چند روز پيش بين كاغذهاى قديمى يك نامه ى كوچيك پيدا كردم. نوشته بودم « مامان! تو چه جورى بزرگ شدى و گريه نكردى؟ اگه من بزرگ بشم هرروز گريه مى كنم...»

گريه ام گرفت.

در روسپی خانه ها سرگذشت با اندوه یکنواختی تعریف میشود و در آنجا اشک ها هم انگار انزال میشوند..!

@phobicool
#محمود_دولت_آبادی

«و من وجود خفیفی از همه چیزم.»

@Phobicool
#آمنو

1/2
@phobicool

2/2
@phobicool

وقتی در راه لاریسا دیدمت، جاده‌ ی مستقیمی كه از میان درختان سدر میگذشت،
فكر كردی من مرد جاده‌ ام و عاشقم شدی،
اما من مرد جاده نبودم، من گم شده بودم ...

@Phobicool
#لئونارد_کوهن

بيا مَرَه يارى بَدَن
مى ديله ديلدارى بَدَن
كى زندگى همه ش غمه
اى دونيا غم مى همدمه...

جای مورچه ها را در متن عوض می کند
شن های بیابان را
موهای سفید مادرم را
حتی برگ های سوزنی درخت کاج را
تصویر ثابت است
تصویر، دیوانه وار ثابت است
کل از جزء پیروی نمی کند
هیچ چیز از هیچ چیز پیروی نمی کند
پسرم
چوب های اسکی اش را عوض می کند
دخترم
مدرسه اش را
زنم
لباس زیرش را
من
زبانم را
امّا چیزی عوض نمی شود
دلتنگی
آویزان می شود
از چوب های پوسیده ی اسکی
می نشیند
روی صندلی های خیس مدرسه
قایم می شود
پشت سوتینی سیاه
دلتنگی
به تمام زبان ها
دیوانه وار، دلتنگی است
امّا کسی هنوز عوض می کند
جای چیزها و آدم ها را
جای کلمات را

سید مهدی موسوی
@seyedmehdimoosavi2