قایم شده میان تَرَک ها
یا خواب مانده لای تشک ها
یا گم شده ست داخل شک ها
یا واقعاً وجود ندارد

حسّی ست مثل دیدن یک خواب
یا نور ذرّه ذرّه ی مهتاب
یا مثل قرص حل شده در آب
یا آتشی که دود ندارد

درهای بسته پشت درِ باز
یک روز خودکشی شده با گاز
بالَش شکسته موقع پرواز
یا جرأت فرود ندارد

بی وزن مثل ذرّه، معلّق
یک قصّه بین مردم احمق
یک عمر «بوده»، «هستی» مطلق
که طاقتِ «نبود» ندارد

از بی هوازیانِ هوازی ست
مثل اکانت های مجازی ست
در چند تا زمان موازی ست
«لحظه»ست، دیر و زود ندارد

یک مستطیلِ گِردِ هلالی
یک جمله است، گیج و سؤالی
یک خانه است، خالی خالی
شاید درِ ورود ندارد

نوری ست توی نور شناور
یا مثل یک پرنده ی بی پر
شعری ست غیر قابل باور
یا ظاهراً وجود ندارد!
@phobicool

#فاطمه_اختصاری

ما امروزی ها هیچ چیز از خود نداریم؛ فقط با پُر کردن و انباشتن خودمان از دانش، ادیان، فلسفه ها، هنرها، رسوم و اعصار بیگانه چون دایره المعارف متحرک چیزی قابل اعتنا می شویم!
به هر حال تمام ارزش دایره المعارف ها در محتوای آنهاست نه بر عناوین نوشته شده بر روی آنها یا جلد و پوست آنها..
و بنابراین تمام فرهنگ مدرن اساساً درونی است و صحّاف روی کتاب چیزی شبیه این نوشته است: «دستورالعمل فرهنگ درونی برای وحشیان بیرونی!»...

@phobicool
_سودمندی و ناسودمندی تاریخ برای زندگي
#فریدریش_نیچه

سردم است. مثل بچه‌ها گریه می‌کنم. دلم می‌خواهد هرجایی جز این‌جا باشم. از خودم می‌پرسم با چه حالی برگردم خانه.
رو به آسمان می‌کنم‌؛ حتی یک ستاره هم در آسمان نیست.
گریه‌ام بیش‌تر و بیش‌تر می‌شود.
امیدم از همه جا ناامید شده.
کاش کسی جایی منتظرم باشد...
این آرزوی زیادی است؟
@phobicool

#آنا_گاوالدا
#کاش_کسی_جایی_منتظرم_باشد

عشق وجود نداره، چیزی که هست فقط یه نیاز فیزیکی برای ارتباط جنسیه و یه نیاز منطقی به بودن یه رفیق تو زندگی.
@theMemOriEs
لئو تولستوی

من به پایان دنیا اهمیت نمیدهم چون
دنیای من بارها تمام شده و صبـح روزبعد دوباره از نو آغاز شده است_

@phobicool

#چارلز_بوکفسکی