وقتی که ماوایت را ازدست بدهی، نمی‌دانی روی چه ایستاده‌ای و در کجایی. منظورم جای جغرافیایی نیست، جای آدم است در برابر چیزها. دنیای اطراف، آدم‌های دیگر با اعتقادها و رفتار و چگونگی بودن‌شان.
آدم نهالی، بیرون از فصل و بی‌هنگام است، در زمان خودش نیست، خزان است در میانه‌ی بهار یا بر عکس... در چشم تو که با نور دیگری دیدن را یاد گرفته و آزموده‌ای می‌بینی اگر دگرگونه و عجیب نباشد، دست کم غریب است و با کنه ضمیر تو از یک سرچشمه نیست، آن وقت برای خودت واقعیت دیگری اختراع می‌کنی و با آن به سر می‌بری، یک محیط با فضای مصنوعی ولی سازگار با حال و هوای خودت که چون ساختگی و تصنعی است، به هر بادی فرو می‌ریزد و روح تو را هم مثل دود، آشوب و پراکنده می‌کند...
@phobicool
ــ گفت‌وگو در باغ
#شاهرخ_مسکوب

تنها پرندگانی که از
فرازِ بی‌نيازِ دريا گذشته‌اند
می‌دانند ــ مرگ ــ مخفی‌ترين
موهبت زندگی‌‌ست...
@phobicool
#سیدعلی_صالحی

The Port of Saint-Tropez (1902)
Painting By Paul Signac

.
گیرم برون از من،
تاکِ شب از انگورِ صدها کهکشان پربار،
گیرم خُمِ مهتاب هم سرشار،
من با که نوشم دُرد شادی یا غمِ خود را
وقتی که مستی چون تو
هم‌پیمانه‌ی من نیست؟
@PhobiCool
#اسماعیل_خویی

بر شانه‌های بلندت
که از رفاقتِ انبوه ِشاخه‌هاست
بر جای ِاستوار
خاکستری نشسته
خاکستری از هر حریق
که جاری‌ست
در قلبِ مشتعل ما
مگذار باد پریشان کند
مگذار باد به یغما برد
از شانه‌های تو
خاکستری که از عصاره‌ی خون است...
@phobicool

#خسرو_گلسرخی
پایانِ زندگی: ۱۳۵۲/۱۱/۲۹

خسرو گلسرخی شاعر و نويسنده‌ی ماركسيست و از روشنفكران آن دوران بود كه از جنبش‌های چريكی حمايت می‌كرد.
گلسرخی به همراه گروهی ديگر در سال ١٣۵۱ به اتهام طرح ترور وليعهد بازداشت شدند. در دادگاهی كه به صورت زنده پخش شد از عقايد ماركسيستی و انقلابی خود دفاع كرد؛ به اعدام محكوم شد و در بامداد ٢٩ بهمن ۱۳۵۲ تيرباران شد.

جهان ما به دو چیز زنده است
اولی شاعر
و دومی شاعر
و شما
هر دو را کشته‌اید
اول: خسرو گلسرخی را
دوم: خسرو گلسرخی را


@phobicool
#رضا_براهنی

می دانی ؟
انگار چرخ فلک سوارم
انگار قایقی مرا می برد
انگار روی شیب برف ها
با اسکی می روم
مرا ببخش
ولی اخر چگونه می شود عشق را نوشت ؟

@phobicool
#حسین_پناهی

یکی به من گفت:
تو از خواب به بیداری درنیامده‌ای، بلکه به خواب قبلش درغلتیده‌ای. این خواب داخل خوابی دیگر است، و همینطور تا بی‌نهایت. راهی را که باید به عقب طی کنی بی‌فرجام است و پیش از این‌که واقعا بیدار شوی خواهی مرد ...

@phobicool
_الف
#خورخه_لوییس_بورخس

در این گوشه از جهان
من از عقل جن نیز
فرسنگ‌ها دورم...

– عباس صفاری

تلخ است، امّا شک ندارم بسیاری از زنان اهل هنر و ادب وطنم، در زندگی مشترک شان به جایی رسیده اند که مثل فروغ عزیزمان بنویسند :« پرویز من کجا و هنر کجا. من کی هنرمند بوده و ادّعای هنرمندی کرده ام. من کی از هنر خود حرف زدم. هنر من فقط فحش دادن است. مرده شور آن هنر را ببرند که بخواهد مرا از تو جدا کند . من هنر را بی وجود تو نمی خواهم. اصلا من که هنرمند نیستم. مگر هر کسی توانست یک قلم دست بگیرد و دو سه جمله ی فارسی بنویسد، هنرمند است. اگر من زن هنرمندی بودم بیش از همه چیز کاری می کردم که تو هیچ وقت از من نرنجی، هیچ وقت از دست من عصبانی نشوی ؛ من با هنر فرسنگ ها فاصله دارم. من غلط میکنم سر تو منت بگذارم و هنری را که ندارم به رخ تو بکشم. اگر من هنرمند باشم، بسی تو از من هنرمندتری .... »
@PhobiCool
- اولین تپش های عاشقانه قلبم
#فروغ_فرخزاد

یاد آرمت هنوز، هنوز ای امید دور
ای آن‌که در زوال تو بینم زوال خویش
@phobicool
#نادر_نادرپور
۱۶ خرداد ۱۳۰۸ ــ ۲۹ بهمن ۱۳۷۸
Artwork By Sepideh Salehi
Mohr-Portraits series

«بعضی ها بهترین چیزهارا بدون هیچ تلاشی بدست می آورند. ولی لذت واقعی اش را کسی خواهد چشید که برای بدست آوردنش سخت تلاش کرده باشد.»
@phobicool

#دیامان ۱۳۹۸/۱۱/۲۹

کسی که درهمه حوادث آرامش خود را حفظ
می‌کند، نشان می‌دهد که می‌داند امکان شر در زندگی چقدربزرگ وپرتنوع است و از این رو به آنچه درزمان حال اتفاق می‌افتد، به منزله بخش کوچکی ازآنچه ممکن است هنوز پیش بیاید می‌نگرد.
این منش انسانهای شکیباست که وضعیت نوع بشر را هرگز فراموش نمی‌کنند،بلکه همواره به خاطر دارند که هستی انسان چه اندوهبار و اسفناک است و بلایایی که درمعرض آنهاست،بی شمارند ...
@phobicool
ــ در باب حکمت زندگی
#آرتور_شوپنهاور
Painting By István Sándorfi

آشفته کسی‌ست
که سقوط جهان را
در رویای خویش پنهان می‌کند
مهربانا...!
در چشم‌هایت
اندوه کدام اقاقیا
یادآور دلتنگی‌ست.؟
@phobicool
ــ دل چه پیر شود، چه بمیرد
#آریا_آریاپور

Frozen Forest (1960)
By Matazō Kayama

ﺷﯿﻄﺎﻥ: ﻣﻦ ﻧﮋﺍﺩ ﺷﻤﺎ ﺁﺩﻡﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﻢ. ﺍﯾﻦ ﻧﮋﺍﺩ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻣﺸﺖ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻗﻠﯿﺖﻫﺎ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﮐﺜﺮﯾﺖ ﺑﻪ ﻧﺪﺭﺕ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﯽﺍﻓﺘﺪ، ﯾﺎ ﺍﺻﻼً ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻧﻤﯽﺍﻓﺘﺪ.ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﺑﺸﺮﯼ، ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﺎﯾﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻋﺪﻩﯼ ﻣﻌﺪﻭﺩﯼ ﭘﯿﺮﻭﯼ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺳﺮ ﻭ ﺻﺪﺍ ﺭﺍﻩ ﻣﯽﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ. ﮔﺎﻫﯽ ﺣﻖ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺐ ﺍﯾﻦ ﻋﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﺎﻫﯽ ﻧﯿﺴﺖ؛ ﻭﻟﯽ ﺑﺮ ﺣﻖ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺍﻫﻤﯿﺘﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﺯ ﺁﻥﻫﺎ ﭘﯿﺮﻭﯼ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. ﺍﮐﺜﺮﯾﺖ ﻋﻈﯿﻢ ﻧﮋﺍﺩ ﺑﺸﺮ، ﭼﻪ ﻭﺣﺸﯽ ﻭ ﭼﻪ ﻣﺘﻤﺪﻥ، ﺩﺭ ﺧﻔﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﻭﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺁﻥ ﺍﻗﻠﯿﺖ ﺑﯽﺭﺣﻢ ﺟﺮﺃﺕ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ...
@phobicool
ــ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪﺍﯼ ﺩﺭ ﺩﻫﮑﺪﻩ
#ﻣﺎﺭﮎ_ﺗﻮﺍﯾﻦ
ترجمه‌ی: #ﻧﺠﻒ_ﺩﺭﯾﺎﺑﻨﺪﺭﯼ