🔹اما قابلیتها و امکانات این موشک در جنگ روسیه-اوکراین بیشتر مشاهده شد. یکی از تواناییهای این موشک، دارا بودن غلافهای پرتاب چف برای گمراهسازی سامانههای پدافندی است. که پیشتر در این پست، به این قابلیت اشاره شده بود.
🔹از نحوه هدایت این موشک هم چیزی که تاکنون از جنگ و پیش از جنگ در منابع مختلف منتشر شده، به هدایت ماهوارهای، هدایت اینرسیایی و همچنین هدایت TERCOM و در فاز نهایی هدایت با استفاده از سنسورهای الکترواپتیک اشاره شده است؛ که در مجموع طبق ادعای روسها دایره خطای این موشک در نهایت برد آن به ۱۰ متر میرسد.
🔹در تصویر شماره ۱، مجموعه بردهای دریافت سیگنال ماهوارهای موشک نمایش داده شده است. لازم به ذکر است از این مجموعه بر روی چندین نوع موشک دیگر نیز مشاهده شده است.
🔹و اما در تصاویر ۲، ۳ و ۴ مجموعه سنسور الکترواپتیک Otblesk-U که همراه سه عدد لنز روی موشک قرار دارد مشاهده میشود. این مجموعه وظیفه هدایت نهایی موشک را برعهده دارد. به این نوع هدایت، هدایت DSMAC گفته میشود که در آن تصاویر ماهوارهای یا هوایی منطقه مورد نظر، از قبل روی موشک بارگذاری میشود و این سنسورها با تطابق دادههای دریافتی با دادههای بارگذاری شده از قبل، موشک را به سمت هدف هدایت میکنند.
▪️در تصویر شماره ۵، دایره قرمز نشان دهنده محل قرارگیری مجموعه الکترواپتیک و دایره آبی رنگ به احتمال زیاد محل قرارگیری مجموعه هدایت TERCOM است.
NPC
@Partisan2015
🔹از نحوه هدایت این موشک هم چیزی که تاکنون از جنگ و پیش از جنگ در منابع مختلف منتشر شده، به هدایت ماهوارهای، هدایت اینرسیایی و همچنین هدایت TERCOM و در فاز نهایی هدایت با استفاده از سنسورهای الکترواپتیک اشاره شده است؛ که در مجموع طبق ادعای روسها دایره خطای این موشک در نهایت برد آن به ۱۰ متر میرسد.
🔹در تصویر شماره ۱، مجموعه بردهای دریافت سیگنال ماهوارهای موشک نمایش داده شده است. لازم به ذکر است از این مجموعه بر روی چندین نوع موشک دیگر نیز مشاهده شده است.
🔹و اما در تصاویر ۲، ۳ و ۴ مجموعه سنسور الکترواپتیک Otblesk-U که همراه سه عدد لنز روی موشک قرار دارد مشاهده میشود. این مجموعه وظیفه هدایت نهایی موشک را برعهده دارد. به این نوع هدایت، هدایت DSMAC گفته میشود که در آن تصاویر ماهوارهای یا هوایی منطقه مورد نظر، از قبل روی موشک بارگذاری میشود و این سنسورها با تطابق دادههای دریافتی با دادههای بارگذاری شده از قبل، موشک را به سمت هدف هدایت میکنند.
▪️در تصویر شماره ۵، دایره قرمز نشان دهنده محل قرارگیری مجموعه الکترواپتیک و دایره آبی رنگ به احتمال زیاد محل قرارگیری مجموعه هدایت TERCOM است.
NPC
@Partisan2015
🔷سلام صبح بخیر
🔹تصویری از یک مورد از نارنجکهای دستساز مورد استفادهی طرفین در جنگ اوکراین با طعم نوشابهی قوطی پپسی
🔹با جایگذاری بستههای آمادهی مواد منفجره در قوطی نوشابه، پر کردن فضای باقیمانده با ساچمه و موادی که نقش ترکش داشته باشند و سپس استفاده از یک چاشنی مانند چاشنی معروف UZRGM شما یک نارنجک دستساز خواهید داشت.
FND
@Partisan2015
🔹تصویری از یک مورد از نارنجکهای دستساز مورد استفادهی طرفین در جنگ اوکراین با طعم نوشابهی قوطی پپسی
🔹با جایگذاری بستههای آمادهی مواد منفجره در قوطی نوشابه، پر کردن فضای باقیمانده با ساچمه و موادی که نقش ترکش داشته باشند و سپس استفاده از یک چاشنی مانند چاشنی معروف UZRGM شما یک نارنجک دستساز خواهید داشت.
FND
@Partisan2015
١/٣🔷بودای خندان در هند، کشیش عصبانی در آمریکا!
🔹برنامهی هستهای هند در ابتدا با هدف استفاده از جنبهی مسالمتآمیز آن آغاز شد و با کشورهای مختلفی منجمله فرانسه، انگلیس، کانادا و آمریکا همکاریهای متفاوتی انجام شد اما نقش کانادا به عنوان ارائه دهندهی اولین راکتور تحقیقاتی آب سنگین هند و دومین راکتور در این کشور (به ارزش ١۴ میلیون دلار و با حداکثر توان حرارتی ۴٠ مگاوات در ١۹۶٠ وارد حالت بحرانی شد.) به این کشور و آمریکا جهت تامین آب سنگین این راکتور و کمک در ساخت تاسیسات فرآوری پسماند جهت استخراج پلوتونیوم (تکمیل شده در ١٩۶۴ با نام فونیکس) با غنای تسلیحاتی بدون هرگونه نظارت و محدودیتی قابل تامل است.
🔹در دههی ۵٠ میلادی به دلیل سخنرانی اتم برای صلح آیزنهاور، آمریکا و غرب که پیشتر به دنبال قطع هرگونه همکاری با هند به علت فروش حدود ۲ تن توریم نیترات (مادهی اولیهی تولید اورانیوم-٢٣٣) به چین در ١٩۵٣ بود همکاریهای خود را بهدلیل جلوگیری از ورود شوروی به بازار اتمی هند از سرگرفت.
🔹هند پس از رخ دادن درگیری مرزی با چین در ١٩۶٢، آزمایش اتمی این کشور در ١٩۶۴ و بعدتر جنگ ١٩۶۵ با پاکستان تمایل بسیاری به ساخت سلاح اتمی نشان داد. تمایلی که با عدم پیوستن این کشور به پیمان منع گسترش تسلیحات هستهای (NPT) قابل رویت بود. هند البته اما با وجود توان فنی و نبود محدودیت و نظارت خاص جهانی به علل متعددی قریب به ١٠ سال بعد و در سال ١٩٧۴ اولین آزمایش هستهایش را انجام داد.
🔹نام سلاح بودای خندان گذاشته شد و ارتش در جریان این آزمایش گذاشته نشد و صرفا به واحدهای مهندسی ارتش گفته شد جهت بررسی و مطالعات برروی زمین چاهی L شکل در عمق ١٠٧ متری زمین حفر کنند که در ابتدا با مخالفت ارتش شروع و در نهایت با حفر آن توسط ارتش به پایان رسید.
🔹سلاح از نوع شکافت سادهی انقباضی (Implosion) بود و از سوخت پلوتونیوم (که توسط راکتور تحقیقاتی آب سنگین مرکز تحقیقات هستهای بابا تامین شده بود) بهره میبرد. در نهایت سلاح در عمق ١٠٧ متری زمین و در ساعت ٠٨:٠۵ (بهوقت محلی هند و معادل ٠۶:٠۵ بهوقت ایران) در چنین روزی (١٨ مه) در ١٩٧۴ و در شمال غرب هند منفجر شد. انرژی آزاد شدهی آن محل بحث بوده است اما عددی که بسیاری بر آن اجماع دارند معادل انفجار همزمان ٨ هزارتن مادهی منفجرهی TNT است. طبق اعلام پدراتمی هند قیمت سلاح مذکور حدود ٢.۴ میلیون دلار به نرخ امروز بوده است.
پ.ن: فرونشست زمین پس از آزمایش
FND
@Partisan2015
🔹برنامهی هستهای هند در ابتدا با هدف استفاده از جنبهی مسالمتآمیز آن آغاز شد و با کشورهای مختلفی منجمله فرانسه، انگلیس، کانادا و آمریکا همکاریهای متفاوتی انجام شد اما نقش کانادا به عنوان ارائه دهندهی اولین راکتور تحقیقاتی آب سنگین هند و دومین راکتور در این کشور (به ارزش ١۴ میلیون دلار و با حداکثر توان حرارتی ۴٠ مگاوات در ١۹۶٠ وارد حالت بحرانی شد.) به این کشور و آمریکا جهت تامین آب سنگین این راکتور و کمک در ساخت تاسیسات فرآوری پسماند جهت استخراج پلوتونیوم (تکمیل شده در ١٩۶۴ با نام فونیکس) با غنای تسلیحاتی بدون هرگونه نظارت و محدودیتی قابل تامل است.
🔹در دههی ۵٠ میلادی به دلیل سخنرانی اتم برای صلح آیزنهاور، آمریکا و غرب که پیشتر به دنبال قطع هرگونه همکاری با هند به علت فروش حدود ۲ تن توریم نیترات (مادهی اولیهی تولید اورانیوم-٢٣٣) به چین در ١٩۵٣ بود همکاریهای خود را بهدلیل جلوگیری از ورود شوروی به بازار اتمی هند از سرگرفت.
🔹هند پس از رخ دادن درگیری مرزی با چین در ١٩۶٢، آزمایش اتمی این کشور در ١٩۶۴ و بعدتر جنگ ١٩۶۵ با پاکستان تمایل بسیاری به ساخت سلاح اتمی نشان داد. تمایلی که با عدم پیوستن این کشور به پیمان منع گسترش تسلیحات هستهای (NPT) قابل رویت بود. هند البته اما با وجود توان فنی و نبود محدودیت و نظارت خاص جهانی به علل متعددی قریب به ١٠ سال بعد و در سال ١٩٧۴ اولین آزمایش هستهایش را انجام داد.
🔹نام سلاح بودای خندان گذاشته شد و ارتش در جریان این آزمایش گذاشته نشد و صرفا به واحدهای مهندسی ارتش گفته شد جهت بررسی و مطالعات برروی زمین چاهی L شکل در عمق ١٠٧ متری زمین حفر کنند که در ابتدا با مخالفت ارتش شروع و در نهایت با حفر آن توسط ارتش به پایان رسید.
🔹سلاح از نوع شکافت سادهی انقباضی (Implosion) بود و از سوخت پلوتونیوم (که توسط راکتور تحقیقاتی آب سنگین مرکز تحقیقات هستهای بابا تامین شده بود) بهره میبرد. در نهایت سلاح در عمق ١٠٧ متری زمین و در ساعت ٠٨:٠۵ (بهوقت محلی هند و معادل ٠۶:٠۵ بهوقت ایران) در چنین روزی (١٨ مه) در ١٩٧۴ و در شمال غرب هند منفجر شد. انرژی آزاد شدهی آن محل بحث بوده است اما عددی که بسیاری بر آن اجماع دارند معادل انفجار همزمان ٨ هزارتن مادهی منفجرهی TNT است. طبق اعلام پدراتمی هند قیمت سلاح مذکور حدود ٢.۴ میلیون دلار به نرخ امروز بوده است.
پ.ن: فرونشست زمین پس از آزمایش
FND
@Partisan2015
٢/٣🔹از دیگر جنبههای جالب ماجرا آن است که پس از آزمایش بودای خندان توسط هند، آمریکا تمام تلاش خود را کرد تا امر تامین ۲١ تن آبسنگین مورد نیاز راکتور تحقیقاتی هند ملقب به CIRUS (که پلوتونیوم مورد نیاز سلاح آزمایش بودای خندان و تسلیحات هستهای بیشتر در هند را تامین کرده بود)، توسط شرکتهای آمریکایی را پنهان کند و تمام تقصیر ماجرا را بهگردن کانادا بیندازد. استدلال آمریکا در آن زمان برای پنهانکاری هم این بود که طراحی و ساخت راکتور با طرف کانادایی بوده و صرفا با مخفی نگهداشتن نام تامینکنندهی آب سنگین بهدنبال پاک کردن نام خود از قضیه بودند. بخش دیگر این استدلال هم این بود که پلوتونیوم تامین شده توسط هند از نیروگاه هستهای Tarapur که آمریکا (شرکت جنرال الکتریک) واحدهای اول و دوم آن را ساخته بود، تامین نشده است. (این مسئله درست بود و این نیروگاه برخلاف راکتور تحقیقاتی مذکور تحت بازرسی و نظارت بود.)
🔹پس از آزمایش هند، کانادا صادرات فناوری، محصولات و تجهیزات مرتبط با علوم هستهای به هند را متوقف کرد اما آمریکا با استدلال گفته شده برای پنهانکاری ماجرا، به رابطهی خود با هند در حوزهی هستهای ادامه داد. دوسال بعد از آزمایش هند و درسال ١٩٧۶، کمیتهی تحقیقات سنای آمریکا ماجرای تامین آبسنگین راکتور تحقیقاتی هند را مطرح و فاش کرد. واکنش اینبار بهگونهای دیگر بود. استدلال جدید برای رد دست داشتن آمریکا در ماجرا این بود که اگرچه آمریکا آبسنگین این راکتور را تامین کرده است اما درحقیقت بهدلیل ضعف ساختار مخزن راکتور (که هستهی راکتور و آب سنگین درون آن است و مخزن بهشکل عمودی درون استخر آب سبک است)، آبسنگین مخزن آن سالانه ١٠ درصد از دست میرفته است بنابراین پس از ١٠ سال مخزن این راکتور خالی از آبسنگین آمریکایی بوده است پس امکان ندارد این راکتور با آبسنگین تامینی آمریکا، پلوتونیوم مورد نیاز برای ساخت سلاح را تولید کرده باشد. (بهاین معنا که آبسنگین راکتور هنگامی که هند در حال تولید پلوتونیوم بوده است توسط کشور دیگری برای هند تامین میشده است.)
🔹البته کمیتهی تحقیقات سنا از کاناداییها اطلاعات دقیق راکتور CIRUS را دریافت کرده بود و میدانست که در بدترین حالت برای هندیها میزان هدر رفت آبسنگین از مخزن راکتور حدود ١ درصد خواهد بود و حتی اگر سالانه ١٠ درصد آبسنگین موجود راکتور نشت کند بهمعنای این نیست که پس از ١٠ سال مخزن خالی خواهد شد. بهطور ساده در صورت نشتی ١٠ درصد و فرض ٢١ تن آبسنگین در مخزن از ابتدا، سال اول ٢.١ تن، سال دوم ١.٨٩ تن، سال سوم ١.٧٠١ تن کم خواهد شد و درنهایت در سال دهم، حدود ٧.٣٢ تن آبسنگین یا به عبارت دیگر حدود ٣۵ درصد مقدار اولیه در مخزن راکتور باقی خواهد ماند. همچنین اگر عدد از دست رفتن ١ درصد را حساب کنیم بعد ١٠ سال حدود ١٩ تن آبسنگین (دقیقتر ١٨.٩٩) یا بهعبارت دیگر بیش از ٩٠ درصد از مقدار اولیه باقی خواهد ماند.
پ.ن: تصویری از ساختمان مهار گنبدی شکل راکتور تحقیقاتی CIRUS و ساختمان راکتور تحقیقاتی APSARA (اولین راکتور هستهای آسیا و هند) در سمت چپ
FND
@Partisan2015
٢/٣🔹از دیگر جنبههای جالب ماجرا آن است که پس از آزمایش بودای خندان توسط هند، آمریکا تمام تلاش خود را کرد تا امر تامین ۲١ تن آبسنگین مورد نیاز راکتور تحقیقاتی هند ملقب به CIRUS (که پلوتونیوم مورد نیاز سلاح آزمایش بودای خندان و تسلیحات هستهای بیشتر در هند را تامین کرده بود)، توسط شرکتهای آمریکایی را پنهان کند و تمام تقصیر ماجرا را بهگردن کانادا بیندازد. استدلال آمریکا در آن زمان برای پنهانکاری هم این بود که طراحی و ساخت راکتور با طرف کانادایی بوده و صرفا با مخفی نگهداشتن نام تامینکنندهی آب سنگین بهدنبال پاک کردن نام خود از قضیه بودند. بخش دیگر این استدلال هم این بود که پلوتونیوم تامین شده توسط هند از نیروگاه هستهای Tarapur که آمریکا (شرکت جنرال الکتریک) واحدهای اول و دوم آن را ساخته بود، تامین نشده است. (این مسئله درست بود و این نیروگاه برخلاف راکتور تحقیقاتی مذکور تحت بازرسی و نظارت بود.)
🔹پس از آزمایش هند، کانادا صادرات فناوری، محصولات و تجهیزات مرتبط با علوم هستهای به هند را متوقف کرد اما آمریکا با استدلال گفته شده برای پنهانکاری ماجرا، به رابطهی خود با هند در حوزهی هستهای ادامه داد. دوسال بعد از آزمایش هند و درسال ١٩٧۶، کمیتهی تحقیقات سنای آمریکا ماجرای تامین آبسنگین راکتور تحقیقاتی هند را مطرح و فاش کرد. واکنش اینبار بهگونهای دیگر بود. استدلال جدید برای رد دست داشتن آمریکا در ماجرا این بود که اگرچه آمریکا آبسنگین این راکتور را تامین کرده است اما درحقیقت بهدلیل ضعف ساختار مخزن راکتور (که هستهی راکتور و آب سنگین درون آن است و مخزن بهشکل عمودی درون استخر آب سبک است)، آبسنگین مخزن آن سالانه ١٠ درصد از دست میرفته است بنابراین پس از ١٠ سال مخزن این راکتور خالی از آبسنگین آمریکایی بوده است پس امکان ندارد این راکتور با آبسنگین تامینی آمریکا، پلوتونیوم مورد نیاز برای ساخت سلاح را تولید کرده باشد. (بهاین معنا که آبسنگین راکتور هنگامی که هند در حال تولید پلوتونیوم بوده است توسط کشور دیگری برای هند تامین میشده است.)
🔹البته کمیتهی تحقیقات سنا از کاناداییها اطلاعات دقیق راکتور CIRUS را دریافت کرده بود و میدانست که در بدترین حالت برای هندیها میزان هدر رفت آبسنگین از مخزن راکتور حدود ١ درصد خواهد بود و حتی اگر سالانه ١٠ درصد آبسنگین موجود راکتور نشت کند بهمعنای این نیست که پس از ١٠ سال مخزن خالی خواهد شد. بهطور ساده در صورت نشتی ١٠ درصد و فرض ٢١ تن آبسنگین در مخزن از ابتدا، سال اول ٢.١ تن، سال دوم ١.٨٩ تن، سال سوم ١.٧٠١ تن کم خواهد شد و درنهایت در سال دهم، حدود ٧.٣٢ تن آبسنگین یا به عبارت دیگر حدود ٣۵ درصد مقدار اولیه در مخزن راکتور باقی خواهد ماند. همچنین اگر عدد از دست رفتن ١ درصد را حساب کنیم بعد ١٠ سال حدود ١٩ تن آبسنگین (دقیقتر ١٨.٩٩) یا بهعبارت دیگر بیش از ٩٠ درصد از مقدار اولیه باقی خواهد ماند.
پ.ن: تصویری از ساختمان مهار گنبدی شکل راکتور تحقیقاتی CIRUS و ساختمان راکتور تحقیقاتی APSARA (اولین راکتور هستهای آسیا و هند) در سمت چپ
FND
@Partisan2015
٣/٣🔹از دیگر نکاتی که کمیتهی تحقیقاتی سنا متوجه شد آن بود که مرکز فرآوری پسماندی که هند در آنجا با فرآوری پسماند سوختی راکتور تحقیقاتیش، پلوتونیوم مورد نیاز سلاحش را تامین کرده بود، توسط شبکهای پیچیده از شرکتهای آمریکایی-اروپایی تاسیس شده بوده است. پیش از این اعلام شده بود که این مرکز توسط هندیها بهصورت بومی ساخته شده است! این مسائل منجر به تصویب قانون منع گسترش سلاحهای هستهای در آمریکا و محدودسازی و حتی منع صادرات فناوریهای هستهای غیرنظامی به دیگر کشورها در ١٩٧٨ شد.
🔹دهههای بعد و در اوایل دههی ٢٠٠٠ پیشنهاداتی هنگام مذاکرات ازسرگیری روابط هستهای میان هند و آمریکا مطرح شد تا توانایی تسلیحاتی هند را محدود سازد. البته این پیشنهادات هیچگاه عملی نشدند و توافقی دیگر در سال ٢٠٠۵ منعقد شد که در آن هند تاسیسات هستهای نظامی و غیرنظامیاش را از یکدیگر جدا کرد و تمام تاسیسات هستهای غیرنظامیاش تحت بازدید آژانس بینالمللی انرژی اتمی قرار گرفتند. در سمت دیگر آمریکا نیز روابط هستهای غیرنظامی و صلحآمیز خود با هند جهت توسعهی این فناوری در جهت استفادههای صلح آمیز را از سر گرفت. از جمله آن پیشنهادات عمل نشده در توافق اصلی میتوان به موارد زیر اشاره کرد.
١-راکتور تحقیقاتی CIRUS هند و تمام راکتورهای هستهای هند از جمله راکتورهای بومی و غیربومی بایستی بهصورت رسمی در خدمت تحقق اهداف غیرنظامی قرار گیرند.(راکتورهای با کاربری دوگانه یا نظامی بایستی غیرنظامی شوند.)
٢-تمام پلوتونیوم تولید شده توسط راکتور تحقیقاتی CIRUS بایستی تحت نظارت و بازرسی آژانس بینالمللی انرژی اتمی (IAEA) قرار گیرد و اگر پلوتونیومهای مذکور در کلاهکهای هستهای نصب بر حاملهای متفاوت هند استفاده شدهاند، بایستی مقدار مساوی از آن، از پلوتونیوم تولیدی راکتور تحقیقاتی بومی Dhruva (نمونهی بزرگتر طراحی CIRUS که برای هدف تولید پلوتونیوم بهدور از بازرسی و نظارتها در دههی ٨٠ میلادی ساخته شده است) تحت نظارت و بازرسی گذاشته شود.
٣-از آنجایی که راکتور تحقیقاتی CIRUS هند با اهداف اولیهی صلحآمیز توسط کانادا به این کشور فروخته شده است و آبسنگین آن نیز با چنین هدفی توسط آمریکا تامین شده است و هند با سواستفاده از نیت خیر این دو کشور اقدام به استفادهی نظامی از آن کرده است، این کشور (هند) بایستی این راکتور را به کاربر غیرنظامی برگرداند. همچنین تعمیرات اعمال شده برروی این راکتور در اواخر دههی ٩٠ میلادی و استفاده از آبسنگین هندی در این راکتور بهمعنای هندی بودن آن نیست و همچنان اصالت کانادایی آن و ضرورت اجرای عمل گفته شده باقی است.
پ.ن١: تصویری از واحدهای نسبتا نوساز ٣ و ۴ اولین نیروگاه هستهای در هند (نیروگاه Tarapur) هرکدام با یک راکتور آبسنگین تحت فشار (IPHWR) ۵۴٠ مگاواتی بومی هند
پ.ن٢: راکتور تحقیقاتی گفته شده (CIRUS) چندسال بعد و در اواخر ٢٠١٠ بهعنوان بخشی از توافق گفته شده تعطیل و خاموش شد.
پ.ن٣: هند در دههی ٨٠ میلادی دست به واردات غیرقانونی و مخفی برخی محصولات مورد نیاز در تاسیسات و تسلیحات هستهایش مانند آبسنگین و بریلیم و برخی رایانهها (جهت استفاده در مرکز تحقیقات هستهای بابا) و تجهیزات کرد. کشورهایی مانند رومانی، نروژ، آلمان غربی، شوروی و چین در این ماجراها هرکدام بهنحوی دخیل بودند.
پ.ن۴: بهعنوان مثال هندیها بعدها خود اعتراف کردند که ١٣١ تن آبسنگین را از شوروی خریداری کردهاند و گفتند البته این صرفا بخشی از قرارداد بسته شده بین دو کشور بود و در سال ١٩٧۶ قراردادی مبنی بر خرید حدود ٢۶٠ تن آبسنگین منعقد شده بوده است.
پ.ن۵: در مورد دیگر نیز مشخص شد یک شرکت در آلمان غربی اقدام به صادرات ٩۵ کیلوگرم بریلیم آمریکایی به هند کرده است که این شرکت با جریمهای ٨٠٠ هزاردلاری از طرف آمریکا مواجه شد. بریلیم قابلیت استفاده در نقش چشمهی نوترونی سلاح هستهای یا در نقش قالب دور سوخت را دارد.
FND
@Partisan2015
🔹دهههای بعد و در اوایل دههی ٢٠٠٠ پیشنهاداتی هنگام مذاکرات ازسرگیری روابط هستهای میان هند و آمریکا مطرح شد تا توانایی تسلیحاتی هند را محدود سازد. البته این پیشنهادات هیچگاه عملی نشدند و توافقی دیگر در سال ٢٠٠۵ منعقد شد که در آن هند تاسیسات هستهای نظامی و غیرنظامیاش را از یکدیگر جدا کرد و تمام تاسیسات هستهای غیرنظامیاش تحت بازدید آژانس بینالمللی انرژی اتمی قرار گرفتند. در سمت دیگر آمریکا نیز روابط هستهای غیرنظامی و صلحآمیز خود با هند جهت توسعهی این فناوری در جهت استفادههای صلح آمیز را از سر گرفت. از جمله آن پیشنهادات عمل نشده در توافق اصلی میتوان به موارد زیر اشاره کرد.
١-راکتور تحقیقاتی CIRUS هند و تمام راکتورهای هستهای هند از جمله راکتورهای بومی و غیربومی بایستی بهصورت رسمی در خدمت تحقق اهداف غیرنظامی قرار گیرند.(راکتورهای با کاربری دوگانه یا نظامی بایستی غیرنظامی شوند.)
٢-تمام پلوتونیوم تولید شده توسط راکتور تحقیقاتی CIRUS بایستی تحت نظارت و بازرسی آژانس بینالمللی انرژی اتمی (IAEA) قرار گیرد و اگر پلوتونیومهای مذکور در کلاهکهای هستهای نصب بر حاملهای متفاوت هند استفاده شدهاند، بایستی مقدار مساوی از آن، از پلوتونیوم تولیدی راکتور تحقیقاتی بومی Dhruva (نمونهی بزرگتر طراحی CIRUS که برای هدف تولید پلوتونیوم بهدور از بازرسی و نظارتها در دههی ٨٠ میلادی ساخته شده است) تحت نظارت و بازرسی گذاشته شود.
٣-از آنجایی که راکتور تحقیقاتی CIRUS هند با اهداف اولیهی صلحآمیز توسط کانادا به این کشور فروخته شده است و آبسنگین آن نیز با چنین هدفی توسط آمریکا تامین شده است و هند با سواستفاده از نیت خیر این دو کشور اقدام به استفادهی نظامی از آن کرده است، این کشور (هند) بایستی این راکتور را به کاربر غیرنظامی برگرداند. همچنین تعمیرات اعمال شده برروی این راکتور در اواخر دههی ٩٠ میلادی و استفاده از آبسنگین هندی در این راکتور بهمعنای هندی بودن آن نیست و همچنان اصالت کانادایی آن و ضرورت اجرای عمل گفته شده باقی است.
پ.ن١: تصویری از واحدهای نسبتا نوساز ٣ و ۴ اولین نیروگاه هستهای در هند (نیروگاه Tarapur) هرکدام با یک راکتور آبسنگین تحت فشار (IPHWR) ۵۴٠ مگاواتی بومی هند
پ.ن٢: راکتور تحقیقاتی گفته شده (CIRUS) چندسال بعد و در اواخر ٢٠١٠ بهعنوان بخشی از توافق گفته شده تعطیل و خاموش شد.
پ.ن٣: هند در دههی ٨٠ میلادی دست به واردات غیرقانونی و مخفی برخی محصولات مورد نیاز در تاسیسات و تسلیحات هستهایش مانند آبسنگین و بریلیم و برخی رایانهها (جهت استفاده در مرکز تحقیقات هستهای بابا) و تجهیزات کرد. کشورهایی مانند رومانی، نروژ، آلمان غربی، شوروی و چین در این ماجراها هرکدام بهنحوی دخیل بودند.
پ.ن۴: بهعنوان مثال هندیها بعدها خود اعتراف کردند که ١٣١ تن آبسنگین را از شوروی خریداری کردهاند و گفتند البته این صرفا بخشی از قرارداد بسته شده بین دو کشور بود و در سال ١٩٧۶ قراردادی مبنی بر خرید حدود ٢۶٠ تن آبسنگین منعقد شده بوده است.
پ.ن۵: در مورد دیگر نیز مشخص شد یک شرکت در آلمان غربی اقدام به صادرات ٩۵ کیلوگرم بریلیم آمریکایی به هند کرده است که این شرکت با جریمهای ٨٠٠ هزاردلاری از طرف آمریکا مواجه شد. بریلیم قابلیت استفاده در نقش چشمهی نوترونی سلاح هستهای یا در نقش قالب دور سوخت را دارد.
FND
@Partisan2015
🔷رونمایی از شهپاد Tenebris در نمایشگاه واشینگتن
🔹صنایع کرهای HD HHI و آمریکایی Palantir از شهپاد تنبریس در نمایشگاه واشینگتن رونمایی کردند. شرکت HD HHI مسئول طراحی و یکپارچهسازی سیستمهای شهپاد و شرکت پالانتیر مسئول نرمافزار و جنبههای هوش مصنوعی است.
🔹این شهپاد کرهای-آمریکایی دارای ۱۷ متر طول و وزن ۱۴ تن است و میتواند تا فورس ۶ با سرعت ۵۰ گره بهعملیات بپردازد. همچنین شعاع عملیاتی این شهپاد حداقل ۱۰۰۰ مایل دریایی است.
🔹کانسپت این شهپاد دارای سیستم کنترل از راه دور تسلیحات و هشت لوله پرتاب مین است. این شهپاد دارای طراحی ماژولار بوده و میتواند مأموریتهای مختلف از جمله شکار مین و جنگ الکترونیک انجام بدهد و تا ۲ تن بار یا تسلیحات حمل کند.
🔹شهپاد تنبریس، یک شناور بدون سرنشین خودمختار خواهد بود که میتواند یک چرخهی کامل مأموریت یعنی از خروج تا مسیر عملیات، برنامهریزی مأموریت و بازگشت را بهصورت کاملاً خودکار انجام بدهد.
Monarch | Tomcat
@Partisan2015
🔹صنایع کرهای HD HHI و آمریکایی Palantir از شهپاد تنبریس در نمایشگاه واشینگتن رونمایی کردند. شرکت HD HHI مسئول طراحی و یکپارچهسازی سیستمهای شهپاد و شرکت پالانتیر مسئول نرمافزار و جنبههای هوش مصنوعی است.
🔹این شهپاد کرهای-آمریکایی دارای ۱۷ متر طول و وزن ۱۴ تن است و میتواند تا فورس ۶ با سرعت ۵۰ گره بهعملیات بپردازد. همچنین شعاع عملیاتی این شهپاد حداقل ۱۰۰۰ مایل دریایی است.
🔹کانسپت این شهپاد دارای سیستم کنترل از راه دور تسلیحات و هشت لوله پرتاب مین است. این شهپاد دارای طراحی ماژولار بوده و میتواند مأموریتهای مختلف از جمله شکار مین و جنگ الکترونیک انجام بدهد و تا ۲ تن بار یا تسلیحات حمل کند.
🔹شهپاد تنبریس، یک شناور بدون سرنشین خودمختار خواهد بود که میتواند یک چرخهی کامل مأموریت یعنی از خروج تا مسیر عملیات، برنامهریزی مأموریت و بازگشت را بهصورت کاملاً خودکار انجام بدهد.
Monarch | Tomcat
@Partisan2015
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔷 نبرد با بابایاگا!
🔹ویدیو جالبی از تلاش تکتیرانداز روس برای شکار یکهگزاکوپتر اوکراینی، که بهنظر میرسد درنهایت موفق به مورد اصابت قراردادن آن میشود یا توسط همرزمانش هدف قرار میگیرد.
🔹این نوع مولتیروتورهای نیمهسنگین و سنگین بین اوکراینیها به "بابایاگا" مشهور شدهاند (شخصیت شرور داستانهای شرق اروپایی). بابایاگا هم در نقش بمبانداز و هم در نقش حامل تجهیزات جنگالکترونیک جهت ایجاد شرایط کار برای سایر ریزپرندهها بهکار رفتهاست.
🔹حتی در گذشته روسها گزارش کردهاند که نسخهای از آن با قابلیت دریافت سیگنال ماهوارههای استارلینک را بهغنیمت گرفتهاند. این مولتیروتورها در اصل برای اهداف کشاورزی طراحی شده بودند و حال با داشتن قابلیت حمل بارهای سنگینتر علاوهبر مهمات، تجهیزاتی مانند دوربینهای حرارتی و مجموعه سامانههای جنگ الکترونیک را نیز با خود حمل میکنند.
NPC
@Partisan2015
🔹ویدیو جالبی از تلاش تکتیرانداز روس برای شکار یکهگزاکوپتر اوکراینی، که بهنظر میرسد درنهایت موفق به مورد اصابت قراردادن آن میشود یا توسط همرزمانش هدف قرار میگیرد.
🔹این نوع مولتیروتورهای نیمهسنگین و سنگین بین اوکراینیها به "بابایاگا" مشهور شدهاند (شخصیت شرور داستانهای شرق اروپایی). بابایاگا هم در نقش بمبانداز و هم در نقش حامل تجهیزات جنگالکترونیک جهت ایجاد شرایط کار برای سایر ریزپرندهها بهکار رفتهاست.
🔹حتی در گذشته روسها گزارش کردهاند که نسخهای از آن با قابلیت دریافت سیگنال ماهوارههای استارلینک را بهغنیمت گرفتهاند. این مولتیروتورها در اصل برای اهداف کشاورزی طراحی شده بودند و حال با داشتن قابلیت حمل بارهای سنگینتر علاوهبر مهمات، تجهیزاتی مانند دوربینهای حرارتی و مجموعه سامانههای جنگ الکترونیک را نیز با خود حمل میکنند.
NPC
@Partisan2015
Partisan / پارتیزان
🔷#تکمیلی | تصاویر ماهوارهای از پایگاه هوایی بلبک 🔹همانطور که انتظار میرفت، تصاویر ماهوارهای مربوط به حمله اوکراینیها با موشکهای ATACMS به پایگاه هوایی بلبک در کریمه اشغالی نیز منتشر شده است. 🔹طبق تصاویر ماهوارهای، ۲ فروند جنگنده میگ-۳۱ (احتمالاً MIG…
🔷#تکمیلی | بررسی حمله موشکی اوکراین به بلبک
🔹اگر بخاطر داشته باشید، اوکراینیها در تاریخ ۱۵ و ۱۶ ماه می، حملاتی را با استفاده از موشکهای بالستیک ATACMS به پایگاه هوایی بلبک در کریمه اشغالی انجام دادند.
🔹اولین حمله اوکراینیها در ۱۵ می به بلبک طبق گفته روسها با استفاده از ۱۶ موشک ATACMS که ۱۴ تیر آن توسط پدافند روسیه سرنگون شد و دومین حمله اوکراینیها در ۱۶ می با تعدادی موشک انجام شده که ۵ تیر از آن توسط پدافند روسیه سرنگون شده است.
🔹با انتشار تصاویر ماهوارهای مکسار و بررسیهای اکانتهای اوسینت غربی، واضح است که رادار گریو استون سامانه پدافندی S-400 در پایگاه بلبک منهدم نشده است و تصویر رادار کنترل آتش 92N6A گریو استون مربوط به این پایگاه نبوده و متعلق به پایگاه دیگری است.
🔹اوکراینیها مدتی پیش به یک پایگاه پدافندی روسیه در ترخانکوت در شرق کریمه نیز با تعدادی (حداقل ۱۵ تیر) موشک ATACMS حمله کرده بودند که طبق اعلام وزارت دفاع روسیه ۵ موشک از آنها سرنگون شدهاند و تصویر رادار گریو استون میتواند به این پایگاه باشد.
🔹این نکته قابل ذکر است که انهدام جنگندههای میگ-۳۱، سوخو-۲۷ و میگ-۲۹ ارتش روسیه و انهدام یک انبار سوخت (ویدئوهای مربوط به سوختن، همین انبار سوخت هستند) در پایگاه بلبک قابل تأیید است ولی درخصوص رادار گریو استون نمیتوان گفت که مربوط به این پایگاه بوده است و چند ساعت پساز انتشار آن تصویر، چند موشک ATACMS نیز توسط پدافند سرنگون میشود.
🔹طبیعتاً اگر روسها قصد دارند که در مقابل حملات پهپادی (که قبل از حملات موشکی اوکراین انجام میشوند) و موشکهای بالستیک ATACMS اوکراینی که معمولا در تعداد بالا شلیک میشوند، درصد موفقیت بیشتری کسب کنند، استفاده از موشکهای پدافندی 9M96E2 در سامانههای S-400 و یا استفاده از سامانه پدافندی S-350 نسبتبه موشکهای 48N6E2 و 48N6E3 که در سامانه S-400 استفاده میشوند برای آنها مناسبتر خواهد بود زیرا در تعداد بیشتری لود میشوند (برای هر لانچر اس-۴۰۰، چهار برابر بیشتر) و پاسخگوی این مدل تهدیدات نیز هستند.
Tomcat
@Partisan2015
🔹اگر بخاطر داشته باشید، اوکراینیها در تاریخ ۱۵ و ۱۶ ماه می، حملاتی را با استفاده از موشکهای بالستیک ATACMS به پایگاه هوایی بلبک در کریمه اشغالی انجام دادند.
🔹اولین حمله اوکراینیها در ۱۵ می به بلبک طبق گفته روسها با استفاده از ۱۶ موشک ATACMS که ۱۴ تیر آن توسط پدافند روسیه سرنگون شد و دومین حمله اوکراینیها در ۱۶ می با تعدادی موشک انجام شده که ۵ تیر از آن توسط پدافند روسیه سرنگون شده است.
🔹با انتشار تصاویر ماهوارهای مکسار و بررسیهای اکانتهای اوسینت غربی، واضح است که رادار گریو استون سامانه پدافندی S-400 در پایگاه بلبک منهدم نشده است و تصویر رادار کنترل آتش 92N6A گریو استون مربوط به این پایگاه نبوده و متعلق به پایگاه دیگری است.
🔹اوکراینیها مدتی پیش به یک پایگاه پدافندی روسیه در ترخانکوت در شرق کریمه نیز با تعدادی (حداقل ۱۵ تیر) موشک ATACMS حمله کرده بودند که طبق اعلام وزارت دفاع روسیه ۵ موشک از آنها سرنگون شدهاند و تصویر رادار گریو استون میتواند به این پایگاه باشد.
🔹این نکته قابل ذکر است که انهدام جنگندههای میگ-۳۱، سوخو-۲۷ و میگ-۲۹ ارتش روسیه و انهدام یک انبار سوخت (ویدئوهای مربوط به سوختن، همین انبار سوخت هستند) در پایگاه بلبک قابل تأیید است ولی درخصوص رادار گریو استون نمیتوان گفت که مربوط به این پایگاه بوده است و چند ساعت پساز انتشار آن تصویر، چند موشک ATACMS نیز توسط پدافند سرنگون میشود.
🔹طبیعتاً اگر روسها قصد دارند که در مقابل حملات پهپادی (که قبل از حملات موشکی اوکراین انجام میشوند) و موشکهای بالستیک ATACMS اوکراینی که معمولا در تعداد بالا شلیک میشوند، درصد موفقیت بیشتری کسب کنند، استفاده از موشکهای پدافندی 9M96E2 در سامانههای S-400 و یا استفاده از سامانه پدافندی S-350 نسبتبه موشکهای 48N6E2 و 48N6E3 که در سامانه S-400 استفاده میشوند برای آنها مناسبتر خواهد بود زیرا در تعداد بیشتری لود میشوند (برای هر لانچر اس-۴۰۰، چهار برابر بیشتر) و پاسخگوی این مدل تهدیدات نیز هستند.
Tomcat
@Partisan2015
Forwarded from کاوش مدیا
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
✅ مشاور محمد بن زاید، رئیس امارات:
📍ایران همیشه یک خطر بوده اما امروز دارای یک قدرت شگفت انگیز موشکی و پهپادی است که مقابله با آن را بی فایده میکند و بهترین گزینه گفتگو خواهد بود...
#عربی
🆔 @Kavoshmedia
📍ایران همیشه یک خطر بوده اما امروز دارای یک قدرت شگفت انگیز موشکی و پهپادی است که مقابله با آن را بی فایده میکند و بهترین گزینه گفتگو خواهد بود...
#عربی
🆔 @Kavoshmedia
🔷جانباختن یک خلبان اوکراینی دیگر
🔹طبق اعلام منابع خبری اوکراینی و روسی، سرهنگدوم دنیس واسیلیوک، یکی از بهترین خلبانان جنگنده سوخو Su-27 فلانکر نیروی هوایی اوکراین، روز گذشته طی یک سورتی رزمی با جنگنده سوخو-۲۷، جان خود را از دست داده است.
🔹منابع روسی اعلام کردهاند که روز گذشته، جنگنده او توسط موشک هوابههوای R-37M شلیکشده توسط جنگنده سوخو Su-35S نیروی هوایی روسیه در فاصله بیشاز ۱۰۰ کیلومتری مورد هدف قرار گرفته و منهدم شده و او نیز که فرصت ایجکت نیافته بوده، جان خود را از دست داده است.
Tomcat
@Partisan2015
🔹طبق اعلام منابع خبری اوکراینی و روسی، سرهنگدوم دنیس واسیلیوک، یکی از بهترین خلبانان جنگنده سوخو Su-27 فلانکر نیروی هوایی اوکراین، روز گذشته طی یک سورتی رزمی با جنگنده سوخو-۲۷، جان خود را از دست داده است.
🔹منابع روسی اعلام کردهاند که روز گذشته، جنگنده او توسط موشک هوابههوای R-37M شلیکشده توسط جنگنده سوخو Su-35S نیروی هوایی روسیه در فاصله بیشاز ۱۰۰ کیلومتری مورد هدف قرار گرفته و منهدم شده و او نیز که فرصت ایجکت نیافته بوده، جان خود را از دست داده است.
Tomcat
@Partisan2015
🔷موشک پدافندی Sungur
🔹 موشک پدافندی Sungur یک موشک سوخت جامد ۲ مرحلهای پدافندی برد کوتاه ساخت شرکت راکتسان ترکیه است که میتواند از سکوهای هوایی، زمینی و دریایی مختلفی شلیک شود.
🔹این موشک با هدف جایگزینی با موشکهای قدیمیتر استینگر توسعه و ساخته شده و میتوان از آن توسط نیروهای پیاده(دوشپرتاب)، امرپها، ناوها و همچنین پهپادها(در مشخصات پهپاد بایراکتار TB-3 به توانایی حمل این موشک اشاره شده است).
🔹مشخصات فنی موشک:
▪️حداقل برد ۵۰۰ متری و حداکثر برد ۸ کیلومتری
▪️حداکثر ارتفاع درگیری ۴ کیلومتری
▪️قابلیت شلیککن فراموشکن(F&F)
▪️سرجنگی شدیدالانفجار hit-to-kill با فیوز قابل برنامهریزی
▪️جستجوگر IIR
▪️قابلیت شناسایی دوست از دشمن(IFF)
🔹تصاویر مربوط به مانیتور کنترل موشک در امرپ، و ویدیو منتشر شده شرکت راکتسان مبنی بر تست این موشک پدافندی که پهپاد هدف را مورد اصابت قرار میدهد.
CoManche
@partisan2015
🔹 موشک پدافندی Sungur یک موشک سوخت جامد ۲ مرحلهای پدافندی برد کوتاه ساخت شرکت راکتسان ترکیه است که میتواند از سکوهای هوایی، زمینی و دریایی مختلفی شلیک شود.
🔹این موشک با هدف جایگزینی با موشکهای قدیمیتر استینگر توسعه و ساخته شده و میتوان از آن توسط نیروهای پیاده(دوشپرتاب)، امرپها، ناوها و همچنین پهپادها(در مشخصات پهپاد بایراکتار TB-3 به توانایی حمل این موشک اشاره شده است).
🔹مشخصات فنی موشک:
▪️حداقل برد ۵۰۰ متری و حداکثر برد ۸ کیلومتری
▪️حداکثر ارتفاع درگیری ۴ کیلومتری
▪️قابلیت شلیککن فراموشکن(F&F)
▪️سرجنگی شدیدالانفجار hit-to-kill با فیوز قابل برنامهریزی
▪️جستجوگر IIR
▪️قابلیت شناسایی دوست از دشمن(IFF)
🔹تصاویر مربوط به مانیتور کنترل موشک در امرپ، و ویدیو منتشر شده شرکت راکتسان مبنی بر تست این موشک پدافندی که پهپاد هدف را مورد اصابت قرار میدهد.
CoManche
@partisan2015