فرداهایم از دیوارهای شما شفاف می‌شود
دیوارهای بی‌طی
آزرده‌های فاصله
چسبیده‌های تن

سویی كدر نشسته در جستجوی اویِ شما
هفتادها تپنده‌ی تاریك را
كاویده با سرانگشت این‌سو
هربار انگشت‌هایی
دیوارهای بی‌طی را آن‌سو آزرده‌اند
آزرده‌های مشغله‌ی ناخن
با روزهای مایعی‌ِ بی‌نور
چسبیده با من‌اند در این‌سو
در فرصت ستاره و تبِ یك شب
شفاف می‌شود
فردایم از طلیعه‌ی چاقو!

📃 @phobicool

- لبریخته ها
#یدالله_رویایی

Self portrait by Mahsa Tolou • 1403
Oil on canvas ( psychoanalysim ) - 50.70
( From personal gallery )


شب‌های خطابه
به انتظارِ
نوازش مهتاب
نشسته‌ام
در حرمسرای تهمت
باران...

👀 @phobicool

#بهرام_اردبیلی
#رهگذری_در_خواب_پروانه‌ها

آدم کودن به ندرت تنها می‌ماند.

🔧 @phobicool
| ساموئل بکت - مالون می‌میرد |

آیا چنین که ماهْ مهیاست
باید که را به یادِ تو بوسید؟
باید چگونه زائرِ او شد
تا اشک را به دامنِ او ریخت؟
.
پایانِ کودکی‌ست، خدایا
از چهره‌ها چراغ بیاویز!
گفتیم و در اجابتِ این حرف
جز نور هرچه بود فروریخت

👁 @phobicool
#حسین_صفا
#این_دست_بی_صدا

- لیلی نیستم
اما با نام کوچکم مهسا
برای تو،
برای مام وطن
آبروی عاشقان تمام جهانم ..!

👀 @phobicool

- خونآبه
#مهسا_طلوع

دزدیده چون جان می‌روی اندر میانِ جانِ من
سروِ خرامانِ منی ای رونقِ بستانِ من

🦋 @phobicool
مولوی
خوانش #علیرضاروشن

#ژازه_تباتباای
🌀 @phbicool

#ژازه_تباتباای
🌀 @phbicool

#ژازه_تباتباای
🌀 @phbicool

🪬 @phobicool
- به مناسبت زادروز حضرت حافظ

در اقیانوس چه نیافتی
که به کرمِ سرِ قلاب دل باختی
ای ماهی خرد؟

🐠 @phobicool
#علیرضاروشن

🌟@phobicool
- از لیموی لب های سارا …

بمیری درختت می شوم
بمانی تابوتت
👩@phobicool
#علیرضاروشن

نام شعر: ققنوس
شاعر: نیما یوشیج
🚬با صدای: احمد شاملو
🧷 @phobicool
ققنوس، مرغ خوشخوان، آوازه‌ی جهان،
آواره مانده از وزش بادهای سرد،
بر شاخ خیزران،
بنشسته‌است فرد.
بر گردِ او به هر سرِ شاخی پرندگان.

او ناله‌های گمشده ترکیب می‌کند،
از رشته‌های پاره‌ی صدها صدای دور،
در ابرهای مثل خطی تیره روی کوه،
دیوار یک بنای خیالی
می‌سازد.
از آن زمان که زردی خورشید روی موج
کم‌رنگ مانده است و به ساحل گرفته اوج
بانگ شغال، و مرد دهاتی
کرده‌ست روشن آتش پنهان خانه را
قرمز به چشم، شعله‌ی خردی
خط می‌کشد به زیر دو چشم درشت شب
وندر نقاط دور،
خلقند در عبور.
او، آن نوای نادره، پنهان چنان که هست،
از آن مکان که جای گزیده‌ست می‌پرد
در بین چیزها که گره خورده می‌شود
با روشنی و تیرگی این شب دراز
می‌گذرد.
یک شعله را به پیش
می‌نگرد.
جایی که نه گیاه در آنجاست، نه دمی
ترکیده آفتاب سمج روی سنگهاش،
نه این زمین و زندگی‌اش چیز دلکش است
حس می‌کند که آرزوی مرغ‌ها چو او
تیره‌ست هم چو دود. اگر چند امیدشان
چون خرمنی ز آتش.
در چشم می نماید و صبح سفیدشان.
حس می کند که زندگی او چنان
مرغان دیگر ار به سر آید
در خواب و خورد،
رنجی بود کز آن نتوانند نام برد.

آن مرغ نغزخوان،
در آن مکان ز آتش تجلیل یافته،
اکنون، به یک جهنم تبدیل یافته،
بسته‌ست دم به دم نظر و می‌دهد تکان
چشمان تیزبین.
وز روی تپه،
ناگاه، چون به جای پر و بال می‌زند
بانگی برآرد از ته دل سوزناک و تلخ،
که معنیش نداند هر مرغ رهگذر.
آنگه ز رنج‌های درونیش مست،
خود را به روی هیبت آتش می‌افکند.
باد شدید می‌دمد و سوخته‌ست مرغ
خاکستر تنش را اندوخته‌ست مرغ!
پس جوجه‌هاش از دل خاکسترش به در.
🌧 @phobicool
ـــــــــــــــــــــــ
- نشانه‌گذاری در شعر نیما یوشیج همیشه مجادله‌برانگیز بوده است. نشانه‌گذاری و متن شعر که در بالا آمده، بر اساس کتاب ِ مجموعه اشعار نیما یوشیج، انتشارات زرین، چاپ اول انجام گرفته است. اگرچه خوانش شاملو در برخی واژگان و جزییات، با این متن تفاوت دارد

🟢📝 روز نویسنده را بر تمامی اهل ادب و
فرهنگ گرامی می داریم
🪶 @phobicool