از همه‌ی اسرار اَلِفی بیش برون نیفتاد؛
و باقی هر چه گفتند در شرح آن الف گفتند؛ و آن الف البته فهم نشد.

- مقالات شمس

ای دریغ ...

دَمی با غم به سر بردن، جهان یک سر نمی‌ارزد
به می بفروش دلقِ ما، کز این بهتر نمی‌ارزد
به کویِ می فروشانش، به جامی بر نمی‌گیرند
زهی سجادهٔ تقوا که یک ساغر نمی‌ارزد
رقیبم سرزنش‌ها کرد کز این باب رُخ برتاب
چه افتاد این سر ما را که خاکِ در نمی‌ارزد؟
شکوهِ تاجِ سلطانی که بیمِ جان در او دَرج است
کلاهی دلکش است اما به تَرکِ سر نمی‌ارزد
چه آسان می‌نمود اول غمِ دریا به بوی سود
غلط کردم که این طوفان به صد گوهر نمی‌ارزد
تو را آن بِهْ که رویِ خود ز مشتاقان بپوشانی
که شادیِّ جهانگیری، غمِ لشکر نمی‌ارزد
چو حافظ در قناعت کوش و از دنیایِ دون بگذر
که یک جو مِنَّتِ دونان دو صد من زر نمی‌ارزد
- غزل شماره ۱۵۱

همه چی از یاد آدم میره مگه یادش که همیشه یادشه
- حسین پناهی

آقای معلم
ما نسل سر خط کش هستیم
تا که پایمان قلم نکنند
خواهیم نوشت بی مایه
تا بیات نشود حس فطیرمان
حذفمان،یادمان،بودمان بی سایه
شعارمان شعری نمی شود
خالی از افکار پارینه سنگی
تو فرض کن طنابیم بی پایه
اما چگونه می توان نوشت
بی تقطیع هر شاخه
که بارش هست و دانه ای دارد
ریشه در خاک وطن باشد و ما
ترکه ای از چوب وطن
زیر پاهامان چرا سبز نشود؟
به امید جوانه هامان در خاک
خونآبه را بخش می کنیم
آقای معلم تو بگو
با چه زبانی،لحنی این همه درد را
در جدول رویاهامان
نآنوشته کنکاش یا برای همفکری
با همین حرف ها که ده ها بار
می چرخد و می چرخانیم دور گردن
به افسون کتک های زمانه دور فلک
چندها بار دگر بچرخیم ناموزون
تا تنها یک بار درختی را در جدول
برای ترکه ی بعدی پاداش کنیم
پر از سوالم استاد
دچار حذف است نامم
شما به حرمت این چوب های سوخته بگو
سجلدمان را چطور مبناش کنیم؟

@phobicool
#مهسا_طلوع
_ خونآبه
* بنویس تا کشته شوی در خویش ..*

به ساعتم نگاه می کنم
یازده ظهر می گذرد
کنار خانه ای از شن و مه
سایه ام رنگ می بازد
باز تمام مسیر را اشتباه رفته ام


… خونآبه
| مهسا طلوع |

در شطرنج، بهش میگن زوگزوانگ، وقتیه که تنها حرکتی که میتونی بکنی حرکت نکردنه، اما شما باید حرکت کنید چون نوبت حرکت شماست.


| 📽 Mr Nobody | 2009

رهزنِ دهر نخفته‌ست مشو ایمن از او
اگر امروز نبرده‌ست که فردا ببرد


#حافظ

By YUKO TATSUSHIMA

ملتمس زهر کژدم ..

نمی‌دانم چه کسی نوشت، اما خوب نوشت:
«من از آن‌ها که تسلایشان می‌دادم، غمگین‌تر بودم»


| معین دهاز |