ali_philosophy

• فرهنگ رسانه‌ای. رسانه‌های معاصر (تلویزیون، فیلم، مجلات، بیلبوردها، اینترنت) نه تنها به انتقال اطلاعات یا داستان‌ها بلکه به تفسیر خصوصی‌ترین ویژگی خود ما برای ما علاقه‌مند هستند، و ما را وادار می‌کنند که از طریق لنز این تصاویر رسانه‌ای به یکدیگر و جهان نزدیک شویم. بنابراین ما دیگر به دلیل نیازهای واقعی بلکه به دلیل خواسته‌هایی که به طور فزاینده‌ای توسط تبلیغات و تصاویر تجاری تعریف می‌شوند، کالاهایی را به دست نمی‌آوریم، که ما را یک قدم از واقعیت بدن‌هایمان یا دنیای اطرافمان دور نگه می‌دارند.
• ارزش تبادل. طبق نظر کارل مارکس، ورود به فرهنگ سرمایه‌داری به معنای آن بود که ما دیگر کالاهای خریداری شده را از نظر ارزش مصرفی، از نظر کاربردهای واقعی که یک مورد برای آن استفاده خواهد شد، تصور نمی‌کردیم. در عوض، همه چیز شروع کرد به ترجمه شدن به میزان ارزشی که دارد، به آنچه که می‌تواند با آن مبادله شود (ارزش تبادل آن). هنگامی که پول به یک "معادل جهانی" تبدیل شد، در برابر آن همه چیز در زندگی ما اندازه گیری می‌شود، چیزها واقعیت مادی خود را از دست دادند (کاربردهای دنیای واقعی، عرق و اشک کارگر). ما حتی شروع کردیم به فکر کردن درباره زندگی خود از نظر پول به جای چیزهای واقعی که در دست‌هایمان نگه می‌داریم: زمان من چقدر ارزش دارد؟ مصرف آشکار من چگونه مرا به عنوان یک فرد تعریف می‌کند؟ طبق نظر بودریلارد، در عصر پسامدرن، ما تمام حس ارزش مصرفی را از دست داده‌ایم: "همه چیز سرمایه است" (For a Critique, 82).
• سرمایه‌داری چندملیتی. از آنجایی که چیزهایی که ما استفاده می‌کنیم به طور فزاینده‌ای محصول فرآیندهای پیچیده صنعتی هستند، ما ارتباط خود را با واقعیت زیربنایی کالاهایی که مصرف می‌کنیم از دست می‌دهیم. حتی هویت ملی در دنیای شرکت‌های چندملیتی عمل نمی‌کند. طبق نظر بودریار، این سرمایه است که اکنون هویت‌های ما را تعریف می‌کند. بنابراین ما همچنان ارتباط خود را با واقعیت مادی کارگر از دست می‌دهیم، که به طور فزاینده‌ای برای مصرف‌کننده‌ای که به سمت فروشگاه‌های خرده‌فروشی یا اینترنت حتی بی‌طرف‌تر گرایش دارد، نامرئی است. یک مثال رایج از این واقعیت این است که اکثر مصرف‌کنندگان نمی‌دانند محصولاتی که مصرف می‌کنند چگونه با چیزهای واقعی زندگی مرتبط هستند. چند نفر می‌توانند گیاه واقعی را که از آن دانه قهوه استخراج می‌شود شناسایی کنند؟ استارباکس، در مقابل، به طور فزاینده‌ای واقعیت‌های شهری ما را تعریف می‌کند. (در مورد سرمایه‌داری چندملیتی، به مارکسیسم: ماژول‌ها: جیمسون: سرمایه‌داری دیرهنگام مراجعه کنید.)
• شهرنشینی. با ادامه توسعه مکان‌های جغرافیایی موجود، ما ارتباط خود را با هر حسی از دنیای طبیعی از دست می‌دهیم. حتی فضاهای طبیعی اکنون به عنوان "محافظت شده" درک می‌شوند، یعنی این که آنها در مقابل یک "واقعیت" شهری تعریف می‌شوند، اغلب با علائمی برای اشاره به اینکه چقدر "واقعی" هستند. به طور فزاینده‌ای، ما انتظار داریم که علامت (ایستاده طبیعت!) پیش از دسترسی به طبیعت باشد.
• زبان و ایدئولوژی. بودریار نشان می‌دهد که زبان چگونه به روش‌های ظریفی ما را از دسترسی به "واقعیت" باز می‌دارد. درک قبلی از ایدئولوژی این بود که آن حقیقت را پنهان می‌کند، که آن یک "آگاهی کاذب" را نشان می‌دهد، همانطور که مارکسیست‌ها آن را بیان می‌کنند، ما را از دیدن کارکردهای واقعی دولت، نیروهای اقتصادی یا گروه‌های مسلط در قدرت باز می‌دارد. (این درک از ایدئولوژی با مرتبه دوم شبیه‌سازی بودریار مطابقت دارد.) از سوی دیگر، پسامدرن ایدئولوژی را به عنوان حمایت از درک ما از واقعیت می‌فهمد. طبق این دیدگاه، هیچ بیرونی از ایدئولوژی وجود ندارد، حداقل هیچ بیرونی که بتوان آن را در زبان بیان کرد. زیرا ما برای ساختاردهی ادراکات خود به زبان بسیار وابسته هستیم، هر نمایش واقعیت همیشه از قبل ایدئولوژیک است، همیشه از قبل توسط شبیه‌سازی‌ها ساخته شده است.
#ژان_بودریار

👍4

1.77K viewsedited 07:30