چرا باید به یک نفر احتیاج داشته باشم که باهاش دو کلمه حرف بزنم؟
خودم با خودم می‌تونم بیشتر از دو کلمه حرف بزنم و حرفای خودمو راحت‌تر بفهمم. اگه کسی به اینجا برسه دیگه نه میگرده، نه انتظار میکشه
@phobicool


_شب‌های روشن
#فیودور_داستایفسکی

همه چی از یاد آدم می ره
مگه یادش که همیشه یادشه
یادمه قبل از سوال
کبوتر با پای من راه می رفت.
جیر جیرک با گلوی من آواز می خوند.
شاپرک با پر من پر می زد.
سنگ با نگاه من برفو تماشا می کرد.
سبز بودم در شب رویش گلبرگ پیاز.
هاله بودم در صبح ، گِردِ چتر گُل یاس.
گیج می رفت سرم ، در تکاپوی سر گیج عقاب
نور بودم در روز .
سایه بودم درشب ...
@phobicool


#حسین_پناهی
شب و نازی ، من و تب

«تراژدی این نیست که تنها باشی، بلکه این است که نتوانی تنها باشی.
گاهی آماده‌ام همه چیزم را بدهم
تا هیچ پیوندی با جهان انسان‌ها
نداشته باشم.»
@phobicool

#آلبر_كامو

یا با هم قدم می‌زدیم، دست در دست، ساکت، غرق دنیاهای خودمان، هرکس غرق دنیاهای خود، دست در دست فراموش شده. اینطور است که تا حالا دوام آورده‌ام. و امروز عصر هم انگار باز نتیجه می‌دهد، در آغوشم هستم، من خود را در آغوش گرفته‌ام، نه چندان با لطافت، اما وفادار، وفادار.
@phobicool

#ساموئل_بکت

معلوم نیست انسان چرا همیشه عاشق کسی می‌شود که شایستگی عشقش را ندارد. شاید این تنها راه برای بازیافتن تعادل از دست رفته‌ی دنیایی است که در آن زندگی می‌کنیم
این قدیمی‌ترین نوع خود آزاری است، عشق ورزی به کسی که قادر به عشق ورزی نیست، و احمقانه‌ترین نوع آن.
@phobicool


#اوريانا_فالاچی

تمام اصل‌های حقوق بشر را خواندم
و جای یک اصل را خالی یافتم !!!
و اصل دیگری را به آن افزودم!
عزیز من
اصل سی و یکم:
هرانسانی حق دارد
هر کسی را که میخواهد
دوست داشته باشد!
@phobicool


#پابلو_نرودا

‏شما آدم‌ها هر مسئله‌ای که به میان آمد، انگار مجبورید که بگویید:
‏این کار ابلهانه است،
‏ آن عاقلانه،
‏این خوب،
‏ آن بد!
‏این حکم صادر کردن‌ها یعنی چه؟
‏ مگر شماها شرایط ِ باطنی ِ هر رفتاری را دیده و بررسی کرده‌اید؟!
@phobicool


_رنج‌های ورتر جوان
#گوته⁩⁩

The Card Game (1948-50) By Balthasar Klossowski

خیلی گریه کردم.
برای همه چیز گریه کردم.
برای تمام چیزهایی که در خودم دوست نداشتم برای حماقت‌های ناخودآگاهی که مرتکب شده بودم و تمام چیزهایی که وقتی عقل رس شده بودم فکر می‌کردم هرگز گم نمی شوند.
از میدان اتوآل تا میدان کلیشی اشک ریختم.
در تمام پاریس اشک ریختم، و برای تمام زندگی‌ام گریه کردم...
@phobicool


#آنا_گاوالدا

اگر جدا دلتان می خواهد پدر و مادرتان را اذیت کنید کمترین کاری که از شما برمی آید، رفتن به وادی هنر است. شوخی نمی کنم. با هنر نمی شود چرخ زندگی را چرخاند. هنر روشی بسیار انسانی برای تحمل پذیرتر کردن زندگی است. به خدا، سر و کله زدن با هر هنری -مهم نیست که کارتان را خوب بلد باشید یا نه- راهی است برای تعالی روحتان. توی حمام آواز بخوانید، قصه تعریف کنید، شعری برای یکی از رفقایتان بسرایید، حتا اگر شده یک شعر آبکی مزخرف! تا جایی که برایتان مقدور است این کارها را بکنید. پاداش عظیمی نصیبتان می شود. با این کار شما چیزی را خلق کرده اید.
@phobicool


#کورت_ونه_گات
_مرد بی وطن

ADRIAN BORDA BORN 1978 IN REGHIN, ROMANIA , IS A SURREAL PAINTER

حتی اگر آلزایمر هم بگیرم
و خنده هایت را ببینم،
میفهمم در گذشته
عمیق عاشق بوده ام.
@phobicool

#دیامان

او مردی سیاه و سفید بود.
همسرش رنگ بود؛ تمام رنگ‌های او.
@phobicool

#فردریک_بکمن

The Annunciation (1528)
By Benvenuto Tisi

روایت ناباور!
گل‌ها به آفتاب برمی‌گردند.
ستارهٔ کوچکی
که به ژرفای مه‌آلود درهٔ تاریک می‌درخشد
نه ستاره است و نه آتش
گلی است زرد
که شبانه
به بیتوتهٔ مسافران آسمان در خاک
از دست دختران بهشتی افتاده است...
اندُه مدار کودک
مِه از هم می‌پاشد
و تمامی گل‌ها
به آفتاب برمی‌گردند.
@phobicool
_ وصف گل سوری
#منوچهر_آتشی

@phobicool 🖤

مرا صدا می زنند مرا
عبور در هم نام ها
و بادبان ها
از باغ های گمشده
صندوق ها و سردابه های سنگین
آیین ها و آینه های شکسته
آنجا که نبوده ام
و من اینجام
مشرفِ ایشان
بی رنگ بی حوصله
پیچیده در ترمه ی ابریشم
رو به بار نخل
و بازتاب تیره ی کافور
مرا کشنده ای ست که آویز ارتفاع من ست
و دهانش مدام هولِ گریه می گیرد...
مرا که روی شانه های ایشان
هی برده می شوم
هی باز می گردم
عصر می شوم
صبح می شوم
شام می شوم
تا بارانی از نگاه ها
که با ارتفاع می گیرد
هر بار که بریزد
اما و تا هرگز
چتر سنگی ام را
کسی نمی گشاید.
@phobicool
_حسودی به سنگ
#فيروزه_ميزانی