پوپکم! آهوکم
تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم
مگرم سوی تو راهی باشد..

@phobicool

#مهدی_اخوان_ثالث

بابا لنگ دراز عزیزم:
بعضی آدم ها را نمی‌شود داشت. فقط می‌شود یک جور خاصی دوستشان داشت. بعضی آدم‌ها اصلا برای این نیستند که برای تو باشند یا تو برای آن‌ها. اصلا به آخرش فکر نمی‌کنی
آن‌ها برای اینند که دوستشان بداری! آن هم نه دوست داشتن معمولی نه حتی عشق؛ یک جور خاصی دوست داشتن که اصلا هم کم نیست.
این آدم‌ها حتی وقتی که دیگر نیستند هم در کنج دلت تا ابد یه جور خاص دوست داشته خواهند شد.
@phobicool

بابا لنگ دراز
#جین_وبستر

همه چيز بد پيش می‌رود
چرا كه در اين لحظه
اين ذهنِ ناخوش
عميقا شيفته‌ی بيماری خود است!

@phobicool
#آنتونن_آرتو

هلیا!
احساس رقابت، احساس حقارت است.
بگذار که هزار تیرانداز به روی یک پرنده تیر بیندازند.
من از آنکه دو انگشت بر او باشد انگشت برمی‌دارم.
رقیب، یک آزمایشگر حقیر بیشتر نیست.
بگذار آنچه از دست رفتنی‌ست از دست برود.
تو در قلب یک انتظار خواهی پوسید.
من این را بارها تکرار کردم هلیا!


@phobicool

#نادر_ابراهیمی
_بار دیگر شهری که دوست می داشتم

- دلم میخواست یک ماهی میشدم و شنا میکردم، همیشه شنا میکردم.
- پدربزرگ من هم همین وسواس را داشت و آخرش غرق شد.
- چه مرگ قشنگی! آدم بمیرد: آنهم در آب...
- نه، او کاملا نمرده... چون آنچه که بقایای روح میگویند حقیقت دارد. باین معنی که روح و یا خاصیتهائی از آن در بچه‌ی اشخاص حلول میکند. و پدربزرگ من بچه داشت، پس بکلی نمرده است. ولی روح شخصی هرکسی با تنش میمیرد، چون محتاج به خوراک است و بعد از تن نمیتواند زنده بماند. این دریچه‌ایست که عادات و اخلاق و وسواس و ناخوشی‌های پدر و مادر را به بچه انتقال میدهد.

@phobicool
#گجسته_دژ
#صادق_هدايت

عشق مان را می کُشیم.

خفه اش می کنیم
مثل کسی که نوزادی را.
لگدش می زنیم
مثل کسی که سگ وفاداری را.
بال های پرّانش را می کَنیم
مثل کسی که پرنده ای را.

قلبش را با گلوله می زنیم
مثل کسی که با گلوله خودش را...

@phobicool
#آنا_اشویر