را هم
با هيچ‌کس نگويم
باری
شادم از اينکه سپيده دم باز دميده است
و برف های خوب دماوند
در بستری از آبی راحت لميده‌اند
در ضمن
عشق نيز دروغ است

@phobicool
#ضیاء_موحد

But if you stay, I'll make you a night
Like no night has been, or will be again.
I'll sail on your smile, I'll ride on your touch,
I'll talk to your eyes that I love so much...🖤