The abduction (rape looting) of Europe (1928)
by Léon Spilliaert


🐟 @phobicool

دلم به حال پروانه‌ها می‌سوزد
وقتی چراغ را خاموش می‌کنم،
و به حال خفاش‌ها
وقتی چراغ را روشن می‌کنم.
نمی‌شود قدمی برداشت
بدون آن که کسی نرنجد.


🚸 @phobicool
#مارین_سورسکو

Seated figure beneath rocks (2012)
by Euan Macleod (New Zealand 1956-…)


مردم اینجا با شعور و آگاهی خود زندگی نمی کنند، از آگاهی خودشان ترس و وحشت دارند و همین ترس برای دماغ خدایان عطر گوارا و لذت بخشی شده است.
آری خدایان از این مردم پخمه و بی دست و پا خوششان می آید.
میخواستند لطف خدایان شامل حال آنها بشود؟ آن وقت برای خدایان دیگر چه میماند؟
خوردن و خوابیدن بی دردسر مردم، آسایش و آرامش دایمی.
آه ! این خوشبختی دایمی چقدر ناراحت کننده است.


👁 @phobicool
- مگس ها
#ژان_پل_سارتر

حالم داره از فقط خوش اومدن بهم می‌خوره، می‌خوام که یکی رو ببینم که بتونم بهش احترام بذارم...

😀 @phobicool
#سلینجر
#فرانی_و_زویی

من زندگی ام را برای شما شرح می دهم؛ اما منتظر شرح تبه کاری های بزرگ نباشید.
نه، حتی این هم نبوده.
می دانید خودم را از چه مذمت می کنم؟ از اینکه هیچ کاری نکرده ام. هیچ کار! هیچ وقت هیچ کاری نکرده ام!

🫳 @phobicool

#ژان_پل_سارتر
#گوشه_نشینان_آلتونا

William H. Johnson, 1901-1970, by American, b. in Italy

🔆 @phobicool

برای همه‌ی ما
همه‌ی روزها فراموش می‌شوند
به جز همان یک روز
که نشانی آن را
به هیچکس نگفته‌ایم.

🔥@phobicool

#محمدرضا_عبدالملکیان

🌝 @phobicool

Robinia’s bride by Mahsa Tolou ‘ 1402
( From personal gallery )

🖖 @phobicool

هم دست میشوم با تو
وقتی نوازش واژه ی غریبی ست
میان موهایم
و خالی اندامم ...

چراغ ها خاموش میشوند
یک به یک
کوی به کوی
لامپ ها می سوزند
من می شکنم
هم دست با دست تو ..!

"وقتی در تاریکی
به دزدیدن ماده گرگ همسایه فکر میکنی ،
شریک جرمت ارضاء نخواهد شد."

🦴@phobicool

- نآ
#مهسا_طلوع

👁 @phobicool

آیا مطمئنی که این نمایش اولین بار است که روی صحنه می آید؟ آیا ما زنده ایم یا ما را بازسازی کرده اند؟؟

👁 @phobicool

#ژان_پل_سارتر
#گوشه_نشینان_آلتونا

🎨 @phobicool

Texas - I Don't Want A Lover (Official 1989 Music ) 👁️‍🗨️@phobicool

نوری به زمین فرود آمد:
دو جاپا بر شن‌های بیابان دیدم.
از کجا آمده بود؟
به کجا می رفت؟
تنها دو جاپا دیده می شد.
شاید خطایی پا به زمین نهاده بود.
ناگهان جاپاها به راه افتادند.
روشنی همراهشان می‌خزید.
جاپاها گم شدند،
خود را از روبرو تماشا کردم:
گودالی از مرگ پر شده بود.
و من در مردۀ خود به راه افتادم.
صدای پایم را از راه دوری می‌شنیدم،
شاید از بیابانی می‌گذشتم.
انتظاری گمشده با من بود.
ناگهان نوری در مرده‌ام فرود آمد
و من در اضطرابی زنده شدم:
دو جاپا هستی‌ام را پر کرد.
از کجا آمده بود؟
به کجا می‌رفت؟
تنها دو جاپا دیده می‌شد.
شاید خطایی پا به زمین نهاده بود.

👤 @phobicool

#سهراب_سپهری