شَست‌اش را
حواله کرد
به نجات غریق
و غرق شد در رویایی که تا زانوهای‌اش نمی‌رسید
‌جسد‌ش را که از شعر بیرون کشیدند
هنوز
می‌خندید..

🪬 @phobicool
علی‌رضاحسینی شاعر این قطعه، در مسیر قاچاق در قایقی در حوالی یونان غرق شده‌ است.

آنگاه که شعر را گریزگاه یافتم
واژه واژه
از تو فرار کردم
به خودم
شعرهایم شعر نیست
وقتی چمدان از قلم سنگین تر است
و گریزگاه را
گرگ ها در محاصره اش زوزه کشان
آفتاب میگیرند

🌒 @phobicool

#مهسا_طلوع
_ خو

در تمامِ این سال‌ها
قایقم را از این شعر به آن شعر بُرده‌ام
و دلم باز نشده است
كوری دستِ كوری را گرفته
و از میان‌ِ كلمه‌ها می‌گذرانَد
كلمه‌ها دست می‌سایند
و به گمان‌ِ این‌كه آنان مقدس‌اند
تكه‌تكه همه‌چیزشان را جدا می‌كنند

شعر
قایقی جامانده در دلِ‌ ماست
كه هنوز هم
بوی دریا می‌دهد..


🫀 @phobicool

از کتاب آتشی برای آتشی دیگر
#شهرام_شیدایی

❣ @phobicool

عشق در قبیله‌ٔ من
خنکای برف است و
شعور ضمنیِ آب


من اگر کفنی داشتم
نگاهِ لیلا می‌کردم و می‌مردم...


#بهرام_اردبیلی

در اثنای بدبختی است که انسان به واقعیت خو میگیرد، یعنی به سکوت.

🌌 @phobicool

#آلبر_کامو
_طاعون

👁 @phobicool

- ازل
زاده ی امشب 🖐
Azal
Painting by Mahsa Tolou • 1403
Oil on canvas and acrylic (added)

🚬 @phobicool

و من نظاره می‌کنم از دور به کلماتم.
بیشتر از آنِ تواند تا از آن من.
از درد کهنه‌ی من بالا می‌روند چون پیچکها.

بالا می‌روند، هم‌چنان، از جدارهای نمور.
گناه این بازی‌ی بیرحم به گردن توست.
می‌گریزند از کنام تاریکم.
هرچه را میاکنی تو، هرچه را میاکنی.

پیش از تو  انزوایی که تو انباشتی میاکندند،
و آشناترند از تو به اندوهم.

حال می‌خواهم بگویند
آنچه من می‌خواهم بگویمت
تا گوش دهی همان‌گونه که من می‌خواهم گوش به من دهی.

باد اضطراب بر آنها هنوز می‌خزد.
گردباد رؤیاها هنوز گاهی از پا درشان میفکند.
به صداهای دیگری گوش می‌دهی در صدای دردناک من.

زاری‌ی دهانهای پیر، خون لابه‌های پیر.
دوستم بدار، ای یار. مرا وامگذار. از پی‌ی من بیا.
بیا از پی‌ی من، ای یار، بر این موج اضطراب.

🌞 @phobicool

- نرودا
#بیژن_الهی

🌷 @phobicool

🙌 @phobicool

🍄 @phobicool

گفت: خواب بدی دیدم.
دیدم که خلایق به هیئت گاوان و گوسپندان جملگی سر در آخوری فروبرده به چریدن مشغولند.
پرسیدم: تو چه می کردی؟
گفت: من نیز چون خلایق.
پرسیدم: پس چه فرق میانِ تو و ایشان؟
گفت: آن ها می خوردند و می خندیدند.
من می خوردم و می گریستم...

@phobicool

📖- تذکرة الاولیا
#عطار

- سخت است که هم‌زمان به جایی ، مکانی ، شخصی ، وجودی بسیار نزدیک و در عین حال بی‌اندازه غریب باشی .
آدم اتفاق‌های مهم زندگی‌اش را هرگز فراموش نمی‌کند . اما من به یاد ندارم چه چیزی مرا این اندازه به تو نزدیک کرد .
دوست دارم این شهر را به آتش بکشم . می‌خواهم از زمین و آسمان انتقام بگیرم . خنجری را از سینه و تیغی را از گلو بیرون می‌کشم . می‌دانم که قساوت و بی‌رحمی آدمی حدی ندارد . انگار با تیر و کمان به ستیز خمپاره‌‌ها و توپ‌ها رفته‌ام . جهانی در آتش بسوزد ، به درک . چشم‌های تو زنده هستند و بر تاریک‌ترین گوشه‌ها نوری خواهند تاباند

✉️ @phobicool

- از میان نامه‌های #حسین_دریابندی

وقتی قرار باشد نظرمان را درباره‌ی کسی دگرگون کنیم، آزاری را که به ما رسانده است، گران به پایش می‌نویسیم.

✉️ @phobicool

#فردریش_نیچه
- فراسوی نیک و بد

خال‌خال نمی‌شود جانم
به نقش ریحان و سبوی مهتابی
نه عزیزم...
جانم
شیرینم
بگذار بخوابم
و دسته‌ای کبوتر
نشسته به خون خویش بینم.

🧚‍♀@phobicool
#هرمز_علی‌پور

#حسین_صفا
🐾 @phobicool

🎧 @phobicool

می‌بینمت دوباره ،
تو رویای شب‌های سردم ...

😔 @phobicool