و شب‌هنگام
چون جرم سایه‌ها
در هرم تیرگی
تبخیر می‌شدیم ...

@phobicool

#نصرت_رحمانی

در آوارِ همه آینه‌ها ، تکرارِ من باش ...

@phobicool

به خانه می‌رفت
با کیف
و با کلاهی که بر هوا بود
چیزی دزدیدی ؟
مادرش پرسید
دعوا کردی باز ؟
پدرش گفت
و برادرش کیفش را زیر و رو می‌کرد
به دنبال آن چیز
که در دل پنهان کرده بود
تنها مادربزرگش دید
گل سرخی را در دست فشرده کتاب هندسه‌اش
و خندیده بود ...

🗿 Art Magazine ; phobicool

#حسین_پناهی

Portrait of Joseph Lindon Smith
by Benson Frank Weston , 1884

🪘phobicool

هر انسانی ، یک بار
برای رسیدن به یک نفر
دیر می‌کند
و پس آن
برای رسیدن به کسانِ دیگر
عجله ای نمی‌کند ...

@phobicool

#یاشار_کمال

زندگی شاید افروختن سیگاری باشد، در فاصله‌ی رخوتناک دو همآغوشی ...

@phobicool

#فروغ_فرخزاد
- تولدی دیگر

من هیچگاه نمی‌خوابم از هوش می‌روم 
دیروز رفته بودم
امروز هم از هوش می‌روم ...

روحت شاد ... 💔
@phobicool
#رضا_براهنی

از مستند _ساختن مثل یک عاشق_ ساختهٔ مرتضی فرش‌باف، ۲۰۱۲

@phobicool 🖤

#عباس_کیارستمی

نام‌ات را بر زبان می‌آورم
دریا بر من گسترده‌تر می‌شود
دریایی که ادامه‌ی گیسوان توست
کلام‌ات را سرمه چشم می‌کنم
آفتاب و ماه و ستارگان را
در آب‌ها می‌بینم
می‌خوانم‌ات
موجی بلند به ساحل می‌دود و دست می‌گشاید
صدفی پلک می‌زند
و تو در گیسوان‌ات می‌تابی.

🪜Art Magazine ; phobicool

#عمران_صلاحی

Abbess
by Kustodiev Boris , 1901

🦗P h o b i c o o l

Paris at Night
by Kustodiev Boris , 1909

🪔 P h o b i c o o l

تو از اول سلام ات پاسخ بدرود با خود داشت
اگرچه سحر صوتت جذبه «داوود» با خود داشت
بهشتت سبزتر از وعده ی شداد بود اما
برایم برگ برگش دوزخ «نمرود» با خود داشت
ببخشایم اگر بستم دگر پلک تماشا را
که رقص شعله ات در پیچ و تابش دود با خود داشت
سیاوش وار بیرون آمدم از امتحان گر چه
دل سودابه سانت هرچه آتش بود با خود داشت
مرا با برکه ام بگذار دریا ارمغان تـو
بگو جوی حقیری آرزوی رود با خود داشت

@phobicool

#محمدعلی_بهمنی

صبح توهمی ست.
شبی ست که بیهوده شلوغش کردید.

#چهرازی#جمشید#دلبر#حبیب#دیگران

💛 چت غیر اخلاقی = ریپورت

https://t.me/ChehrAziGp

دلمون تنگه.
تو بیا !

In front of the Colosseum
by Achenbach Oswald , 1877

🪜 p h o b i c oo l

میان امروزم و امروز
بین تو و خویش
کلمه‌ی پل
با ورودش
به ژرفای خویش
نفوذ می‌کنی
جهان به وصل می‌رسد
و بسته می‌شود
چون حلقه‌یی
از کناره‌ی ساحل
همیشه بدنی پهن می‌شود
و من زیر
قوس رنگین‌کمانی‌اش
به خواب می‌روم.

🫀Art Magazine ; phobicool

#اکتاویو_پاز
- پُل

عید آمد و ما خانه ی خود را نتکاندیم
گردی نستردیم و غباری نفشاندیم
دیدیم که در کسوت بخت آمده نوروز
از بیدلی او را ز در خانه براندیم
هر جا گذری٬ غلغله ی شادی و شور است
ما آتش اندوه به آبی نفشاندیم
آفاق پر از پیک و پیام است٬ ولی ما
پیکی ندواندیم و پیامی نرساندیم
احباب کهن را نه یکی نامه بدادیم
واصحاب جوان را نه یکی بوسه ستاندیم
من دانم و غمگین دلت٬ ای خسته کبوتر
سالی سپری گشت و تو را ما نپراندیم
صد قافله رفتند و به مقصود رسیدند
ما این خرک لنگ ز جویی نجهاندیم
ماننده افسون زدگان٬ ره به حقیقت
بستیم و جز افسانه ی بیهوده نخواندیم
از نه خم گردون بگذشتند حریفان
مسکین من و دل در خم این زاویه ماندیم
طوفان بتکاند مگر امید که صد بار
عید آمد و ما خانه ی خود را نتکاندیم

         
@phobicool
                                               
#مهدی_اخوان_ثالث ( امید )

 

Leonor Fini - Venezia, 1951