🔸 از سوی دیگر، این دهه مصادف با اوج‌گیری تنش‌ها در جنگ سرد بود. ایالات متحده باور داشت که در صورت وقوع یک‌درگیری همه‌جانبه با اتحاد جماهیر شوروی، تسلط بر بخش شرقی دریای مدیترانه و پایگاه‌های اطراف آن ممکن است به‌سرعت از دست برود. در چنین شرایطی، برای بازپس‌گیری و کنترل اوضاع، به‌ویژه در خشکی‌ها، نیاز به انتقال حجم وسیعی از نیرو و تجهیزات به کشورهای شرقی عضو ناتو، مانند یونان و ترکیه وجود داشت؛ اقدامی که در بازه زمانی موردنظر آمریکا با ناوهای هواپیمابر امکان‌پذیر نبود.

🔸 بر همین اساس، در اوایل سال ۱۹۶۹، دولت ایالات متحده مأموریت عجیبی را به شرکت لاکهید (۲۶ سال پیش از ادغام آن با شرکت مارتین مریتا) محول کرد. لاکهید موظف شد تخمین بزند که یک‌هواپیما حداکثر تا چه اندازه می‌تواند بزرگ باشد و همچنان قادر به پرواز بماند. سپس، بر مبنای این تخمین، بزرگ‌ترین هواپیمای ممکن را طراحی کند؛ پروژه‌ای که در نهایت به طراحی هواپیمای هواپیمابر لاکهید CL-1201 انجامید.

🔸 بر اساس طرح ارائه‌شده توسط لاکهید، CL-1201 دارای ویژگی‌های زیر بود:

▪️ جرم: بیش از ۵۳۷۵ تن (بدون در نظر گرفتن جرم محموله)
▪️ طول: ۱۷۰ متر
▪️ فاصله دو سر بال از یک‌دیگر: ۳۴۰ متر
▪️ مداومت پروازی: ۴۱ روز پس از هر سوخت‌گیری
▪️ خدمه: بین ۴۷۵ تا ۸۰۰ نفر
▪️ یک راکتور هسته‌ای با توان ۱٫۸۳ گیگاوات
▪️ ۴ پیشرانه هسته‌ای
▪️ ۸ پیشرانه توربوفن

🔸 هم‌چنین، تخمین زده می‌شد که در صورت عملیاتی‌شدن این طرح، CL-1201 قادر به حمل ۲۴ فروند جنگنده آماده عملیات، ۴۰۰ خودروی سبک زرهی یا ۱۰۰ دستگاه تانک سنگین بوده است.

🔸 بر اساس طراحی ارائه‌شده، نیروی لازم برای برخاستن هواپیما توسط ۸ پیشرانه توربوفن تأمین می‌شد. سپس، پس از رسیدن به ارتفاع ۱۶ هزار پایی، این پیشران‌ها خاموش شده و ۴ پیشران هسته‌ای هواپیما فعال می‌شدند تا CL-1201 را در هوا نگه دارند.

🔸 در نهایت، اما CL-1201 هرگز ساخته نشد و حتی به مرحله‌ی ساخت پیش‌نمونه هم نرسید. عملاً تنها مزیت CL-1201 نسبت به ناوهای هواپیمابر، سرعت بیشتر و نهایتاً استفاده‌ی تبلیغاتی علیه اتحاد جماهیر شوروی بود. اما در طرف مقابل، دلایل زیادی برای کنار گذاشتن این پروژه وجود داشت:

🔸 هزینه‌ی بسیار بالا: طبق تخمین‌های اولیه، برای تحقیقات جهت توسعه‌ی این طرح، حدود ۲۵ میلیارد دلار بودجه نیاز بود (تقریباً برابر با بودجه‌ی پروژه‌ی افسانه‌ای آپولو) که با احتساب تورم، امروزه بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار بود.

🔸 عدم‌امنیت کافی: هرچند که بر مبنای طراحی‌های صورت‌گرفته، بنا بود تا راکتور هسته‌ای این هواپیما در یک‌محفظه‌ی فوق‌العاده ایمن قرار گیرد تا حتی در سقوط‌های احتمالی نیز آسیب چندانی نبیند، اما به‌کارگیری راکتورهای هسته‌ای در یک هواپیما، کاملاً جدید بود و فناوری‌های موردنیاز، تاکنون آزمایش نشده بودند. بنابراین، امکان وقوع یک‌فاجعه‌ی هسته‌ای در صورت انهدام CL-1201 همچنان وجود داشت.

🔸ابعاد بسیار بزرگ: این هواپیما بسیار بزرگ بود و با ۱۷۰ متر طول و ۳۴۰ متر فاصله‌ی میان دو سر بال، توان نشست‌وبرخاست در هیچ‌یک از فرودگاه‌های موجود در کره‌ی زمین را نداشت. علاوه‌بر این، برای عملیاتی‌شدن CL-1201، هزینه‌ی بسیار زیادی باید صرف توسعه‌ی فرودگاه‌ها و پایگاه‌هایی می‌شد که توانایی پذیرایی از این غول پرنده را داشته باشند.

🔸 با توجه به مواردی که گفته شد، CL-1201 هرگز از مرحله‌ی طراحی فراتر نرفت و به‌عنوان یکی از جالب‌ترین و در عین‌ حال، غیرعملی‌ترین ایده‌های تاریخ هوانوردی باقی ماند.