نقیضه نویسی قدمتی برابر با شامورتی بازی های قدیم را دارد،درست عین همین کانال نویسی که دارد به مذاق من هم خوش می آید.راستش از اینکه این همه وقت دهانم را دوخته بودم و حالا این نخ ها را دارم با دندان برای نوشتن بدون دست باز می کنم اصلا چیز دیگریست! ..حالا می فهمم آنان که برای شرکت در احساسات دست و پا می شکنند، بیشتر از دیگران در لحظه رها می شوند. چمدانشان از قلمشان سنگین تر است.اما با خودم فکر می کنم من که چمدان نمی خواهم،با همین بال زخمی تا پشت خیال خودم هم سفر کنم کلی جای پا از خود باقی خواهم گذاشت.
نه،من ادامه نخواهم داد.این روند را بگذارید برای آنان که با خودشان در مصاحبه اند.من باید حرف هایم را جای دیگری بنویسم،باید نقش هایم جای دیگری به نمایش در آیند.من در این مورد همیشه زیاده خواه بوده ام اما خودخواه نه .این دستنوشته ی آخر در این صفحه هم بماند محض اینکه بار دیگر از اینکه شما می خوانید لذت ببرم.بدون هیچ بسطی تمام میکنم.
زیاده عرضی نیست
بین ما مرزی نبوده
خطی بر تمامیّت ارضی نیز هم نیست

🌟 @phobicool

_ دست پاره ها
#مهسا_طلوع

Untitled from Electric Chairs (1971)
by Andy Warhol

👩 @phobicool

چیزی که عاصی‌اش می‌کرد، فرسوده‌اش می‌کرد، این بود که من قصد نداشتم دلیل این کارم را توضیح بدهم. یک‌‌بند از من سوال می‌کرد، یا برایم نامه می‌نوشت، که چرا؟ ولی من نمی‌دانستم به او چه بگویم. آسمان‌ریسمان می‌بافتم، گاهی زیر لب می‌گفتم «نمی‌دونم.»

💊 @phobicool
_ بندها
#دومنیکواستارنونه

🤲 @phobicool

☕️ @phobicool

#شیرین_نشاط

دریا نَفَس زند، «بخار» گویند، متراکم شود «ابر» خوانند، فروچکیدن گیرد «باران» نام نهند، جمع شود و به‌ دریا پیوندد، همان «دریا» خوانند که بود.

😀 @phobicool

| لَمَعات؛ فخرالدین عراقی |

✉️ @phobicool

من این‌ بار خشم هزاران دریا را در خود دارم
دریاهایی که مرا با هزاران پیکر بی‌سر
بر کرانه آورد
پای بر من مفشار
تو را غرق خواهم کرد.

🐚@phobicool

#بیژن_الهی

Cottages by River Tolka, Dublin, Ireland - 1946
by Lee Miller

👁 @phobicool

با من حرف بزن
نمی‌خواهم‌ جهان تمام شود
و گنجشک‌های بی‌درخت به خواب دشت‌ها بپرند

حرف بزن
صدای تو‌ معجزه است
صدای تو صلابت کوه‌های دائم در سکوت
صدای تو برفی‌ست
که پشت پنجره می‌بارد

🍏 @phobicool

- برشی از شعر
#نیما_معماریان

اما مشکل این‌جاست که وقتی ساکتی هی بارت می‌کنند. آن اوایل امتحانت می‌کنند. اول یکی‌دوتا جعبه‌ی کوچک می‌دهند دستت، خوب تماشا می‌کنند ببینند قیافه‌ات چه‌طوری می‌شود. خب، پس تحمل کردی! چه خوب! حالا بفرما این‌یکی جعبه را هم بگیر! به‌به! چه پسر خوبی! آفرین! عاشق این سکوتت می‌شوند. چه‌قدر ساکت و آرام است این آدم! واقعاً نمونه‌ی یک انسان واقعی! فرهیخته! حالا یک جعبه‌ی دیگر! و یکی دیگر! نه‌ خیر! فراتر از حد انتظار! باورکردنی نیست یک نفر این‌قدر بزرگوار باشد! واقعاً که بی‌نظیر است! اصلاً بیا این گونی‌ها را هم بگذاریم پشتش ببینیم می‌تواند دوتا گونی هم ببرد! معلوم است که می‌تواند! حتماً می‌تواند! چرا نتواند؟

🌟 @phobicool

- جائی که ما تئاتر بازی می کنیم
#امین_مقدم
- صفحهٔ ۱۱۰ -

اگر باد هم خاکم را ببرد و هیچ بشوم، باز هم دوستت دارم.

انگار که من از جای بریدگی زخمی در تن تو روئیده‌ام.

آخ شاهی‌جانم، شاهی‌جانم، شاهی‌جانم ...

✉️@phobicool

#فروغ_فرخزاد
_نامه به گلستان

 painting by Mahsa Tolou ' 1393

پیش درآمدی که دیر درآمد


همان طور که هیچ سازی
برای سَر دادنِ آواز 
در انتظارِ نوازنده نخواهد ماند 

🎴 @phobicool

#رضا_زاهد

🌚 @phobicool

‏
‏همه‌ی ما دو زندگی موازی داریم: یکی همین زندگی کنونی‌مان و دیگری همان که حس می‌کنیم باید می‌داشتیم یا هنوز هم ممکن است داشته باشیم‌اَش. با وجود تمام تلاشی که صَرف زیستن در لحظه می‌کنیم، آن زندگیِ نازیسته به حضوری گریزناپذیر می‌ماند، به سایه‌ای که گویی قدم‌به‌قدم ما را دنبال می‌کند؛ و همین ممکن است تبدیل شود به داستان زندگی ما: مرثیه‌ای در سوگ نیازهای برآورده ‌نشده و میل‌های قربانی‌شده. افسانه‌ی استعدادهایِ‌مان ما را افسون می‌کند؛ این افسانه که می‌توانیم چه‌جور آدمی شویم و چه‌ها کنیم. و این می‌تواند زندگی ما را به یک ناکامی همیشگی و بی‌پایان تبدیل کند.

👁 @phobicool

_ در ستایش زندگی نازیسته‏
‎‌‏#آدام_فیلیپس

رفتم به ایستگاه قطار
نه برای بدرقه‌ای
یا به عزم سفری
که به قصد ایستادن میان جمعی
که برای رسیدن به مقصدی زنده‌اند وُ
رفتن به جایی.

😱 @phobicool
— اِد هورنیک

🚘 @phobicool