ای عزیمت من، بمان
تو آخرین طعام منی
در این راه که رحم را بر پوستم می‌بویم
و از دست می‌دهم
تمام طبل‌ها به صدا در می‌آیند
پس تو کیستی که مرا در منظره‌ی آغوشم به خواب می‌بری؟
کیستی که می‌گذری و یک میلیون آشیل در پاشنه‌ی تو آواز می‌خوانند؟

🌙 Art Magazine ; Phobicool

#بیژن_الهی

و من نمی‌دانم آیا مادرش هم او را به اندازه‌ی من دوست داشت؟ آیا کسی می‌توانست بفهمد که دوست داشتن او چه لذتی دارد، و آدم را به چه ابدیتی نزدیک می‌کند؟ آدم پُر می‌شود، جوری که نخواهد به چیز دیگری فکر کند. نخواهد دلش برای آدم دیگری بلرزد و هیچگاه دچاد تردید نشود.
نه او تنها ظاهر را نداشت، پوشش‌ها را که از تنش برمی‌داشتی، آفتابت طلوع می‌کرد.

🌒 Art Magazine ; Phobicool

#عباس_معروفی
_سمفونی مردگان

آن تشنه جوان
از بوی ما رمیده آهوی بدگمان
شاید هنوز
با گردن سفید بلندش بر تپه غروب
نزدیک یورت خلوت ما ایستاده است
شاید هنوز
شامه سپرده
است به بوهای ناشناس
و گوش داده است به اصوات دور دست

Art Magazine ; phobicool

#منوچهر_آتشی

The Potato Eaters
by van Gogh Vincent , 1885

p h o b I c o o l

🎼 Phobicool

بی آنکه بخواهم ، تمام ِ من شده بودی

#فروغ_فرخزاد

جوابِ آوازِ دلربایِ تو را
ساز
سکوت می‌کند

Art Magazine ; phobicool

#علیرضا_روشن
_کسره

نیم‌شب که مشعل ماه
در تیرگونی سرداب‌های هزارتو
گم می‌شود،
راهزنان کوچک را
تلاطمی است برای ساییدن، با سوهانی سرد
بر قفل‌های زنگار بسته
و راهزنان بزرگ را
با خنجر آتشین
بر قلب‌های زهرآگین.

Art Magazine ; phobicool

#آرزو_خسروی

گاهی وقت ها احساس میکنم که در آغاز این فصل سرد ، تو شاپور بنیاد هستی و من فروغ ...
" فروغ یعنی شعر و تو یعنی برای شعر "
_ اصلاً جدی نگیر ، احساس است و دروغ زیاد می گوید ..!

Phobicool

#مهسا_طلوع
_ خونآبه

جان آمد اين‌جا
تا خود را
كامل كند.

طرح عقاب زرتشت، مشرف بر شيب پله‌های خواب، تراشكاری شده است. بيرون نرده در اطراف گور چند درخت سربريده زندگی می كنند و بر تنه‌ ی بزرگ‌ترين درخت نامِ شمس حك شده است با فقط سال تولد. چرا كه شمس جای مرگ را فردای مرگ می دانست.


🖇 Art Magazine ; phobicool

#يدالله_رويايی
_هفتاد سنگ قبر

زن جراحتی دارد که هیچ گاه
درمان نمی شود
هرجراحتی درمان پذیر است
جز جراحت زن ...

🎱 phobicool

#نیکوس_کازانتزاکیس

به او که معنی دوریست
که انتهای صبوریست
به خنده هاش که زوریست
نگاه کردمو گریه امان نداد بمانم.

🎼 phobicool

«پسر گفت: گاهی احساس گم‌گشتگی‌ دارم.
موش کور گفت: من هم اینطوری‌ام؛ ولی ما دوستت داریم، و دوست داشتن برایت خانه و سر پناه می‌سازد.»

🎩 Art Magazine ; phobicool

#چارلی_مکسی
_ پسر، موش‌کور، روباه و اسب

و آنگاه که نطفه ها سر از خاک برمیدارند
من به آغوشت مشغولم
و در حفره ی گلویم جنینی
انگشت سبابه به دهان میگزد
و گاه گریه سر می دهد و طلب میکند از پستان خشکیده ی دنیا شعری را
که تو گویی به بند نافش بسته اند
آری ،
اینگونه متولد میشود روز
با روزگار من
در تنگنای رحم زمین و زمانی که به هم دوخته ایم !..
گهواره ام را کدام خواب خوش ربود؟
تکانم بده

Phobicool

#مهسا_طلوع
_ خونآبه

🎼 phobicool

کله‌ی من همیشه پر از فریاد بوده.
آن هم فریادهای خفه‌ی مغشوش.
می‌آیند، بعد هم می‌روند، انگار با باد می‌آیند و با باد هم می‌روند.
خوبی‌اش هم به همین است،
بعد هم تمام می‌شوند.

Art Magazine ; phobicool

#ساموئل_بکت

Night
by Hodler Ferdinand , 1890

p h o b I c o o l

آغوش ناتمام خيابان ها ، از جانب تمام پريشان ها
اين قلب خسته _اين گل قرمز_ را ،
سنجاق كن به _مشكی موهايش_

Art Magazine ; phobicool

#حسین_صفا

ترنم بارانی نرم گوشم را می‌نوازد
و از دیشب که بی آنی مکث به تو فکرها را کرده‌ام
لذتی سکرآور در طعمی گس دهانم را به مزمزه‌ی آوازی دلخراش
به سخره می‌نشیند
و من
باز همین بس که تو را دارم
که با تو مرا جان و جهانیستی هست ..

🪡 Art Magazine ; phobicool

#مهسا_طلوع
_خونآبه

At Work / On the Land
by Mondrian Piet , 1898

p h o b I c o o l

وقتی ابرها آفتاب را دریغ میکنند
وقتی باد سرمای استخوان سوز به ارمغان میآورد
- در جهانی که سرد می‌شود و حتی روزش هم شب است
من سرم گرم توست
چون تن و روحم ای ماه

🌙 Art Magazine ; Phobicool

#ناشناس