Frida Kahlo. Self-Portrait Dedicated to Marte R. Gomez (Autorretrato Dedicado a Marte R. Gomez). 1946.

بعضی روزها قلب آن چنان خودش را در بن بست حس میکند که آن را همچون ضربه ی تکه چوبِ بامبو بر سر میبیند، این تصور که دیگر قادر نخواهد بود بیش از این ادامه دهد.
زیرا در واقع پس از گفتگو با دکتر گاشِه بود که ون گوگ درحالیکه انگار این حرف ها هیچ اهمیتی برایش نداشته باشند به اتاقش برگشت و خود را کُشت.
خود من نه سال را در تیمارستان سپری کردم و هرگز وسواسِ خودکشی به سرم نیافتاد اما میدانم هر گفتگویی با روان پزشک هر روز صبح که برای بازدید می آمد باعث میشد که وقتی می دیدم نمیتوانم گلوی او را بِبُرم بخواهم خودم را دار بزنم.

@phobicool
#آنتونن_آرتو
_قطعات بعید

این شعر رو می‌بینی؟
بدون اینکه مشروب بنوشم نوشتم.
لازم نیست مشروب بنوشم تا بنویسم.
می‌تونم بدون نوشیدن هم بنویسم.
زنم میگه که می‌تونی.
من میگم شاید بتونم.
من نمی‌نوشم و می‌نویسم.
این شعر رو می‌بینی؟
بدون اینکه بنوشم نوشتم.
حالا کی مشروب می‌خواد؟
احتمالا خوانندگان.

@phobicool
#چارلز_بوکفسکی
_لذتهای نفرین شده

Phénomène by Remedios Varo, 1962.

Lights Reflection by David John Dietrich, 2015.

Sunday Dalí: Paranoia, 1936.

Mystery and Melancholy of a Street by Georgio de Chirico, 1914.

_تو به نظر آدم آرام و متینی می آیی.

لبخند زد و دستم را فشرد، و من به این فکر کردم که چقدر متین و آرام هستم! آرام بودن یعنی اینکه در چهره ات هیچ تشویشی نباشد. یعنی هیچگاه عصبی نشوی، در ابهام و تاریکی زندگی نکنی،
ادمی مثل من که از سویی مشتاق و امیدوار و از سوی دیگر ترسیده و راه گم کرده و نمیداند باید چه بگوید و چکار کند؛ ناخن هایش را می جود و نمی داند کدامین ستاره را دنبال کند، آیا آرام است؟

@phobicool
#ربکا
#دافنه_دوموریه

انسان
موجودی ست که
گاهی سیگار،
گاهی درد می کشد
انسان موجودی ست که گاهی
سیگار را با درد می کشد.

@phobicool
#علیرضا_روشن