گُمان می‌رود به همین شیب
که از کنارِ خانه تا فرازِ تپّه
و آن چند درخت می‌رود.
چه نزدیکند!

من هیچ نمی‌گویم.
من هیچ نمی‌گویم. ـــــ
تنها، فشارِ ملایمی که مُشتِ تو می‌آرد
برین خوشه‌ی زرّینِ پُر تلألوی تاریک.
و این که با یک نگاه
گاه
چشم‌اندازْ کامل است.

تنها
توانِ کشیدنِ نفسی بلند
در فضای سفید ـــــ و خُفتن
در تمامی‌ آنچه به‌یاد می‌آید
از دیروز، پس از رگبار...
@phobicool
_دیدن
#بیژن_الهی
Painting By
Orlovsky Vladimir Donatovich
Title: Storm Clouds (1884)

آنچه مرا مجذوب می‌کند، قابلیت سازگاری‌مان است. مورد ما بی‌نظیر است، شرایط زندگی‌مان زیر و رو شده، بینشمان نسبت به دنیا کاملاً زیر سؤال رفته اما همچنان به زیستن ادامه می‌دهیم. اگر مسائل را با بی‌اعتنایی می‌نگریستیم، واکنش منطقی این بود که به زانو دربیاییم، گریه کنیم و منتظر مرگ بمانیم. اما نه. ما محکم ایستاده‌ایم... این‌جا تا یک یا دو سال دیگر اگر مرزها دوباره باز شوند، دستیابی مجدد به بیرون است که برایمان عجیب خواهد بود. حیوان ناطق این‌گونه است: دنیا جلو چشم‌هایش واژگون می‌شود و بعد از لحظه‌ای حیرت، جریان زندگی‌اش را از سر می‌گیرد؛ انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. اوضاع همیشه دوباره آرام می‌شود.
@phobicool
_روستای محو‌شده
#برنار_کی‌رینی

🎼@phobicool
Genre: Post-Rock

گروه تشنگان در پچ‌پچ افتادند:
«آیا این، همان ابرست کاندر پی هزاران روشنی دارد؟»
و آن پیر دروگر گفت با لبخند زهرآگین:
«فضا را تیره می‌دارد،
ولی هرگز نمی‌بارد!»
@phobicool


#مهدی_اخوان‌ثالث

.

ای... هی! زندگی چه نامرئی از انسان عبور می کند و می گذرد و تو را با خود می برد غرق در جاذبه ای نفسگیر ..!
@phobicool


#محمود_دولت_آبادی
_ سلوک

‏احساسم این است که من بیرون از زمان با تو بوده‌ام.
خارج از قلمرو زمان.
این‌ها همه تب‌وتاب است.
ناتوانی‌ است و خالی بودن.
اینجا هیچ چیز مرا پر نمی‌کند.
@phobicool


#بهمن_فرسی

چیزی نیستید
مگر‌ صورتک‌هایی
بر صورت‌هایی صورتک خورده
@phobicool


#گیوم_آپولینر

The Parting of Hero and Leander (1827)
By William Etty

آن باد
که مو آشفت و رفت
باز اگر گردد
شانه نمی‌کند
آشفته را می‌آشوبد و 
از  دیگر سو می‌رود
@phobicool

#علیرضا_روشن

که زندگی گاه چون داستان دنباله­‌داری­‌ست
که کسی نمی­‌داند چه می­شود آخر
که هر عصری به رنگ خود می­آید
و با زبان خود سخن می­‌گوید...
@phobicool
#هرمز_علیپور

Entrance of Voisins (1872)
By Camille Pissarro

و نور تنها در سنگ تجزیه می‌شود.
و خون تنها در سنگ تجزیه می‌شود.
تا عشق نیز تنها با سنگ همآغوش گردد.
ــ و کودکان
با دست‌های بسته به دنیا می‌آیند
و تپه‌های اعدام
به شهرها هجوم می‌آورند.
و طعمِ خاک
زهری مدام می‌گردد
تا طعم نفت ذائقه‌ٔ امپراتوری را روشن کند.

ــ «خواب خراب
آذین شده‌ست
دوباره با جنازهٔ آویزان.
پیغمبران که پوستشان را از کاه
انباشتند.»
و کتف‌های سوراخ
تا طناب ذوالاکتافی
حلقه‌های زمان را به هم بپیوندد.

و بامدادیان لختی پلک‌های مرا باز نگه می‌دارند
تا سفره‌ای برابر رنگین‌کمان
بر چشم‌های تازهٔ گندمزاران بگشاید.
و رود
از دشت‌های خاطره آرام بگذرد...

@phobicool
#محمد_مختاری

من بیگناهم
فریادت را بر سرالهه عشق بکش
او بود که ذهن های مارا بهم گره زد
@phobicool


#مریم_خیاط

Interior with a woman at piano,
Strandgade 30 (1901)
By Vilhelm Hammershøi

خاطرات کشنده‌اند. به همین دلیل نباید به بعضی چیزها فکر کنید، همان‌هایی که برای‌تان عزیزند، یا شاید هم باید به آن‌ها فکر کنید، چون اگر چنین نکنی این خطر را به جان خریده‌ای که آن‌ها را اندک اندک در ذهن خود بیابی. می‌گویند، باید مدتی درباره آن‌ها فکر کنی، یک مدت حسابی، هر روز و روزانه چندین بار، تا هنگامی‌که برای همیشه در لجن‌ها فرو روند. قاعده کار همین است...
@phobicool
_رانده شده
#ساموئل_بکت

در موهای تو
پرنده‌ای پنهان است
پرنده‌ای که رنگِ آسمان است
تو که نیستی
روی پایم می‌نشیند
جوری نگاه می‌کند که نمی‌داند
جوری نگاه می‌کنم که نمی‌دانم
می‌گذارمش روی تخت
و از پلّه‌ها پایین می‌روم ـــ
کسی در خیابان نیست
و درخت‌ها سوخته‌اند
کجایی؟...
@phobicool
#یانیس_ریتسوس
ترجمه‌ی #محسن_آزرم
William McGregor Faxton
Title: Girl Combing Her Hair

By William Blake

معلوم نیست انسان چرا همیشه عاشق کسی می‌شود که شایستگی عشقش را ندارد. شاید این تنها راه برای بازیافتن تعادل از دست رفته‌ی دنیایی است که در آن زندگی می‌کنیم
این قدیمی‌ترین نوع خود آزاری است، عشق ورزی به کسی که قادر به عشق ورزی نیست، و احمقانه‌ترین نوع آن.
@phobicool

#اوريانا_فالاچی