و دلهره های هستی
زیر سایه ی تپش قلب
فریادت را تیر باران می کنند
وقتی که مهر سکوت را داغ کرده اند بر لبانت تا کتک نخوری
نگو ، هیچ نگو
تا کتک نخوری هیچ نگو
کتک درد دارد ، به زمینت میزند ، دلت برای لبانت
تنها لبانت
که خون چکانند ، میسوزد

🥀 Art Magazine ; Phobicool

#مهسا_طلوع
_خونآبه

و گورستانی
چندان بی مرز شیار کردند
که بازماندگان را
هنوز از چشم؛
خونآبه روان است

🌙 Art Magazine ; Phobicool

#شاملو

چه رنجی است
خوابیدن زیر آسمانی
که نه ابر دارد نه باران
از هراس از کلمات
هر شب خواب‌های
آشفته می‌بینیم
به این جهان آمده‌ایم
که تماشا کنیم
صندلی های فرسوده و رنگ باخته
سهم ما شد
انتخاب ما مرواریدهای رخشان
بود
یکی به ما بگوید
آیا ما قادریم
دریای آبی
و جعبه‌ی مداد رنگیِ
هفت‌رنگ را
به خانه ببریم
و خوش‌بختیِ
سرنگون در آسمان ابری را
صید کنیم
در انتظار جوابِ
شما هستیم
که در آفتاب بی‌خیال
قدم می‌زنید.

🪵 Art Magazine ; phobicool

#احمدرضا_احمدی

Madame Zborowska
Amedeo Modigliani, 1918

🪨 p h o b i c o o l

سقف به سقف
از خانه اما به دور
شهر به شهر
بی وطن
در کوچه و پس کوچه
خودم را سازماندهی میکنم
تا اتحادیه ای به نامم ثبت کنی
روی سنگی سفید
سیاه بنویس
دنبالم میگشت با پای برهنه
در نسخ شکسته
در مسخی که...
دهان نگشود به سامانش!

phobicool
#مهسا_طلوع
_خونآبه

فکر می کردم تب دارم
نداشتم
فکر می کردم عاشقم
نبودم
فکر می کردم برده ام
باخته بودم

phobicool
_باد و برگ
#عباس_کیارستمی

🎼 phobicool

به این اتوبوس حالی کن
این لبخند لاغر
سوء تفاهمی است بر لب‌های ما
که دو نیمه‌ی سیب بودیم که از وسط مرده بود

غمی درختان خیابان را هل می‌داد و می‌بُرد
تو یک پنجره بودی که ملایم از دیوار پایین می‌آمد
آه می‌کشید و آتش می‌زد جهان را
تا از جهان
ساعتی مچی باقی بماند
بر دستی منتظر
من اما دستی بودم
که تا آماده می‌شدم برای خداحافظی
انگشت‌هایم فرو می‌ریخت

📎 Art Magazine ; phobicool

#حسین_صفا
_نرگس

Eduardo Kingman
Figura Afligida , 1963

p h o b i c o o l

سایه من خیلی پر رنگ‌تر و دقیق‌تر از جسم حقیقی من به دیوار افتاده بود، سایه‌ام حقیقی‌تر از وجودم شده بود. گویا پیرمرد خنزر پنزری، مرد قصاب، ننجون و زن لکاته‌ام همه سایه‌های من بوده‌اند، سایه‌هایی که من میان آنها محبوس بوده‌ام.
در این وقت شبیه یک جغد شده بودم، ولی ناله‌های من در گلویم گیر کرده بود و به شکل لکه‌های خون آنها را تف می‌کردم. شاید جغد هم مرضی دارد که مثل من فکر میکند. سایه‌ام به دیوار درست شبیه جغد شده بود و با حالت خمیده نوشته‌های مرا بدقت میخواند. حتما او خوب می‌فهمید، فقط او میتوانست بفهمد. از گوشه چشمم که به سایه‌ی خودم نگاه میکردم می‌ترسیدم.

🗽 Art Magazine ; phobicool
_بوف کور
#صادق_هدایت

#شما_فرستادید ❤️❤️

گاه نوازش زمان در حال گذر را احساس می کنم، اما گاهان دیگر - اغلب - احساس می کنم که زمان متوقف شده است. لحظات پر ارتعاشی فرو می افتند و مرا به کام خود می کشند و احتضارشان پایان ندارد.
راکدند، اما کماکان زنده اند، آن ها را می روبند، دیگران جایشان را می گیرند، تازه تر و همان قدر پوچ؛
این دلزدگی را نیکبختی می نامند.

#Jean_Paul_Sartre
phobicool

#ژان_پل_سارتر
_کلمات

سرم را از درد
به دیوار خواستم بکوبم
که در زدی
کلید گمشده بود
و تو سر بی دردت را بخاطر من دستمال بستی
درها بسته بود درست
اما گم شدن کلید دلیل دیگری داشت
که هیچوقت هیچ کداممان نفهمیدیم و نپرسیدیم
که چرا آن شب
صدای تیشه از بیستون نیامد؟

🚬 Art Magazine ; Phobicool

#مهسا_طلوع
_خونآبه

لبخندت که مرا به مرگ می‌خاند، کجا است؟
نگاه‌هایت جانوران بی‌نامی‌اند که با چشم‌های درشت زهرآلود، به جانب من بال می‌گشایند. لب‌هایت که تیره‌ترین رنگ همه‌ی هستی‌اند، موج‌موج آتش‌سوزاننده‌شان را بر جسم پوسیده‌ی من فرو می‌ریزند و مارهای خشماگینی که دست‌های تواَند، لرزان و پیچان، می‌آیند که مرا در بر گیرند و به فشارهای هولناک بنوازند، محبت تو، مرا بس.

Art Magazine ; Phobicool

#عباس_نعلبندیان
_ناگهان

#محبت_تو_مرا_بس

Study for 'Fallen Angel'
Cabanel Alexandre , 1846

Phobicool

Pitfall on the way to a new
Neo-Plasticism, Weskapelle, Holland.

Ader Bas Jan , 1971

Phobicool

تو خوبی
شبیه غروبی که از پشت شیشه همیشه به من، به وطن ربط دارد
ستون‌های چوبی این خانه‌ی عاشقانه
بدون دلیل و بهانه به زن ربط دارد
به نزدیکی و دوریِ دوست
به حسّ سرانگشت بر پوست
به تاریکیِ مطلقِ هیچ در مشت
به عاشق شدن ربط دارد

Phobicool

#سید_مهدی_موسوی

پرنده ای روی سایه ی درختی
افتاده بر زمین
نشسته بود
.
درخت تو بودی
سایه من بودم
پرنده که بود ؟

@phobicool
#مهسا_طلوع
_ خونآبه
📷 ©Jerry Downs, USA

‌
‌ ‌‌هیچ و هیچ
‌‌ ‌‏مرا نمی‌کَنَد
‌ ‌‏نتواند کَند
‌ ‌‏از تو ـــ ی دور ایستاده
‌ ‌‏در کرانه‌ی دیگر
‌ ‌‏هیچ و نه حتا
‌ ‌‏آبِ قادرِ فاصل ــــــ
‌ ‌‏میانه‌ی من و تو .

‌ ‌بیژن الهی
‌ ‌۱۶ تیر ۱۳۲۴ – ۹ آذر ۱۳۸۹

‏من که درین دنیای بی‌اعتبار قهراً / قسْراً معروف به بیژن الهی‌ی (در شناسنامه) شیرازی بوده‌ام، زاده‌ی تهران به شانزدهمِ تیرماهِ ۱۳۲۴.

چون قطره‌ای
چکیده از‌ قلب ماه
در عرصه‌های‌ تاریکم
تکیه بر تکان‌های نقره‌ای داری

تاریکی
چاره‌ای
جز رمیدن
نمی‌بیند.
تو را که می‌نوشم من

🔲 Art Magazine ; Phobicool

#هرمز_علی‌پور