Partisan / پارتیزان
🔷لاشه پهپاد آمریکایی در یمن! 🔹تصاویری که شب گذشته منتشرشده نشان میدهند که یکفروند پهپاد MQ-9 آمریکا در حوالی شهر مارب یمن سقوط/فرود سخت کرده و بهشکل نسبتا سالمی بهدست یمنیها افتاده است. 🔹آنطور که گزارششده، پهپاد فوق توسط پدافندهوایی یمن هدف قرارگرفته…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔷ویدئوی سرنگونی پهپاد MQ-9 توسط یمنیها
🔹انصارالله یمن ویدئوی سرنگونی پهپاد MQ-9 ریپر ارتش آمریکا را در استان مأرب این کشور منتشر کرد و واضح است که پهپاد مورد نظر توسط موشک پدافندی انصارالله یمن سرنگون میشود.
🔹یمنیها ابتدا با استفاده از الکترواپتیک، پهپاد فوق را کشف کرده و سپس با استفاده از یک موشک پدافندی از خانواده برق (نسخه یمنی موشکهای پدافندی خانواده طائر)، پهپاد MQ-9 آمریکایی را سرنگون میکنند.
🔹این چهارمین پهپاد MQ-9 ریپر ارتش آمریکاست که از آغاز تنشها در دریای سرخ توسط یمنیها منهدم میشود.
Tomcat
@Partisan2015
🔹انصارالله یمن ویدئوی سرنگونی پهپاد MQ-9 ریپر ارتش آمریکا را در استان مأرب این کشور منتشر کرد و واضح است که پهپاد مورد نظر توسط موشک پدافندی انصارالله یمن سرنگون میشود.
🔹یمنیها ابتدا با استفاده از الکترواپتیک، پهپاد فوق را کشف کرده و سپس با استفاده از یک موشک پدافندی از خانواده برق (نسخه یمنی موشکهای پدافندی خانواده طائر)، پهپاد MQ-9 آمریکایی را سرنگون میکنند.
🔹این چهارمین پهپاد MQ-9 ریپر ارتش آمریکاست که از آغاز تنشها در دریای سرخ توسط یمنیها منهدم میشود.
Tomcat
@Partisan2015
🔷موشک پدافندی صیاد-۲ در لبنان!
🔹اخیراً ویدئویی منتشرشده که طی آن لاشه یکتیر موشک پدافندی صیاد-C۲ در لبنان مشاهده میشود و طبیعتاً حزبالله لبنان کاربر این موشک پدافندی است.
🔹موشک صیاد-C۲، چند سال پیش برروی سامانه پدافندی سومخرداد سپاه مشاهده شده بود و بهجای آن از موشکهای پدافندی طائر-۲ استفاده میشود. در حال حاضر مشخص نیست که حزبالله از چه راداری برای کشف و هدایت استفاده میکند.
🔹موشک صیاد-C۲ از خانواده موشکهای پدافندی صیاد محسوب میشود که خود صیاد-۲ نیز چند نسخه دارد. نسخه صادراتی موشک صیاد-۲ (که همین موشک را نیز شامل میشود)، دارای ۷۵ کیلومتر برد است.
Tomcat
@Partisan2015
🔹اخیراً ویدئویی منتشرشده که طی آن لاشه یکتیر موشک پدافندی صیاد-C۲ در لبنان مشاهده میشود و طبیعتاً حزبالله لبنان کاربر این موشک پدافندی است.
🔹موشک صیاد-C۲، چند سال پیش برروی سامانه پدافندی سومخرداد سپاه مشاهده شده بود و بهجای آن از موشکهای پدافندی طائر-۲ استفاده میشود. در حال حاضر مشخص نیست که حزبالله از چه راداری برای کشف و هدایت استفاده میکند.
🔹موشک صیاد-C۲ از خانواده موشکهای پدافندی صیاد محسوب میشود که خود صیاد-۲ نیز چند نسخه دارد. نسخه صادراتی موشک صیاد-۲ (که همین موشک را نیز شامل میشود)، دارای ۷۵ کیلومتر برد است.
Tomcat
@Partisan2015
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔷حمله پهپادی حزبالله علیه گردان توپخانهای اسرائیل
🔹در جدیدترین حملات حزبالله، آنها با استفاده از دو فروند پهپاد انتحاری مرصاد-۱ (ابابیل-T ایران) موضع توپخانهای گردان ۴۱۱ ارتش اسرائیل در نزدیکی مرز لبنان را مورد هدف قرار دادند.
🔹اسرائیل با استفاده از مواضع متعدد توپخانهای در نزدیکی مرز لبنان، همواره سعی دارد پس از شناسایی اهداف حزبالله یا قرار گرفتن در زیر آتش حزبالله در سریعترین زمان آتش متقابل را علیه اهدافی مانند لانچر راکتی، یا یکتیم از نیروهای حزبالله که شناسایی شدهاند را اجرا کند، در نتیجه حملات علیه این پایگاهها مانند حملات پرتعداد حزبالله علیه توان شناسایی و نظارتی اسرائیل در مرز، در درازمدت از توان آتش متقابل توپخانهای اسرائیل خواهد کاست.
Maverick
@Partisan2015
🔹در جدیدترین حملات حزبالله، آنها با استفاده از دو فروند پهپاد انتحاری مرصاد-۱ (ابابیل-T ایران) موضع توپخانهای گردان ۴۱۱ ارتش اسرائیل در نزدیکی مرز لبنان را مورد هدف قرار دادند.
🔹اسرائیل با استفاده از مواضع متعدد توپخانهای در نزدیکی مرز لبنان، همواره سعی دارد پس از شناسایی اهداف حزبالله یا قرار گرفتن در زیر آتش حزبالله در سریعترین زمان آتش متقابل را علیه اهدافی مانند لانچر راکتی، یا یکتیم از نیروهای حزبالله که شناسایی شدهاند را اجرا کند، در نتیجه حملات علیه این پایگاهها مانند حملات پرتعداد حزبالله علیه توان شناسایی و نظارتی اسرائیل در مرز، در درازمدت از توان آتش متقابل توپخانهای اسرائیل خواهد کاست.
Maverick
@Partisan2015
🔷 موشک کروز خا-۱۰۱
🔹از ابتدای جنگ روسیه و اوکراین، یکی از پراستفادهترین تسلیحات دوطرف بر علیه یکدیگر، موشکهای کروز بودهاند؛ و در میان کروزهایی که طرف روسی استفاده کرده است، یکی از برجستهترین موارد موشک کروز دوربرد خا-۱۰۱ (Х-101) میباشد.
🔹این موشک هفت متر و چهل و پنج سانتی متری، در نسخه استاندارد معرفی شده پیش از جنگ، حدودا ۲۴۰۰ کیلوگرم جرم داشت که ۴۰۰ کیلوگرم از آن را سرجنگی موشک تشکیل میداد. چندی پیش، گزارشهایی مبنی بر دو برابر شدن جرم سرجنگی این موشک منتشر شده بود که در این پست به آن اشاره شد. از مشخصههای متمایز کننده این موشک طراحی آن بر مبنای اصول پنهانکاری است.
🔹سکوهای اصلی حامل خا-۱۰۱، دو بمبافکن توپولوف Tu-160 با توانایی حمل ۱۲ تیر موشک درون دهلیز داخلی؛ و توپولوف Tu-95 با توانایی حمل ۸ تیر موشک بر آویزگاههای خارجی میباشند. طبق ادعای روسها، برد این موشک به ۵۵۰۰ کیلومتر میرسد و ارتفاع پروازی آن از ۳۰ متر تا سقف ده کیلومتر است.
▪️ویدیو رهاسازی خا-۱۰۱ از دهلیز داخلی Tu-160 بر علیه تروریستها در جنگ سوریه
NPC
@Partisan2015
🔹از ابتدای جنگ روسیه و اوکراین، یکی از پراستفادهترین تسلیحات دوطرف بر علیه یکدیگر، موشکهای کروز بودهاند؛ و در میان کروزهایی که طرف روسی استفاده کرده است، یکی از برجستهترین موارد موشک کروز دوربرد خا-۱۰۱ (Х-101) میباشد.
🔹این موشک هفت متر و چهل و پنج سانتی متری، در نسخه استاندارد معرفی شده پیش از جنگ، حدودا ۲۴۰۰ کیلوگرم جرم داشت که ۴۰۰ کیلوگرم از آن را سرجنگی موشک تشکیل میداد. چندی پیش، گزارشهایی مبنی بر دو برابر شدن جرم سرجنگی این موشک منتشر شده بود که در این پست به آن اشاره شد. از مشخصههای متمایز کننده این موشک طراحی آن بر مبنای اصول پنهانکاری است.
🔹سکوهای اصلی حامل خا-۱۰۱، دو بمبافکن توپولوف Tu-160 با توانایی حمل ۱۲ تیر موشک درون دهلیز داخلی؛ و توپولوف Tu-95 با توانایی حمل ۸ تیر موشک بر آویزگاههای خارجی میباشند. طبق ادعای روسها، برد این موشک به ۵۵۰۰ کیلومتر میرسد و ارتفاع پروازی آن از ۳۰ متر تا سقف ده کیلومتر است.
▪️ویدیو رهاسازی خا-۱۰۱ از دهلیز داخلی Tu-160 بر علیه تروریستها در جنگ سوریه
NPC
@Partisan2015
🔹اما قابلیتها و امکانات این موشک در جنگ روسیه-اوکراین بیشتر مشاهده شد. یکی از تواناییهای این موشک، دارا بودن غلافهای پرتاب چف برای گمراهسازی سامانههای پدافندی است. که پیشتر در این پست، به این قابلیت اشاره شده بود.
🔹از نحوه هدایت این موشک هم چیزی که تاکنون از جنگ و پیش از جنگ در منابع مختلف منتشر شده، به هدایت ماهوارهای، هدایت اینرسیایی و همچنین هدایت TERCOM و در فاز نهایی هدایت با استفاده از سنسورهای الکترواپتیک اشاره شده است؛ که در مجموع طبق ادعای روسها دایره خطای این موشک در نهایت برد آن به ۱۰ متر میرسد.
🔹در تصویر شماره ۱، مجموعه بردهای دریافت سیگنال ماهوارهای موشک نمایش داده شده است. لازم به ذکر است از این مجموعه بر روی چندین نوع موشک دیگر نیز مشاهده شده است.
🔹و اما در تصاویر ۲، ۳ و ۴ مجموعه سنسور الکترواپتیک Otblesk-U که همراه سه عدد لنز روی موشک قرار دارد مشاهده میشود. این مجموعه وظیفه هدایت نهایی موشک را برعهده دارد. به این نوع هدایت، هدایت DSMAC گفته میشود که در آن تصاویر ماهوارهای یا هوایی منطقه مورد نظر، از قبل روی موشک بارگذاری میشود و این سنسورها با تطابق دادههای دریافتی با دادههای بارگذاری شده از قبل، موشک را به سمت هدف هدایت میکنند.
▪️در تصویر شماره ۵، دایره قرمز نشان دهنده محل قرارگیری مجموعه الکترواپتیک و دایره آبی رنگ به احتمال زیاد محل قرارگیری مجموعه هدایت TERCOM است.
NPC
@Partisan2015
🔹از نحوه هدایت این موشک هم چیزی که تاکنون از جنگ و پیش از جنگ در منابع مختلف منتشر شده، به هدایت ماهوارهای، هدایت اینرسیایی و همچنین هدایت TERCOM و در فاز نهایی هدایت با استفاده از سنسورهای الکترواپتیک اشاره شده است؛ که در مجموع طبق ادعای روسها دایره خطای این موشک در نهایت برد آن به ۱۰ متر میرسد.
🔹در تصویر شماره ۱، مجموعه بردهای دریافت سیگنال ماهوارهای موشک نمایش داده شده است. لازم به ذکر است از این مجموعه بر روی چندین نوع موشک دیگر نیز مشاهده شده است.
🔹و اما در تصاویر ۲، ۳ و ۴ مجموعه سنسور الکترواپتیک Otblesk-U که همراه سه عدد لنز روی موشک قرار دارد مشاهده میشود. این مجموعه وظیفه هدایت نهایی موشک را برعهده دارد. به این نوع هدایت، هدایت DSMAC گفته میشود که در آن تصاویر ماهوارهای یا هوایی منطقه مورد نظر، از قبل روی موشک بارگذاری میشود و این سنسورها با تطابق دادههای دریافتی با دادههای بارگذاری شده از قبل، موشک را به سمت هدف هدایت میکنند.
▪️در تصویر شماره ۵، دایره قرمز نشان دهنده محل قرارگیری مجموعه الکترواپتیک و دایره آبی رنگ به احتمال زیاد محل قرارگیری مجموعه هدایت TERCOM است.
NPC
@Partisan2015
🔷سلام صبح بخیر
🔹تصویری از یک مورد از نارنجکهای دستساز مورد استفادهی طرفین در جنگ اوکراین با طعم نوشابهی قوطی پپسی
🔹با جایگذاری بستههای آمادهی مواد منفجره در قوطی نوشابه، پر کردن فضای باقیمانده با ساچمه و موادی که نقش ترکش داشته باشند و سپس استفاده از یک چاشنی مانند چاشنی معروف UZRGM شما یک نارنجک دستساز خواهید داشت.
FND
@Partisan2015
🔹تصویری از یک مورد از نارنجکهای دستساز مورد استفادهی طرفین در جنگ اوکراین با طعم نوشابهی قوطی پپسی
🔹با جایگذاری بستههای آمادهی مواد منفجره در قوطی نوشابه، پر کردن فضای باقیمانده با ساچمه و موادی که نقش ترکش داشته باشند و سپس استفاده از یک چاشنی مانند چاشنی معروف UZRGM شما یک نارنجک دستساز خواهید داشت.
FND
@Partisan2015
١/٣🔷بودای خندان در هند، کشیش عصبانی در آمریکا!
🔹برنامهی هستهای هند در ابتدا با هدف استفاده از جنبهی مسالمتآمیز آن آغاز شد و با کشورهای مختلفی منجمله فرانسه، انگلیس، کانادا و آمریکا همکاریهای متفاوتی انجام شد اما نقش کانادا به عنوان ارائه دهندهی اولین راکتور تحقیقاتی آب سنگین هند و دومین راکتور در این کشور (به ارزش ١۴ میلیون دلار و با حداکثر توان حرارتی ۴٠ مگاوات در ١۹۶٠ وارد حالت بحرانی شد.) به این کشور و آمریکا جهت تامین آب سنگین این راکتور و کمک در ساخت تاسیسات فرآوری پسماند جهت استخراج پلوتونیوم (تکمیل شده در ١٩۶۴ با نام فونیکس) با غنای تسلیحاتی بدون هرگونه نظارت و محدودیتی قابل تامل است.
🔹در دههی ۵٠ میلادی به دلیل سخنرانی اتم برای صلح آیزنهاور، آمریکا و غرب که پیشتر به دنبال قطع هرگونه همکاری با هند به علت فروش حدود ۲ تن توریم نیترات (مادهی اولیهی تولید اورانیوم-٢٣٣) به چین در ١٩۵٣ بود همکاریهای خود را بهدلیل جلوگیری از ورود شوروی به بازار اتمی هند از سرگرفت.
🔹هند پس از رخ دادن درگیری مرزی با چین در ١٩۶٢، آزمایش اتمی این کشور در ١٩۶۴ و بعدتر جنگ ١٩۶۵ با پاکستان تمایل بسیاری به ساخت سلاح اتمی نشان داد. تمایلی که با عدم پیوستن این کشور به پیمان منع گسترش تسلیحات هستهای (NPT) قابل رویت بود. هند البته اما با وجود توان فنی و نبود محدودیت و نظارت خاص جهانی به علل متعددی قریب به ١٠ سال بعد و در سال ١٩٧۴ اولین آزمایش هستهایش را انجام داد.
🔹نام سلاح بودای خندان گذاشته شد و ارتش در جریان این آزمایش گذاشته نشد و صرفا به واحدهای مهندسی ارتش گفته شد جهت بررسی و مطالعات برروی زمین چاهی L شکل در عمق ١٠٧ متری زمین حفر کنند که در ابتدا با مخالفت ارتش شروع و در نهایت با حفر آن توسط ارتش به پایان رسید.
🔹سلاح از نوع شکافت سادهی انقباضی (Implosion) بود و از سوخت پلوتونیوم (که توسط راکتور تحقیقاتی آب سنگین مرکز تحقیقات هستهای بابا تامین شده بود) بهره میبرد. در نهایت سلاح در عمق ١٠٧ متری زمین و در ساعت ٠٨:٠۵ (بهوقت محلی هند و معادل ٠۶:٠۵ بهوقت ایران) در چنین روزی (١٨ مه) در ١٩٧۴ و در شمال غرب هند منفجر شد. انرژی آزاد شدهی آن محل بحث بوده است اما عددی که بسیاری بر آن اجماع دارند معادل انفجار همزمان ٨ هزارتن مادهی منفجرهی TNT است. طبق اعلام پدراتمی هند قیمت سلاح مذکور حدود ٢.۴ میلیون دلار به نرخ امروز بوده است.
پ.ن: فرونشست زمین پس از آزمایش
FND
@Partisan2015
🔹برنامهی هستهای هند در ابتدا با هدف استفاده از جنبهی مسالمتآمیز آن آغاز شد و با کشورهای مختلفی منجمله فرانسه، انگلیس، کانادا و آمریکا همکاریهای متفاوتی انجام شد اما نقش کانادا به عنوان ارائه دهندهی اولین راکتور تحقیقاتی آب سنگین هند و دومین راکتور در این کشور (به ارزش ١۴ میلیون دلار و با حداکثر توان حرارتی ۴٠ مگاوات در ١۹۶٠ وارد حالت بحرانی شد.) به این کشور و آمریکا جهت تامین آب سنگین این راکتور و کمک در ساخت تاسیسات فرآوری پسماند جهت استخراج پلوتونیوم (تکمیل شده در ١٩۶۴ با نام فونیکس) با غنای تسلیحاتی بدون هرگونه نظارت و محدودیتی قابل تامل است.
🔹در دههی ۵٠ میلادی به دلیل سخنرانی اتم برای صلح آیزنهاور، آمریکا و غرب که پیشتر به دنبال قطع هرگونه همکاری با هند به علت فروش حدود ۲ تن توریم نیترات (مادهی اولیهی تولید اورانیوم-٢٣٣) به چین در ١٩۵٣ بود همکاریهای خود را بهدلیل جلوگیری از ورود شوروی به بازار اتمی هند از سرگرفت.
🔹هند پس از رخ دادن درگیری مرزی با چین در ١٩۶٢، آزمایش اتمی این کشور در ١٩۶۴ و بعدتر جنگ ١٩۶۵ با پاکستان تمایل بسیاری به ساخت سلاح اتمی نشان داد. تمایلی که با عدم پیوستن این کشور به پیمان منع گسترش تسلیحات هستهای (NPT) قابل رویت بود. هند البته اما با وجود توان فنی و نبود محدودیت و نظارت خاص جهانی به علل متعددی قریب به ١٠ سال بعد و در سال ١٩٧۴ اولین آزمایش هستهایش را انجام داد.
🔹نام سلاح بودای خندان گذاشته شد و ارتش در جریان این آزمایش گذاشته نشد و صرفا به واحدهای مهندسی ارتش گفته شد جهت بررسی و مطالعات برروی زمین چاهی L شکل در عمق ١٠٧ متری زمین حفر کنند که در ابتدا با مخالفت ارتش شروع و در نهایت با حفر آن توسط ارتش به پایان رسید.
🔹سلاح از نوع شکافت سادهی انقباضی (Implosion) بود و از سوخت پلوتونیوم (که توسط راکتور تحقیقاتی آب سنگین مرکز تحقیقات هستهای بابا تامین شده بود) بهره میبرد. در نهایت سلاح در عمق ١٠٧ متری زمین و در ساعت ٠٨:٠۵ (بهوقت محلی هند و معادل ٠۶:٠۵ بهوقت ایران) در چنین روزی (١٨ مه) در ١٩٧۴ و در شمال غرب هند منفجر شد. انرژی آزاد شدهی آن محل بحث بوده است اما عددی که بسیاری بر آن اجماع دارند معادل انفجار همزمان ٨ هزارتن مادهی منفجرهی TNT است. طبق اعلام پدراتمی هند قیمت سلاح مذکور حدود ٢.۴ میلیون دلار به نرخ امروز بوده است.
پ.ن: فرونشست زمین پس از آزمایش
FND
@Partisan2015
٢/٣🔹از دیگر جنبههای جالب ماجرا آن است که پس از آزمایش بودای خندان توسط هند، آمریکا تمام تلاش خود را کرد تا امر تامین ۲١ تن آبسنگین مورد نیاز راکتور تحقیقاتی هند ملقب به CIRUS (که پلوتونیوم مورد نیاز سلاح آزمایش بودای خندان و تسلیحات هستهای بیشتر در هند را تامین کرده بود)، توسط شرکتهای آمریکایی را پنهان کند و تمام تقصیر ماجرا را بهگردن کانادا بیندازد. استدلال آمریکا در آن زمان برای پنهانکاری هم این بود که طراحی و ساخت راکتور با طرف کانادایی بوده و صرفا با مخفی نگهداشتن نام تامینکنندهی آب سنگین بهدنبال پاک کردن نام خود از قضیه بودند. بخش دیگر این استدلال هم این بود که پلوتونیوم تامین شده توسط هند از نیروگاه هستهای Tarapur که آمریکا (شرکت جنرال الکتریک) واحدهای اول و دوم آن را ساخته بود، تامین نشده است. (این مسئله درست بود و این نیروگاه برخلاف راکتور تحقیقاتی مذکور تحت بازرسی و نظارت بود.)
🔹پس از آزمایش هند، کانادا صادرات فناوری، محصولات و تجهیزات مرتبط با علوم هستهای به هند را متوقف کرد اما آمریکا با استدلال گفته شده برای پنهانکاری ماجرا، به رابطهی خود با هند در حوزهی هستهای ادامه داد. دوسال بعد از آزمایش هند و درسال ١٩٧۶، کمیتهی تحقیقات سنای آمریکا ماجرای تامین آبسنگین راکتور تحقیقاتی هند را مطرح و فاش کرد. واکنش اینبار بهگونهای دیگر بود. استدلال جدید برای رد دست داشتن آمریکا در ماجرا این بود که اگرچه آمریکا آبسنگین این راکتور را تامین کرده است اما درحقیقت بهدلیل ضعف ساختار مخزن راکتور (که هستهی راکتور و آب سنگین درون آن است و مخزن بهشکل عمودی درون استخر آب سبک است)، آبسنگین مخزن آن سالانه ١٠ درصد از دست میرفته است بنابراین پس از ١٠ سال مخزن این راکتور خالی از آبسنگین آمریکایی بوده است پس امکان ندارد این راکتور با آبسنگین تامینی آمریکا، پلوتونیوم مورد نیاز برای ساخت سلاح را تولید کرده باشد. (بهاین معنا که آبسنگین راکتور هنگامی که هند در حال تولید پلوتونیوم بوده است توسط کشور دیگری برای هند تامین میشده است.)
🔹البته کمیتهی تحقیقات سنا از کاناداییها اطلاعات دقیق راکتور CIRUS را دریافت کرده بود و میدانست که در بدترین حالت برای هندیها میزان هدر رفت آبسنگین از مخزن راکتور حدود ١ درصد خواهد بود و حتی اگر سالانه ١٠ درصد آبسنگین موجود راکتور نشت کند بهمعنای این نیست که پس از ١٠ سال مخزن خالی خواهد شد. بهطور ساده در صورت نشتی ١٠ درصد و فرض ٢١ تن آبسنگین در مخزن از ابتدا، سال اول ٢.١ تن، سال دوم ١.٨٩ تن، سال سوم ١.٧٠١ تن کم خواهد شد و درنهایت در سال دهم، حدود ٧.٣٢ تن آبسنگین یا به عبارت دیگر حدود ٣۵ درصد مقدار اولیه در مخزن راکتور باقی خواهد ماند. همچنین اگر عدد از دست رفتن ١ درصد را حساب کنیم بعد ١٠ سال حدود ١٩ تن آبسنگین (دقیقتر ١٨.٩٩) یا بهعبارت دیگر بیش از ٩٠ درصد از مقدار اولیه باقی خواهد ماند.
پ.ن: تصویری از ساختمان مهار گنبدی شکل راکتور تحقیقاتی CIRUS و ساختمان راکتور تحقیقاتی APSARA (اولین راکتور هستهای آسیا و هند) در سمت چپ
FND
@Partisan2015
٢/٣🔹از دیگر جنبههای جالب ماجرا آن است که پس از آزمایش بودای خندان توسط هند، آمریکا تمام تلاش خود را کرد تا امر تامین ۲١ تن آبسنگین مورد نیاز راکتور تحقیقاتی هند ملقب به CIRUS (که پلوتونیوم مورد نیاز سلاح آزمایش بودای خندان و تسلیحات هستهای بیشتر در هند را تامین کرده بود)، توسط شرکتهای آمریکایی را پنهان کند و تمام تقصیر ماجرا را بهگردن کانادا بیندازد. استدلال آمریکا در آن زمان برای پنهانکاری هم این بود که طراحی و ساخت راکتور با طرف کانادایی بوده و صرفا با مخفی نگهداشتن نام تامینکنندهی آب سنگین بهدنبال پاک کردن نام خود از قضیه بودند. بخش دیگر این استدلال هم این بود که پلوتونیوم تامین شده توسط هند از نیروگاه هستهای Tarapur که آمریکا (شرکت جنرال الکتریک) واحدهای اول و دوم آن را ساخته بود، تامین نشده است. (این مسئله درست بود و این نیروگاه برخلاف راکتور تحقیقاتی مذکور تحت بازرسی و نظارت بود.)
🔹پس از آزمایش هند، کانادا صادرات فناوری، محصولات و تجهیزات مرتبط با علوم هستهای به هند را متوقف کرد اما آمریکا با استدلال گفته شده برای پنهانکاری ماجرا، به رابطهی خود با هند در حوزهی هستهای ادامه داد. دوسال بعد از آزمایش هند و درسال ١٩٧۶، کمیتهی تحقیقات سنای آمریکا ماجرای تامین آبسنگین راکتور تحقیقاتی هند را مطرح و فاش کرد. واکنش اینبار بهگونهای دیگر بود. استدلال جدید برای رد دست داشتن آمریکا در ماجرا این بود که اگرچه آمریکا آبسنگین این راکتور را تامین کرده است اما درحقیقت بهدلیل ضعف ساختار مخزن راکتور (که هستهی راکتور و آب سنگین درون آن است و مخزن بهشکل عمودی درون استخر آب سبک است)، آبسنگین مخزن آن سالانه ١٠ درصد از دست میرفته است بنابراین پس از ١٠ سال مخزن این راکتور خالی از آبسنگین آمریکایی بوده است پس امکان ندارد این راکتور با آبسنگین تامینی آمریکا، پلوتونیوم مورد نیاز برای ساخت سلاح را تولید کرده باشد. (بهاین معنا که آبسنگین راکتور هنگامی که هند در حال تولید پلوتونیوم بوده است توسط کشور دیگری برای هند تامین میشده است.)
🔹البته کمیتهی تحقیقات سنا از کاناداییها اطلاعات دقیق راکتور CIRUS را دریافت کرده بود و میدانست که در بدترین حالت برای هندیها میزان هدر رفت آبسنگین از مخزن راکتور حدود ١ درصد خواهد بود و حتی اگر سالانه ١٠ درصد آبسنگین موجود راکتور نشت کند بهمعنای این نیست که پس از ١٠ سال مخزن خالی خواهد شد. بهطور ساده در صورت نشتی ١٠ درصد و فرض ٢١ تن آبسنگین در مخزن از ابتدا، سال اول ٢.١ تن، سال دوم ١.٨٩ تن، سال سوم ١.٧٠١ تن کم خواهد شد و درنهایت در سال دهم، حدود ٧.٣٢ تن آبسنگین یا به عبارت دیگر حدود ٣۵ درصد مقدار اولیه در مخزن راکتور باقی خواهد ماند. همچنین اگر عدد از دست رفتن ١ درصد را حساب کنیم بعد ١٠ سال حدود ١٩ تن آبسنگین (دقیقتر ١٨.٩٩) یا بهعبارت دیگر بیش از ٩٠ درصد از مقدار اولیه باقی خواهد ماند.
پ.ن: تصویری از ساختمان مهار گنبدی شکل راکتور تحقیقاتی CIRUS و ساختمان راکتور تحقیقاتی APSARA (اولین راکتور هستهای آسیا و هند) در سمت چپ
FND
@Partisan2015
٣/٣🔹از دیگر نکاتی که کمیتهی تحقیقاتی سنا متوجه شد آن بود که مرکز فرآوری پسماندی که هند در آنجا با فرآوری پسماند سوختی راکتور تحقیقاتیش، پلوتونیوم مورد نیاز سلاحش را تامین کرده بود، توسط شبکهای پیچیده از شرکتهای آمریکایی-اروپایی تاسیس شده بوده است. پیش از این اعلام شده بود که این مرکز توسط هندیها بهصورت بومی ساخته شده است! این مسائل منجر به تصویب قانون منع گسترش سلاحهای هستهای در آمریکا و محدودسازی و حتی منع صادرات فناوریهای هستهای غیرنظامی به دیگر کشورها در ١٩٧٨ شد.
🔹دهههای بعد و در اوایل دههی ٢٠٠٠ پیشنهاداتی هنگام مذاکرات ازسرگیری روابط هستهای میان هند و آمریکا مطرح شد تا توانایی تسلیحاتی هند را محدود سازد. البته این پیشنهادات هیچگاه عملی نشدند و توافقی دیگر در سال ٢٠٠۵ منعقد شد که در آن هند تاسیسات هستهای نظامی و غیرنظامیاش را از یکدیگر جدا کرد و تمام تاسیسات هستهای غیرنظامیاش تحت بازدید آژانس بینالمللی انرژی اتمی قرار گرفتند. در سمت دیگر آمریکا نیز روابط هستهای غیرنظامی و صلحآمیز خود با هند جهت توسعهی این فناوری در جهت استفادههای صلح آمیز را از سر گرفت. از جمله آن پیشنهادات عمل نشده در توافق اصلی میتوان به موارد زیر اشاره کرد.
١-راکتور تحقیقاتی CIRUS هند و تمام راکتورهای هستهای هند از جمله راکتورهای بومی و غیربومی بایستی بهصورت رسمی در خدمت تحقق اهداف غیرنظامی قرار گیرند.(راکتورهای با کاربری دوگانه یا نظامی بایستی غیرنظامی شوند.)
٢-تمام پلوتونیوم تولید شده توسط راکتور تحقیقاتی CIRUS بایستی تحت نظارت و بازرسی آژانس بینالمللی انرژی اتمی (IAEA) قرار گیرد و اگر پلوتونیومهای مذکور در کلاهکهای هستهای نصب بر حاملهای متفاوت هند استفاده شدهاند، بایستی مقدار مساوی از آن، از پلوتونیوم تولیدی راکتور تحقیقاتی بومی Dhruva (نمونهی بزرگتر طراحی CIRUS که برای هدف تولید پلوتونیوم بهدور از بازرسی و نظارتها در دههی ٨٠ میلادی ساخته شده است) تحت نظارت و بازرسی گذاشته شود.
٣-از آنجایی که راکتور تحقیقاتی CIRUS هند با اهداف اولیهی صلحآمیز توسط کانادا به این کشور فروخته شده است و آبسنگین آن نیز با چنین هدفی توسط آمریکا تامین شده است و هند با سواستفاده از نیت خیر این دو کشور اقدام به استفادهی نظامی از آن کرده است، این کشور (هند) بایستی این راکتور را به کاربر غیرنظامی برگرداند. همچنین تعمیرات اعمال شده برروی این راکتور در اواخر دههی ٩٠ میلادی و استفاده از آبسنگین هندی در این راکتور بهمعنای هندی بودن آن نیست و همچنان اصالت کانادایی آن و ضرورت اجرای عمل گفته شده باقی است.
پ.ن١: تصویری از واحدهای نسبتا نوساز ٣ و ۴ اولین نیروگاه هستهای در هند (نیروگاه Tarapur) هرکدام با یک راکتور آبسنگین تحت فشار (IPHWR) ۵۴٠ مگاواتی بومی هند
پ.ن٢: راکتور تحقیقاتی گفته شده (CIRUS) چندسال بعد و در اواخر ٢٠١٠ بهعنوان بخشی از توافق گفته شده تعطیل و خاموش شد.
پ.ن٣: هند در دههی ٨٠ میلادی دست به واردات غیرقانونی و مخفی برخی محصولات مورد نیاز در تاسیسات و تسلیحات هستهایش مانند آبسنگین و بریلیم و برخی رایانهها (جهت استفاده در مرکز تحقیقات هستهای بابا) و تجهیزات کرد. کشورهایی مانند رومانی، نروژ، آلمان غربی، شوروی و چین در این ماجراها هرکدام بهنحوی دخیل بودند.
پ.ن۴: بهعنوان مثال هندیها بعدها خود اعتراف کردند که ١٣١ تن آبسنگین را از شوروی خریداری کردهاند و گفتند البته این صرفا بخشی از قرارداد بسته شده بین دو کشور بود و در سال ١٩٧۶ قراردادی مبنی بر خرید حدود ٢۶٠ تن آبسنگین منعقد شده بوده است.
پ.ن۵: در مورد دیگر نیز مشخص شد یک شرکت در آلمان غربی اقدام به صادرات ٩۵ کیلوگرم بریلیم آمریکایی به هند کرده است که این شرکت با جریمهای ٨٠٠ هزاردلاری از طرف آمریکا مواجه شد. بریلیم قابلیت استفاده در نقش چشمهی نوترونی سلاح هستهای یا در نقش قالب دور سوخت را دارد.
FND
@Partisan2015
🔹دهههای بعد و در اوایل دههی ٢٠٠٠ پیشنهاداتی هنگام مذاکرات ازسرگیری روابط هستهای میان هند و آمریکا مطرح شد تا توانایی تسلیحاتی هند را محدود سازد. البته این پیشنهادات هیچگاه عملی نشدند و توافقی دیگر در سال ٢٠٠۵ منعقد شد که در آن هند تاسیسات هستهای نظامی و غیرنظامیاش را از یکدیگر جدا کرد و تمام تاسیسات هستهای غیرنظامیاش تحت بازدید آژانس بینالمللی انرژی اتمی قرار گرفتند. در سمت دیگر آمریکا نیز روابط هستهای غیرنظامی و صلحآمیز خود با هند جهت توسعهی این فناوری در جهت استفادههای صلح آمیز را از سر گرفت. از جمله آن پیشنهادات عمل نشده در توافق اصلی میتوان به موارد زیر اشاره کرد.
١-راکتور تحقیقاتی CIRUS هند و تمام راکتورهای هستهای هند از جمله راکتورهای بومی و غیربومی بایستی بهصورت رسمی در خدمت تحقق اهداف غیرنظامی قرار گیرند.(راکتورهای با کاربری دوگانه یا نظامی بایستی غیرنظامی شوند.)
٢-تمام پلوتونیوم تولید شده توسط راکتور تحقیقاتی CIRUS بایستی تحت نظارت و بازرسی آژانس بینالمللی انرژی اتمی (IAEA) قرار گیرد و اگر پلوتونیومهای مذکور در کلاهکهای هستهای نصب بر حاملهای متفاوت هند استفاده شدهاند، بایستی مقدار مساوی از آن، از پلوتونیوم تولیدی راکتور تحقیقاتی بومی Dhruva (نمونهی بزرگتر طراحی CIRUS که برای هدف تولید پلوتونیوم بهدور از بازرسی و نظارتها در دههی ٨٠ میلادی ساخته شده است) تحت نظارت و بازرسی گذاشته شود.
٣-از آنجایی که راکتور تحقیقاتی CIRUS هند با اهداف اولیهی صلحآمیز توسط کانادا به این کشور فروخته شده است و آبسنگین آن نیز با چنین هدفی توسط آمریکا تامین شده است و هند با سواستفاده از نیت خیر این دو کشور اقدام به استفادهی نظامی از آن کرده است، این کشور (هند) بایستی این راکتور را به کاربر غیرنظامی برگرداند. همچنین تعمیرات اعمال شده برروی این راکتور در اواخر دههی ٩٠ میلادی و استفاده از آبسنگین هندی در این راکتور بهمعنای هندی بودن آن نیست و همچنان اصالت کانادایی آن و ضرورت اجرای عمل گفته شده باقی است.
پ.ن١: تصویری از واحدهای نسبتا نوساز ٣ و ۴ اولین نیروگاه هستهای در هند (نیروگاه Tarapur) هرکدام با یک راکتور آبسنگین تحت فشار (IPHWR) ۵۴٠ مگاواتی بومی هند
پ.ن٢: راکتور تحقیقاتی گفته شده (CIRUS) چندسال بعد و در اواخر ٢٠١٠ بهعنوان بخشی از توافق گفته شده تعطیل و خاموش شد.
پ.ن٣: هند در دههی ٨٠ میلادی دست به واردات غیرقانونی و مخفی برخی محصولات مورد نیاز در تاسیسات و تسلیحات هستهایش مانند آبسنگین و بریلیم و برخی رایانهها (جهت استفاده در مرکز تحقیقات هستهای بابا) و تجهیزات کرد. کشورهایی مانند رومانی، نروژ، آلمان غربی، شوروی و چین در این ماجراها هرکدام بهنحوی دخیل بودند.
پ.ن۴: بهعنوان مثال هندیها بعدها خود اعتراف کردند که ١٣١ تن آبسنگین را از شوروی خریداری کردهاند و گفتند البته این صرفا بخشی از قرارداد بسته شده بین دو کشور بود و در سال ١٩٧۶ قراردادی مبنی بر خرید حدود ٢۶٠ تن آبسنگین منعقد شده بوده است.
پ.ن۵: در مورد دیگر نیز مشخص شد یک شرکت در آلمان غربی اقدام به صادرات ٩۵ کیلوگرم بریلیم آمریکایی به هند کرده است که این شرکت با جریمهای ٨٠٠ هزاردلاری از طرف آمریکا مواجه شد. بریلیم قابلیت استفاده در نقش چشمهی نوترونی سلاح هستهای یا در نقش قالب دور سوخت را دارد.
FND
@Partisan2015
