R.i.p #chester_bennington
😑

آن هایی که توی آفتاب شادی می کنند و دیگران را به شادمانی می طلبند مثل مست هایی هستند که شب از یک مجلس عروسی بیرون می آیند و هر که را سر راهشان می بینند وا می دارند تا به سلامتی عروس ناشناخته بنوشند.

@phobicool

#یادداشت_ها
#فرانتس_کافکا

_گاهی کابوس ها رهايت نمی کنند
حتی در بیداری ...
_ و تو تنها میتوانی پایان این کابوسها باشی ، حتی وقتی کنارم خوابی ..!

@phobicool
#مهسا_طلوع
_ خونآبه

بالاخره
من ماندم و من،
من از من خسته است،
هیچ کس نیست
برای پادر میانی

#عباس_کیا_رستمی
صدا و ویدیو از #ایمان_ابوحمزه
@mimmagazinee ‎| مجله هنری میم

من اغلب متوجه شده ام که ما قادر به نگاه کردن به آنچه در مقابل ماست نیستیم، مگر اینکه داخل قاب باشد.

@phobicool
#کيارستمى

-بی نور چگونه ميتوان نقاشی كرد.
-هيچ.
-پس باور كن.
- نمی توانم.

@phobicool
#عباس_کیارستمی

Manao Tupapau (The Spirit of the Dead Watching) By Paul Gauguin

‏من دیگر دارد چهل سالم می‌شود، اما هیچ چیز را تا آخر خط نرفته‌ام، همه‌اش تکه‌تکه بوده، نیمه کاره، چسب و بست خورده، درست مثل کسی که تمام عمر سر سفره‌ی دیگران غذا خورده باشد. بعد، یعنی همین چند شب پیش، فکر کردم اگر باید رفت، دیر یا زود، چرا نباید زیست، همان گونه که آدم ابوالبشر اگر زنده
می‌ماند همه ی طول حیات انسان را تا‌کنون و حتی پس از این را تجربه می‌کرد؟!
توقع زیادی است، اما خوب، آدم وقتی می‌بیند دارد دیر می‌شود، عجول می‌شود. بعد هم دیدم برای دیگران هم همین طورها بوده، تکه‌تکه، ناقص؛ و این تکه ها، این خرابه‌های آدم‌ها انگار دارد روی سر من خراب می شود، طوری که می‌ترسم نکند این تتمه‌ی عمر من هم
همان‌طورها بگذرد که از تو.

@phobicool
#هوشنگ_گلشیری
_ بره‌ی گم‌شده‌ی راعی 

زیباترین قولِ تو این است
که هرگز باز نخواهی آمد
زاده ی‌قول تو هستم
در غبار...
@phobicool
#احمدرضا_احمدی
Photo By Bianka Schumann

بعضی فرشته ها یک بال دارند
و آنچنان از اوج بی نصیبند
که من از تو ...
از سجده ات کاش بی نصیبم نکند این تک قافیه بال ...

@phobicool
#مهسا_طلوع
_ خونآبه

بعضی از مردم هرگز دیوانه‌بازی در نمی‌آورند.
من گاهی اوقات برای سه‌چهار روز پشت مبل دراز می‌کشم.
دیگران من را آنجا پیدا می‌کنند و با خود می‌گویند بختک رویش افتاده است.
بعد در دهانم شراب می‌ریزند،
سینه‌ام را می‌مالند،
مرهم به سر و صورتم می‌پاشند.
و من با غرش و خشم و هذیان بلند می‌شوم،
و آنها و دنیا را به فحش می‌کشم
و از خانه بیرون می‌کنم.
بعد حالم بهتر می‌شود
و به خوردن نان‌ِ تُست و تخم‌مرغ مشغول می‌شوم
و زیر لب آواز زمزمه می‌کنم
و ناگهان مانند یک نهنگِ صورتیِ سیر، دوست‌داشتنی می‌شوم.
بعضی از مردم هرگز دیوانه‌بازی در نمی‌آورند،
چه زندگی وحشتناکی دارند.

@Phobicool
#چارلز_بوکفسکی

زندگی چیست جز سری تصاویری که همانطور که تکرار می شوند تغییر می کنند؟
@Phobicool

#اندی_وارهول

عمری چکش برداشتم
و بر سر میخی که روی سنگ بود کوبیدم.
اکنون می فهمم که
هم چکش خودم بودم،
هم میخ
و هم سنگ...

@phobicool
#فرانتس_کافکا