استفراغات روحی،هر چند مشمئز کننده باشند، اما بوی تعفن تکرارشان چه لذت لزج و آشنایی دارد.
خصوصا که این گزافه ها مربوط به نویسنده ای شهیر یا هنرمندی نقیضه باف باشند،مثل یادداشت های خودکشی که دست به دست می چرخند و خواننده طعم گس این حرف ها را هزاران بار مز مزه می کند و حتی در جاهایی برای حفظ تملق گویی شخصی چه فیلسوف مآبانه ات می کند.
داشتن مایملکی معتبر چون امضا در این دار فانی ارزشش با هیچ چیز برابری نمی کند.حتی این روزها امضا را با نرخ روز ارز می سنجند و امضاها دزدیده می شوند بی هیچگونه جعل امضا.
همه چیز بسته به انتخاب توست که مرا آخماتووا بدانی یا یک ناشناس که دلنوشته هایش به صد نویسنده ی صدمن یک غاز قدیمی می ارزد ،بگذریم.همین نوشته را به ترجمان هنرمند مورد علاقه ات بخوان،آنچه از امضا باید بدانی را یدالله رویایی ناگفته باقی نگذاشته است و همه ی تلاش او برای پایان دادن به یک امضاست،هر کسی امروزه امضای خودش را خواهی نخواهی پیدا کرده است و این سر فصل دیگری برای آغاز انگشت نگاری هاست.
امضا

همین طور ادامه بده
تا زوال …
قلم می نویسد و می نویسم
از محال،از کمال از زمین خوردن هایم
بداهه وار در پروازی
مثل آهنگ بی کلام