Ghosts, Spooks, and Spectres (1967) By Philip Gough

Girl, Blue Face (1973)By Nathan Oliveira

سیاه می نویسم
اما تو سپید بخوان ،
کسی چه میداند کاینهمه سیاه و سپید شاید خاکستری شود
بر باد رفته ،
در روزگاری که هیچ کنتراستی
وزن بودنمان را نخواهد گریست

که عصر
عصر شاعرانیست که واج به واجشان پر از مخدر های بی تسکین است
آری سیاه مینویسم که بارى سپید بنگری
دنیای خاکستریمان را...

@phobicool
#مهسا_طلوع
_خونآبه

#شهیار_قنبری
#غزلگردی


@decemberr2019

دلم گرفته
دلم عجیب گرفته‌است
و هیچ‌چیز
هیچ‌چیز!
مرا از هجوم خالی اطراف
نمی‌رهاند ...
@phobicool


#سهراب_سپهری

حالا دیگر وقت فکر کردن به چیزهایی که با خودت نیاورده‌ای نیست.
به این فکر باش که با آنچه داری چه می‌توانی بکنی ...
@phobicool


#ارنست_همینگوی
_پیرمرد و دریا

می‌خواهم به حرف‌هایت گوش کنم
لب‌هایت نمی‌گذارند

‍ آنها کجایند که می آمدند و می رفتند
افسانه‌ی خیابان می شدند
خانه ها را برمی افروختند
خاک را متبرک می کردند
راه درازی انگار طی شده است.
این قصه،
کودکان بسیاری را شاید
به خواب برده باشد.
من بوی خاک را می شنوم
که در پی گرمای ماست .
قصه همیشه از دل شب
آغاز می شده است.
@phobicool


#محمد_مختاری
(از کشته شدگان قتلهای زنجیره ای دهه هفتاد)

و گفت :
اینجا که ماییم هر لبخندی خنجری ست و هر که با تو همخون تر... به خونت تشنه تر...
@phobicool


#ویلیام_شکسپیر

@mimmagazinee | مجله هنری ميم

باید برایت شعر می شدم ،
اما ببخش که قافیه را باخته ام ..
@phobicool

#مهسا_طلوع

در شب کوچک من
افسوس،
باد با برگ درختان میعادی دارد
در شب کوچک من
دلهرەی ویرانی‌ست

گوش کن
وزش ظلمت را می‌شنوی؟
من غریبانه به این خوشبختی می‌نگرم
من به نومیدی خود معتادم
گوش کن
وزش ظلمت را می‌شنوی؟
در شب اکنون چیزی می‌گذرد
ماه سرخ است و مشوش
و بر این بام که هر لحظه در او،
بیم فرو ریختن است
ابرها، همچون انبوه عزاداران
لحظهٔ باریدن را گوئی منتظرند

لحظه‌ای
و پس از آن، هیچ.
پشت این پنجره شب دارد می‌لرزد
و زمین دارد
باز می‌ماند از چرخش
پشت این پنجره،
یک نامعلوم
نگران من و توست

ای سراپایت سبز
دست‌هایت را چون خاطره‌ای سوزان،
در دستان عاشق من بگذار
و لبانت را چون حسی گرم از هستی
به نوازش‌های لب‌های عاشق من بسپار
باد ما را با خود خواهد برد
‌باد ما را با خود خواهد برد
@phobicool
_تولدی دیگر
#فروغ_فرخزاد

The conjurer (1525)
By Hieronymus Bosch

برای مردم غمگین
زندگی در شهر آسانتر است.
در شهر انسان می‌تواند صدسال زندگی کند
بدون آنکه متوجه شود که مدتهاست
مرده و تبدیل به خاک شده...
@phobicool
_موسیقی‌مرگ
#لئو_تولستوی