من از این بیماری انسان که همیشه می‌خواهد چیزی پنهان‌کردنی و بروز‌ندادنی داشته باشد هيچ‌وقت سر در نیاوردم . البته یک دليل خیلی محکم هم سراغ دارم. ما از هم پنهان می‌کنیم تا بتوانيم در کنار هم بمانیم. چون می‌خواهیم کنار هم بمانیم.
@phobicool
#بهمن_فرسی
_شب یک، شب دو

گام بر می دارم
بر امواج زرد و سرخ
در غروب پاییزی
@phobicool


#کیارستمی
_همراه با باد

‏انسانـیم با تنی زخم‌پذیر و زودشکن، روحی آشفته‌حال و‌ بی‌آرام،‌ رویاروی جهانی از رنج‌های هولناک؛ جهانی سرشار از خدایان ناسازگار که با هم سرآشتی ندارند...
@phobicool

#شاهرخ_مسکوب

یک لحظه صبر کن
من دستمال پیشم نیست
با پشت دستم، با آستینم
سیلاب اشک را که ستردم،
و چشم‌های سرخم را
در جیب پلک‌های خیسم که پنهان کردم،
خواهم رفت...
@phobicool


#رضا_براهنی

IMAGINES DEORVM QVI AB ANTIQVIS (1581)

Entrance By Edward Hopper

من
مرگ را دیدم
در میان درختان عریان ،
چون فقدانی.
نمی توانستم باورش کنم.
دشوار است آیا
تصور یک صورت یا دهان
براى یک روح ؟!
@phobicool


#سیلویا_پلاث

Painting by : #Ameno
Sub : Goddess of Art

#امین_بليطچى

به حرفم نگیرید
مشغولم نکنید
وعده‌ای دارم
در جایی که نمی‌دانم کجاست
در زمانی که نمی‌دانم کی
با کسی که نمی‌شناسم
دوان دوان می‌روم
او در انتظارم است ...
@phobicool

#عزیز_نسین

من خودم را محکوم کرده ام به جویدن یک فنجان قهوه تلخ!
تا مزه اش زیر زبانم بماند ،
که مبادا هوس شیرینی عشق دروغین بکنم ..!
@phobicool


#پریا_آمره

کجاست جشن خطوط؟
من از کدام طرف می‌رسم
به سطح بزرگ؟
کجا حیات به اندازهٔ
شکستن یک ظرف
دقیق خواهد شد...؟
@phobicool

#سهراب_سپهری