2. از آدم‌هایی که باهاشون کار کردی، مستقیم بخواه

3. پست بذار، فعال باش، خودتو نشون بده

4. مهارت‌هات رو به ترتیب و واضح بچین

5. در گروه‌ها یا انجمن‌ها مشارکت کن

نمونه پیام درخواست برای گرفتن Endorse

Hi [Name],

I hope you're doing well!
I’m currently updating my LinkedIn profile and working on building my skills section.
Since we’ve worked together on [project/task/company], I’d really appreciate it if you could endorse me for [specific skill, e.g., Pattern Design].
Of course, I’d be more than happy to endorse you as well — just let me know!

Thanks so much in advance,
[Your Name]

> سلام [نام] عزیز،

امیدوارم حالت خوب باشه!
من در حال به‌روزرسانی پروفایل لینکدینم هستم و دارم روی بخش مهارت‌ها کار می‌کنم.
از اونجا که با هم در [پروژه/دوره /شرکت] همکاری داشتیم، خیلی ممنون می‌شم اگه بتونی مهارت من در زمینه [مهارت مشخص، مثلاً: طراحی پترن] رو در لینکدین تأیید کنی.
البته خوشحال می‌شم در صورت تمایل، مهارت‌های شما رو هم تأیید کنم — فقط بهم بگو!

پیشاپیش خیلی ممنونم 🙏
[نام خودت]

🔢 انواع Connection:

1. 1st-degree: کسانی که مستقیماً باهات کانکت شدن. می‌تونی بهشون پیام بدی.


2. 2nd-degree: دوستانِ دوستانت؛ کسایی که با یکی از کانکشن‌های تو ارتباط دارن.


3. 3rd-degree: یک مرحله دورتر؛ دوستانِ دوستانِ دوستانت!

🚀 وقتی یک پست می‌ذاری چه اتفاقی می‌افته؟

1. اول پست فقط به 1st‌ها نشون داده می‌شه.


2. وقتی یکی از 1st‌ها:

پست رو لایک می‌کنه

کامنت می‌ذاره

یا share می‌کنه
اون پست به 2nd‌های اون فرد هم نمایش داده می‌شه.



3. حالا اگه یکی از اون 2nd‌ها هم با پست تعامل کنه → محتوا می‌ره به سمت 3rd-level connections.

📌 این یعنی پست تو می‌تونه حتی به هزاران نفر خارج از دایره ارتباط مستقیمت برسه — فقط با چند تعامل ساده از طرف آدم‌های درست.

قدم هشتم
در استوری های مدرسه پترن کامل در مورد انتشار پست صحبت کردیم و مراحل رو گفتیم پس همین الان برو و استوری ها رو ببین چون بعد ۲۴ ساعت از دسترس خارج میشه.

توی صفحه لینکدین برات نوشتم قبل زدن دکمه پست باید به چه چیزایی فکر کنی

اما نگران نباش حتما راهی هست که بتونم این روزا بهت کمک کنم که راحتر بتونی بگذرونی این روزا رو . پیداش میکنم.

نامه‌ای به همسنگرهایم در ایران
نمی‌دانم این روزها چه حالی داری. نمی‌دانم چقدر شرایط برایت سخت شده است. نمی‌دانم برق و اینترنتت چند بار در روز قطع می‌شود. نمی‌دانم شب‌ها خواب داری یا صبح‌ها با چه فکری بیدار می‌شوی.
فقط این را می‌دانم که جنگ، فقط صدای انفجار نیست؛ لازم نیست بیخِ گوشت بمبی بر زمین بخورد تا تو را از پا درآورد. می‌دانم که حتی سال‌ها بعد، زخم‌هایش در روح و جانمان باقی خواهد ماند.
راستش را بخواهی، اینجا، دور از تو، طبیعت برایم مثل قرصِ مُسکنِ اعصاب است؛ کمک می‌کند روزها را با آرامشی آمیخته به کرختی بگذرانم. اما هنوز قرصی پیدا نکرده‌ام که بتواند باعث شود فراموش کنم این سال‌ها چه بر سر ایران و ایرانی آمد.
اگر این روزها احساس می‌کنی نمی‌توانی مثل قبل از جا بلند شوی، کار کنی، خلق کنی یا تمرکز داشته باشی، بدان که این یعنی هنوز به احساساتت وفادار مانده‌ای؛ چیزی که یک هنرمند بیش از هر چیز به آن احتیاج دارد.
شاید امروز فقط یک خط از کتابی بخوانی، یک خط روی کاغذ بکشی یا فقط یک خط بنویسی؛ اما بدان که همین هم یک پیروزی بزرگ است.
وقتی این روزها تمام شود، دنیا از ما نمی‌پرسد چند روز برق داشتید یا اینترنتتان چند ساعت در روز وصل بود. از تو می‌پرسد: با آن همه تاریکی، آیا شعلهٔ کوچک وجودت را روشن نگه داشتی؟
و من ایمان دارم که پاسخ تو «بله» است.
و من اینجا منتظر می‌مانم تا دوباره کنار هم، نه از جنگ، بلکه از رؤیاهایمان حرف بزنیم؛ از نبردهایی بگوییم که هر کداممان در آن پیروز شدیم؛ نبردهایی که شاید جز خودمان، هیچ‌کس از آن‌ها خبری نداشته باشد.