آدمی تا وقتی سختی‌های خویش را می‌فهمد زنده است؛ ولی زمانی که سختی‌های دیگران را می‌‌فهمد و درک می‌کند، آن وقت یک انسان است.

🎩 Art Magazine ; Phobicool

#تولستوی

بازو بگشا
ای فیروزه
بر چشم‌های تاریکم

سپیده‌دم از گور برخاسته
شبنم رنگی
بر پاره‌های مستولی افشان

چشمی گشوده می‌شود
هزار نیزه بر جوشن دریا
روان

قلبِ قیس یورتمه می‌رود
به دنبال آهو.

پلک بر هم بگذار
و در این دقیقه‌ی آخر
که ماه
در کمین عقرب می‌خرامد
نگاهم کن و
نَفَسم را بیامرز.

🌪 Art Magazine ; phobicool

#بهرام_اردبیلی
#رهگذری_در_خواب_پروانه‌ها

سکوت لحظه ای است از زبان. خاموش شدن لال شدن نیست، سرپیچی از گفتن است. پس گونه ای سخن گفتن است...


🦇 Art Magazine ; phobicool

#ژان_پل_سارتر

THE BRIDE OF THE WIND (1913)
By Oskar Kokoschka

🃏 P h o b i c o o l

یکی از مهم‌ترین چیزهایی که در این سال‌ها یاد گرفتم‌ اینه که وقتی خوشبختی رو پیدا کردی، سوال پیچش نکن.

🌌 Art Magazine ; Phobicool

#چارلز_بو‌کفسکی
_عامه پسند

ماه روشنایی خود را فروگرفت وقتی فهمید
کسی زیر نور او مشغول بافتن تور است
برای به دام انداختنِ بامداد

🌒 Art Magazine ; Phobicool

#شیرکو_بیکس

حرفی برای گفتن
ندارم،
شعری برای آن که بخوانی
جایی، برای آن‌که بدانی
کجایی.

آن ماه را، -که گفته بودم-
مالِ شما، نبود
آن آفتاب را، نمی‌دانستم
برگردانید
من، آتش‌ام، کنارِ شما
بَد، می‌سوزد

باران،
بگو، ببارد
بشوید‌ مرا،
جز یاد دوستانم،
و آن جراحتی که می‌دانی، مانده‌ست.


🌂 Art Magazine ; phobicool

#علی‌اکبر_مهجوریان_نماری
#با_یاس‌های_بعد_از_ما

شکفته بغض قرمز من
در میان دستانم
غروب شگرفی
نه نامه‌ای نه پیامی
نه درد و دشنامی
چه خارها که خلید
میان پاهایم
چه سنگ‌ها که کشیدم
میان واحه‌ی دلتنگی
میان رویایم
سکوت
خون و غزل بود که می‌سرودم من
چه تلخ می‌گریم
چه تلخ می‌گریم
میان بغض من و عشق من
چه فاصله‌هاست
چه قافله‌هاست.

🧳 Art Magazine ; phobicool

#محمد_مالمیر
زادروز: ۱۳۲۷/۰۴/۰۸
پایانِ زندگی: ۱۳۷۸/۰۴/۰۸

John Singer Sargent
The Black Brook (1908)

🪶 P h o b i c o o l

تا جنون فاصله‌ای نیست از اینجا که منم
مگرم سوی تو راهی باشد
ورنه دیگر به چه کار آیم من

🌒 Art Magazine ; Phobicool

#اخوان_ثالث

Elizabeth Jane Gardener
C‌oban David(The Shapherd David) 1895

🕯 P h o b i c o o l

Solitary figure in a Theatre (1902.04)
By Edward Hopper

🌪 p h o b i c o o l

و تو تنهایی
شبیه ماهی ها میان حوض
که غرق اغراق غریب آب هایند
و تو هیچ کسی
شبیه خنکای دم صبح اعدام
که از تبرک نور هیچ چیز با خود نخواهد برد
و من
آفتاب تموزم
که هیچ زمستانی را نخواهد دید

🪗 Art Magazine ; phobicool

#هومن_داوودی

چه رنگ شعری
با چه حجمی
در چه وزنی؟
بگو تا برایت بگویم ای زن
قصه ی غصه های عسلم
و آنام وای آنام
یا خودم ..
بگو تا برایت بگویم تا روزی هزار بار خدایت را سجده کنی
و لب به دندان بگزی و برایم دعا کنی ..!
#نه_به_تجاوز_زناشویی #نه_به_تجاوز_به_محارم #نه_به_آزار_جنسی #نه_به_بیمار_جنسی #نه_به_عقده_حقارت

🥀 phobicool
#مهسا_طلوع
_ دست پاره ها

🎼 phobicool

ﺑﻌﻀﯽ ﻭﻗﺖﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺗﺨﺘﻪﺭﻧﮓﺍﻡ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽ ﺷﺪﻩ، ﺍﮔﺮ
ﻧﻘﺎﺷﯽ ﮐﻨﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ .

🎓 Art Magazine ; phobicool

#رنه_ژان_کلو

Henri Lebasque
Madame Lebasque with daughter(1900)

🌺 P h o b i c o o l

هرچه شب تاریک‌تر؛ ستاره‌ها روشن تر
و غم و اندوه عمیق‌تر باشد؛ خدا نزدیک‌تر است

🌙 Art Magazine ; Phobicool

#داستایفسکی
_جنایات و مکافات

The Wind and the Swallows( 1921)
by Frank C Pape

🦋 P h o b i c o o l

ما تقریباً کلیۀ دلایل دردهای جسمانی را می‌دانیم، و اما امراض روحی در اثر تربیت به وجود می‌آید، در اثر آن مزخرفاتی که از کودکی در سر انسان پر می‌کنند، در اثر وضع زشت اجتماع. خلاصه، اجتماع را اصلاح کنید، دردها ناپدید می‌شود.

📖: پدران و پسران –ایوان تورگنیف

‌‌
‌‌همه‌ی ما مخلوقات یک روز هستیم؛
یادآورندگان و یادآورده شدگانی، مثل هم.
”همه چیز بی دوام است! هم حافظه و هم موضوعاتِ حافظه. دیری نمی‌پاید که همه‌چیز را فراموش خواهی کرد، و دیری نمی‌پاید که همه‌چیز تو را فراموش خواهند کرد. همیشه به این فکر کن که خیلی زود، دیگر هیچ‌ کسی نخواهی بود، هیچ کجا نخواهی بود.“

• http://t.me/ignascio
[مارکوس اورلیوس‌]
از مقدمهٔ کتاب مخلوقاتِ یک روز؛
اروین دیوید یالوم
ترجمهٔ حسین کاظمی‌یزدی
نشر پندار تابان؛ چاپ اول: ۱۳۹۵