#تایپوگرافی #دیزاین #گرافیک
🔸طراحی حروف
"طراحی حروف مقوله‌ای مرتبط به
کارکرد است. طراحی زیبا کافی نیست."
#جیمز_تاد تایپوگرافر آمریکایی

درود بر دوستان و همرهان، یک هفته‌ای سفر بودم. انشالله از فردا مطالب مجددا و به سرعت در کانال قرار خواهند گرفت.

زبانِ خامه ندارد سرِ بیان فِراق
وگرنه شرح دهم با تو داستانِ فِراق

دریغ مدت عمرم که بر امیدِ وصال
به سر رسید و نیامد به سر زمانِ فِراق

سری که بر سرِ گردون به فخر می‌سودم
به راستان که نهادم، بر آستانِ فِراق

چگونه باز کنم بال در هوایِ وصال
که ریخت مرغِ دلم پَر در آشیانِ فِراق

کنون چه چاره که در بَحرِ غم به گردابی
فُتاد زورقِ صبرم ز بادبانِ فِراق

بسی نَمانْد که کَشتیِ عمر غرقه شود
ز موجِ شوقِ تو در بحرِ بی‌کرانِ فِراق

اگر به دستِ من اُفتَد فِراق را بِکُشَم
که روزِ هجر سیَه باد و خان و مانِ فِراق

رفیقِ خِیلِ خیالیم و همنشینِ شَکیب
قَرینِ آتشِ هجران و هم قِرانِ فِراق

چگونه دَعویِ وصلت کُنَم به جان؟ که شده‌ست
تنم وکیلِ قَضا و دلم ضمانِ فِراق

ز سوزِ شوق دلم شد کباب دور از یار
مدام خونِ جگر می‌خورم ز خوانِ فِراق

فلک چو دید سرم را اسیرِ چَنبَرِ عشق
بِبَست گردنِ صبرم به ریسمانِ فِراق

به پایِ شوق گر این رَه به سر شدی حافظ
به دستِ هجر ندادی کسی عِنانِ فِراق

شب چله‌تان، گَرم باد.

اخیرا چندین مورد مکرر از اشتباهات علمی در باب #تایپ‌دیزاین دیده‌ام که نیازمند تصحیح بالفور است.
امید است نابینایی نسبت به علم روز در فضای تایپ‌فارسی رواج پیدا نکند.

🔸مزخرف‌بافی
هر کس چندوقتی در شبکه‌های اجتماعی پرسه زده باشد، با ‌پدیده‌ای عجیب و باورنکردنی مواجه شده است: همه دربارۀ همه‌چیز حرف می‌زنند. مسئله وقتی ترسناک‌تر می‌شود که نه‌تنها این کار نهی نمی‌شود، بلکه تحت فشار عمومی، از آن‌هایی که چنین کاری نمی‌کنند هم خواسته می‌شود که دربارۀ هیچ موضوعی ساکت نباشند و نظرشان را بگویند. اگر مقاومت کنند و حرفی نزنند هم با تعابیری مثل ترسو، بی‌مسئولیت یا محافظه‌کار تنبیه می‌شوند. #جراد_هندرسن، پژوهشگر فلسفه، می‌گوید باید فکری به حال این وضعیت بکنیم.
هندرسن می‌گوید فقط این فشار بیرونی نیست که ما را ترغیب یا مجبور می‌کند که دربارۀ همه‌چیز حرف بزنیم، بلکه بخش مهمی از این فشار، درونی شده است: خودمان را با دیگران مقایسه می‌کنیم که دربارۀ هر اتفاقی موضعی دارند و به خودمان می‌گوییم چرا ما موضع نگیریم؟ بااین‌حال، نتیجۀ این فرایند واقعاً مأیوس‌کننده است. واقعیت این است که وقتی تلاش می‌کنیم دربارۀ هر چیزی نظر بدهیم، چاره‌ای نداریم جز اینکه مزخرف ببافیم. و وقتی در سطح جمعی همه همین‌کار را می‌کنند، کل فضای عمومی پر می‌شود از مزخرفات. آن‌وقت اگر بخواهی از حقیقتِ موضوعی سر در بیاوری، تقریبا امکان ندارد بتوانی موفق شوی. هندرسن برای توصیف این وضعیت، از نظریۀ مشهور #هری_فرانکفورت دربارۀ مزخرفات استفاده می‌کند. مزخرف چیزی است خارج از دوگانۀ حقیقت و دروغ.
فرانفکورت می‌گوید مزخرف از "عدم توجه" آب می‌خورد. موقعیتی که مسئله دیگر حقیقت‌داشتن، یا حقیقت‌نداشتن نیست، بلکه از اساس حقیقت بی‌اهمیت است. از این جهت بین مزخرف‌گو و دروغ‌گو تفاوتی هست: برای دروغ‌گو حقیقت اهمیت دارد، هرچند انکارش می‌کند. اما برای مزخرف‌گو صدق و کذب فرقی با هم ندارند. اگر می‌خواهید بهتر بفهمید سازوکارِ مزخرفات چطور است، به کلمۀ وایب که این روزها خیلی مد شده است توجه کنید. وقتی آدم‌ها در شبکۀ اجتماعی حرف می‌زنند، دیگر به درست‌بودنش فکر نمی‌کنند؛ همه‌چیز فقط وایب است. وقتی آدم‌ها چنین کاری می‌کنند، عملاً خودشان را در لاکی محافظ قرار می‌دهند که از هر انتقادی مصون است. اگر از آن‌ها بپرسی بر چه مبنایی حرف می‌زنند، لبخندزنان جواب می‌دهند: چرا من رو جدی می‌گیری؟ من خودمم خودم رو جدی نمی‌گیرم!.
مزخرف‌گوها ظاهراً آسیبی به ما نمی‌زنند، صرفاً بامزه و سرگرم‌کننده‌اند. اما در واقع هزینۀ سنگینی بابت کارشان پرداخت می‌کنیم: به آن‌ها عادت می‌کنیم. و با عادت‌کردن به راه و رسم آن‌ها، به آدم‌های بدتری تبدیل می‌شویم. این خطر جدی است و ای بسا لازم باشد فعالانه در برابر آن مقاومت کنیم.
هندرسون می‌گوید باید برای خودمان مقرراتی سختگیرانه بگذاریم تا از وسوسۀ فراگیر مزخرف‌گویی جان به در ببریم. روش پیشنهادی او کوچک‌فکرکردن است. کوچک‌فکرکردن یعنی تمرکز بر یک موضوع مشخص و تلاش برای سردرآوردن از حقیقتِ آن. باید مثل آدم‌هایی رفتار کنیم که حقیقت را جدی می‌گیرند، یعنی شواهد جمع می‌کنند، به جزئیات استدلال‌ها توجه می‌کنند و تمام ارجاعات را بررسی می‌کنند و از همه مهم‌تر، دربارۀ چیزهایی که نمی‌دانند، حرف نمی‌زنند. حتی اگر این کار باعث شود برچسب بخورند و از جمعِ آدم‌های باحال کنار گذاشته شوند... +

این سخن چقدر نیاز امروز و صحیح است.
مزخرف گویی و مزخرف بافی در همه جا باب شده است!

چون امروز صبح فراموش کرده بودم،

کریسمس رو به عزیزانی که این جشن را برپا می‌دارند تبریک می‌گویم. 🎄🎁

مستند فروغ فرخزاد
کارگردان ناصر تقوایی
محصول:
رادیو و تلویزیون ملی ایران
سال ۱۳۴۶

مستند سال ۴۶ به مناسبت اولین سالگرد فوت فروغ فرخزاد، توسط ناصر تقوایی و جمع دیگری از هنرمندان ساخته شده است. مستند «فروغ فرخزاد» با نمایی از سنگ قبر فروغ فرخزاد شروع می‌شود و با همین نما فیلم پایان می‌یابد. میان این دو نما مصاحبه ایرج گرگین با فروغ، تصاویری از پشت ویترین کتاب فروشی‌ها که پس از آنها کتابهای شعر فروغ نیز دیده می‌شوند، عنوان روزنامه‌ها که خبر مرگ را منتشر کرده‌اند، مراسم تشیع جنازه، و مراسم خاکسپاری فروغ قرار گرفته است. 

مستند خانه سیاه است (1341)
نسخه ترمیم شده با کیفیت 720P

کارگردان: فروغ فرخزاد

خلاصه فیلم:
فیلم روایت غم‌انگیزی از زندگی جذامیان در جذامخانه باباباغی در شمال غربی تبریز است...

@Naacinema