🔸وضعیت فعلی تنش میان ایران و اسرائیل در عین پیچیدگی‌های خود، می‌تواند در جملاتی کوتاه خلاصه شود. عملیات وعده صادق جلوی ماجراجویی‌های اسرائیل را نگرفته است. موشک پراکنی و قتل هدفمند در تهران پذیرفتنی نیستند. ایران برای احیا بازدارندگی خود ناچار به پاسخ نظامی است، پاسخی که برای ارسال پیام مطلوب می‌باید با قدرت بیش‌تری نسبت به عملیات وعده صادق انجام شود.

🔸در دیدگاه تعدادی از همراهان محترم پارتیزان و دیگر افراد جامعه، ترس از تبدیل تنش میان ایران و اسرائیل به درگیری و حملات پینگ‌پنگی وجود دارد، حملاتی که  احتمال هدف قرارگرفتن زیرساخت‌های حیاتی کشور همچون تأسیسات گازی میدان پارس جنوبی و نیروگاه‌های تولید برق را به همراه دارند. این تهدیدات در عین واقعی بودن، معمولاً به‌درستی موردبحث قرار نمی‌گیرند.

🔶دفاع تهاجمی

🔸به‌راستی چه چیزی امنیت زیرساخت‌های حیاتی ایران را تأمین می‌کند؟ تمام لایه‌های امینتی قابل نفوذ هستند و بهترین سامانه‌های دفاع هوایی می‌توانند اشباع و اوت‌نامبر شوند. آن‌چه تأسیسات اتمی، تولید انرژی و نظامی کشور را از حملات مستقیم نظامی مصون می‌دارد، نه رینگ‌های پدافندی بلکه ترس از عواقب حمله یا به عبارتی، بازدارندگی ایران است.

🔸اسرائیل قدم‌به‌قدم با استفاده از روش‌هایی که به‌طور فزاینده مخرب‌تر می‌شوند، خطوط قرمز را جابه‌جا می‌کند. فاصله میان شلیک موشک در قلب تهران تا انفجار خطوط تقویت فشار و لوله‌های انتقال گاز طبیعی چیست؟ آیا احیا بازدارندگی ایران در تقابل با تامین امنیت زیرساخت‌های ملی است؟ آیا سکوت و خودداری از ارسال پاسخ متناسب، امنیت زیرساخت‌های کشور را افزایش می‌دهد؟ اگر ایران حمله مستقیم در خاک خود را نیازمند پاسخ نظامی نداند، آیا انفجار بعدی در عسلویه نخواهد بود؟

🔶تارعنکبوت

🔸به طرز عجیبی بحث دردناک بودن حمله به زیرساخت‌های حیاتی ایران به‌صورت کشف خارق‌العاده جدیدی معرفی می‌شود. اهمیت تأسیسات راه‌بردی حقیقت نوینی نیست و محدود به ایران نیز نمی‌شود. فرانسه در برابر حمله به تأسیسات حیاتی خود آسیب‌پذیر است، اوگاندا در برابر حمله به تأسیسات حیاتی خود آسیب‌پذیر است، شاید تعجب کنید؛ اما حتی اسرائیل نیز در برابر حمله به تأسیسات حیاتی خود آسیب‌پذیر است.

🔸عملیات وعده صادق و حملات حزب‌الله علیه اسرائیل علیه اهداف نظامی متمرکز بوده‌اند، رویکردی که بعید است بدون تحریک از سوی اسرائیل تغییر کند. گسترش درگیری توسط صهیونیست‌ها به اهداف غیرنظامی ایران با آغوش باز و چهره خندان تهران روبرو نخواهد شد. چنین اقدامی از سوی اسرائیل منجر به هدف قرارگرفتن اهداف غیرنظامی اسرائیلی توسط محور مقاومت می‌شود. بدون‌شک کشوری کوچک با زیرساخت‌های تولید انرژی محدود با وابستگی گسترده به تأسیسات آب‌شیرین‌کن، آستانه مقاومت بسیار پایین‌تری در برابر حملات متقابل به زیرساخت‌های غیرنظامی دارد و از چنین تحولاتی استقبال نخواهد کرد.

🔶آخرالزمان و گزینه‌های آخرالزمانی

🔸مطرح‌کردن احتمالات و بررسی ریسک‌های حول تصمیمات مهم، به‌خودی‌خود اعمال اشتباهی نیستند. اما ذات پله‌ای افزایش تنش‌ها و ابزار موجود در اختیار ایران برای پاسخ به سطوح مختلف تنش‌زایی از سوی دشمن نیز شایسته توجه هستند. ما در سال ۱۹۸۸ زندگی نمی‌کنیم. حملات گسترده به تأسیسات نفت، گاز و برق کشور، تهدید موجودیت ایران است. در این سناریوهای آخرالزمانی، گزینه‌هایی مناسب برای پاسخ روی میز ایران خواهد بود.

🔸ایران به‌طور دائم  تپانچه‌ای را روی شقیقه کشورهای عربی جنوب خلیج‌فارس فشار می‌دهد و همان‌طور که در سال ۲۰۱۹ در حمله به آرامکو نمایش داده شد، در صورت نیاز گلوله‌ها نیز شلیک خواهند شد. پارس جنوبی را به‌عنوان یک مثال در نظر بگیرید. آیا ایران نمی‌تواند در پاسخ به تهدید توقف تولیدات گاز طبیعی خود، جلوی تولیدات قطر را بگیرد؟ تأثیر توقف صادرات گاز از سوی قطر بر متحدین اسرائیل چیست؟ آیا میلی به پرداخت این هزینه وجود دارد؟

🔶احساسات و سیاست

🔸به‌سختی می‌توان در برابر اقدامات اسرائیل، احساسات منفی را کنار گذاشت. اسرائیل در برابر دوربین‌های باکیفیت کودکان را قصابی می‌کند، به زندانیان تجاوز می‌کند و از لزوم تصفیه نژادی سخن می‌گوید. اسرائیل آن‌چه را که می‌تواند انجام می‌دهد و تنها در برابر قدرت عقب‌نشینی خواهد کرد. لزوم حفظ بازدارندگی ملی در برابر اسرائیل اهمیتی فراتر از احساسات ترس و نفرت انسانی دارد. تعلل و ماجراجویی به یک‌اندازه در عرصه سیاست بین‌الملل خطرناک هستند. امید است که ایران با اتخاذ تصمیماتی صحیح از این بزنگاه تاریخی عبور کند.