فردا در مورد «شباهت» و «کپی» در دنیای تایپ مفصل صحبت خواهیم کرد.
باید حواسمان باشد کجا این مرز را می‌کشیم.
مخصوصا در مقوله‌ی تایپ.

این را نیز بد قولی نکردم.
در کلاس استاد خانجانزاده مطرح شد.
امید است به زودی اینجا مختصری بیاورم.

دلم از مرگ بیزار است
که مرگِ اهرمن‌خو آدمی‌خوار است

کتاب جهان ایرانشناسی اثر شجاع الدین شفا

درباره کتاب:
او در مقدمه این کتاب به بررسی جایگاه و اهمیت ایران‌شناسی در خاورشناسی می‌پردازد و توضیح می‌دهد که فرهنگ ایران از دیرباز دارای جاذبه‌ای خاص برای محققین غربی بوده است. ایران با آمیزش تمدن‌ها و فرهنگ‌های مختلف شرق و غرب، محصولی منحصربه‌فرد و قابل درک برای همه جوامع فراهم کرده است. این تأثیر جهانی ایران از طریق عوامل مختلفی از جمله آئین زرتشتی، میترائیسم، فلسفه مانوی و تمدن اسلامی ایران شکل گرفته است. در سه قرن اخیر، محققین غربی در زمینه‌های مختلف تاریخ، زبان، ادبیات، فلسفه و هنر ایران تحقیقات گسترده‌ای انجام داده‌اند. تأثیرات مذهبی و فرهنگی ایران، به‌ویژه از طریق زرتشتی‌گری، در معتقدات مذهبی دیگر فرهنگ‌ها، از جمله یهودیت و مسیحیت، تأثیرات عمیقی داشته است.

برگرفته از کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران

————————————
با ما در ایرانشناسی همراه باشید:
🔹توییتر | لینکدین | اینستاگرام | یوتیوب🔹
💢نشریه ایرانشناسی | گروه ایرانشناسی💢

گمان میکنم وقت آنست که اینجا دوباره فعالیت متداوم را از سر بگیرم.
و باب گفتگو در مورد تایپ را از نو باز کنیم.

سعی میکنم هر چند روز یک مبحث را به گفتگو بگذارم‌.

مطلعِ مباحث:

«قوانین کپی‌رایت در تایپ»

چندی پیش صحبت‌هایی درمورد تقلید یک تایپ نو—پا از تایپی دیگر در فضای خط فارسی جریان گرفته بود که به طور شخصی آنرا دور از اینتِگریتی جامعه‌ی دیزاین میدیدم.


چند مورد باید مورد توجه باشد:

یک اینکه همین کفایت میکند که دو تایپی که مستقیما «مزه» هایی از نستعلیق‌ هستند، در همین «مزه» بسنده اند و اگر تفاوتی هرچند کمینه، در احساسی که آن دو تایپ منتقل میکنند وجود داشته باشد، برای مخاطبِ هوشیار کافیست تا بداند use case (عملکرد) این دو تایپ کاملا متفاوت است.

دو. وجود چنین ریز-واریاسیون هایی در خط فارسی، امکانات بیکرانی را از مهندسی (بخوانید دیزاین) احساساتِ هر use case (استفاده) میدهد که بیش از پیش نیاز است.
نگاهی بیاندازید به شباهت های فراوان تایپ های لاتین به یکدیگر.

اما ازین باب که بگذریم،

اخیرا ویدئویی دیدم درمورد شکل گیری شرکت bitstream و جدا شدن تایپ‌ دیزاینر ارشد linotype برای پایه‌گذاری این شرکت، آقای متیو کارتر!

که همین شرکت bitstream پایه گذار دیجیتالی کردن تایپ ها بود!

حال فرض کنید در این سال ۱۹۸۱، شرکت bitstream تایپ های پانچ شده‌ی linotype را (من جمله Helvetica) بدون کسب هیچگونه حق تکثیر، دیجیتال‌سازی و به فروش رساند.

این اتفاقات به خاطر یک قانون مهم ممکن شد.

[تایپ‌دیزاینر هیچگونه حقی بر «فرم» ندارد.]


البته که «انصاف» باید رعایت شود و این به معنای «آزادی در تصرف» نیست.

حال که مختصری بر این موارد گذر کردیم،

چه بهتر است در باب این قوانین (که شاید تاریخ گذشته باشند) گفتگو کنیم.




{کامنت ها باز است}

مبحث دوم در باب «لوگوتایپ»
امروز عصر قرار میگیرد.

درود بر عزیزان.

مطلع کلام این را عرض کنم که هدف از این رسانه فقط و فقط بحث «علمی»ست و یادگیری. ناگزیر ممکن است درمورد کاری به گفتگو بنشینیم که باید این مسئله‌ی نقد پذیری (در نقد شنیدن) و احترام را (در نقد کردن) یادآور شوم.

«لوگوتایپ»

فرم و «خوانش»
«مسئله‌ی پیش‌انگاره ها»

#predisposition

اولین مسئله اینست که یادآوری شویم لوگوتایپ به مانند هر رسانه‌ی متنیِ دیگری،‌ مطلقا تابع فرم است. چه بسا بیش از الباقی.

حال اینکه «شدت» حضورِ فرم تا چقدر باشد هم که بحث برند است و استراتژی که از حوصله این بحث خارج. (بعد تر خواهیم پرداخت)