🔷جنگ داخلی چین

🔹به طور خلاصه جنگ داخلی چین به مجموعه درگیری هایی در دو خط زمانی مختلف مابین سال های ۱۹۲۷-۱۹۳۷ و ۱۹۴۵-تا به امروز، بین دو حزب معروف و رقیب چین یعنی حزب کمونیست (CCP) به رهبری مائو زدونگ (تصویر ۱) و حزب ملی گرای چین معروف به کومینتانگ (KMT) به رهبری چیانگ کای‌شک (تصویر ۲) گفته میشود.
م
🔹با پایان یافتن پادشاهی دودمان چینگ (تصویر ۳) بر چین طی انقلاب ۱۹۱۱، بلافاصله مغولستان و تبت اعلام استقلال کردند. در همان سال دولت موقت چین هم تشکیل شد و تا سال ۱۹۱۲ وظیفه سازماندهی نهاد ها و تشکیلات را به منظور انتقال قدرت به دولت جدید را برعهده داشت و نهایتا در سال ۱۹۱۲ جمهوری چین (تصویر ۴) معروف به دولت بئی یانگ اعلام موجودیت کرد و تا سال ۱۹۲۸ به کار خود ادامه داد. طی این دوران دولت بئی یانگ با مشکلات گوناگونی دست و پنجه نرم میکرد که یکی از اساسی ترین این مشکلات جنبش کومینتانگ (KMT) بود.

🔹کومینتانگ از سال ۱۹۱۷ مشروعیت دولت بئی یانگ را زیر سوال برد و در سال ۱۹۲۶ با تشکیل اولین کارزار شمالی که حاصل اتحاد دو حزب ملی گرا و کمونیست چین بود، اقدام به مبارزه علیه دولت بئی یانگ نمودند. البته این اتحاد زیاد دوام نداشت و در سال ۱۹۲۷ این دو حزب راه خود را از یکدیگر جدا کردند و به مقابله با یکدیگر پرداختند. کومینتانگ در سال ۱۹۲۸ دومین کارزار شمالی را تشکیل داد و با نزدیک شدن کومیتانگ به پکن و شکست های پیاپی جنگسالاران، ژانگ زولین (تصویر ۵) قدرت را از دست داد و پایتخت را ترک کرد و در نهایت به سمت منچوری فرار کرد. قطار او طی حادثه‌ی بمب گذاری توسط ژاپنی ها منفجر شده و این حادثه سبب مرگ وی گشت و نهایتا پایتخت نیز به تصرف کومینتانگ در آمد.(تصویر ۶)

▪️بخش اول
▪️#جنگ_داخلی_چین

Xterm
@Partisan2015

🔷دوره اول جنگ داخلی چین ۱۹۲۷-۱۹۳۷

🔹دوره اول جنگ داخلی چین به مدت ۱۰ سال و تا زمان حمله ژاپن به چین به طول انجامید.
پس از جدایی حزب کمونیست چین از کومینتانگ و برهم خوردن اولین کارزار شمالی، رهبران کومینتانگ طی یکی از جلسات خود که به این نتیجه رسیدند که فعالیت کمونیست ها باعث آسیب های اجتماعی و اقتصادی میشود، پس به منظور مقابله سریعا وارد عمل شده و صد ها کمونیست را طی کشتار شانگهای در ۱۲ آوریل ۱۹۲۷ از بین بردند. با این کار کومینتانگ، کمونیست ها به سرعت ارتش سرخ را ایجاد کرد و مبارزه خود را آغاز کردند و توانستند با به کنترل در آوردن بخش هایی از کشور، جمهوری شوروی چین را تاسیس کنند.(تصویر ۷)

🔹در آن سو کومینتانگ هم که حال حمایت ایالات متحده و بریتانیا را داشت با ملی گرا های بازمانده از دولت بئی یانگ که حمایت ژاپن را دارا بود و کنترل منچوری و بخش هایی از مرکز چین را دست داشت به توافق رسیده و متحد شدند و در نهایت پرچم کومینتانگ جایگزین پرچم قدیمی جمهوری چین شد.(تصویر ۶ و ۸)

🔹با به قدرت رسیدن کومینتانگ، وضعیت برای کمونیست ها وخیم تر شد. کومینتانگ همواره به دنبال سرکوب کردن و محاصره کمونیست ها بود و تمرکز زیادی را هم بر سر این موضوع به خرج داد که سبب شد در سال ۱۹۳۱ نیز در بحبوحه جنگ داخلی چین، ژاپن با دامن زدن به حادثه موکدن که یک عملیات پرچم دروغین به حساب می‌آمد، موفق شد به شمال شرقی چین حمله کند و منچوری را از خاک این کشور جدا سازد و دولت دست نشانده و اقماری خود را با نام مانچوکو از سال ۱۹۳۲ در آن منطقه روی کار بیاورد. با ادامه یافتن بالاخره کومینتانگ توانست کمونیست ها را که در جنوب مستقر بودند شکست داده و منجر به عقب نشینی آنها طی راهپیمایی بزرگ در سال های ۱۹۳۴-۱۹۳۵ شود.(تصویر ۹)

🔹در جریان راهپیمایی بزرگ طی ۳۷۰ روز ارتش سرخ مسافتی بیش از ۹۰۰۰ کیلومتر پیمود و به شمال و استان شاآنشی گریخت و تنها ۷۰۰۰ نفر از ۸۶۰۰۰ نفر که اولین جبهه ارتش سرخ را تشکیل میداد باقی ماندند، که در نهایت پایگاه جدید خود را در این منطقه تاسیس نمودند. مائو پس از راهپیمایی بزرگ توانست اقدار لازم به منظور رهبری کمونیست ها را بدست آورد.

🔹پس از تشکیل پایگاه کمونیست ها در استان شاآنشی کومینتانگ نیز اقداماتی را علیه کمونیست ها تا سال ۱۹۳۶ انجام میداد اما با جدی تر شدن تهدیدات ژاپن و احتمال حمله دوباره این کشور ژانگ ژئولیانگ (تصویر ۱۰) فرزند ژانگ زولین، چیانگ را که رهبر کومینتانگ بود به اسارت گرفت و وی را مجبور به آتش بس با شورشی های کمونیست و تشکیل جبهه ای متحد علیه ژاپن نمود. با پذیرفتن آتش بس و متحد شدن، چیانگ از حبس آزاد شد و در ۷ جولای ۱۹۳۷ ژاپن حمله خود را به چین آغاز کرد.

🔹اتحاد حزب کمونیست چین با کومینتانگ تنها بر روی کاغذ بود و در عمل هر کدام راه خود را میرفت. به طور مثال کمونیست ها مبارزات چریکی را علیه ژاپنی ها به راه انداخته ولی کومینتانگ به طور متعارف با ژاپنی ها میجنگید و متحمل خسارات بیشتری هم میشد.(تصویر ۱۱)

🔹در اواخر سال ۱۹۴۰ و اوایل سال ۱۹۴۱ سطح تنش ها میان کومینتانگ و کمونیست ها افزایش یافت. آمریکا و شوروی که از بروز جنگ داخلی میان دو حزب و بهره برداری ژاپن از این فرصت بوجود آمده به منظور پیشروی در خاک چین و اشغال مناطق بیشتر نگران بودند، به سرعت نمایندگان خود را به منظور مذاکره و جلوگیری از جنگ داخلی به چین فرستادند.

🔹روابط دو حزب اصلا خوب نبود و تنها چیزی که از جنگ داخلی جلوگیری میکرد، جنگ با ژاپن بود. طی مدت صلح، دو حزب همواره از یکدیگر انتقاد میکردند و رهبری یکدیگر را زیر سوال میبردند. در روز ۶ اوت ۱۹۴۵ با انفجار اولین بمب هسته (پسر کوچک) بر فراز هیروشیما، به ژاپن اولتیماتوم داده شد تا به سرعت تسلیم شود. در روز ۸ اوت نیز اتحاد شوروی پیمان عدم تجاوز خود با ژاپن را کنار گذاشته و طی تعهدی که در کنفرانس یالتا داشت در روز ۹ اوت به منچوری حمله کرد. همزمان با آغاز حمله شوروی دومین بمب هسته ای (مرد چاق) بر فراز ناکازاکی منفجر شد که نهایتا منجر به تسلیم بی قید و شرط ژاپن در ۱۵ اوت ۱۹۴۵ شد.(تصویر ۱۲)

▪️بخش دوم
▪️#جنگ_داخلی_چین

Xterm
@Partisan2015

🔷دوره دوم جنگ داخلی چین ۱۹۴۵-تا به امروز

🔹با اشغال منچوری توسط شوروی در ۲۰ اوت ۱۹۴۵، این منطقه به همراه سلاح هایی که از ژاپن به غنیمت گرفته شده بود به تدریج تحویل کمونیست ها شد و مائو جمهوری شوروی چین را در این منطقه پایه گذاری نمود و از آن به عنوان پایگاهی علیه کومینتانگ استفاده کرد. کمونیست ها با سیاست اصلاحات ارضی خود توانستند حدود ۵.۵ میلیون کشاورز و کارگر را به خدمت ارتش خود که در زمان تشکیل دولت کمونیستی در مچوری که حدود ۳.۲ میلیون نیرو داشت، در بیاورند.

🔹با شکست مذاکرات بین دو حزب کومینتانگ در مارس ۱۹۴۷ به پایتخت کمونیست ها در یان‌آن حمله کرد و به یک پیروز نمادین رسید. البته این پیروزی کوتاه مدت بوده و با ضد حمله کمونیست ها، این شهر بازپس گرفته شد.

🔹کمونیست ها پس از باز پس گیری پایتخت خود به نبرد ادامه دادند و با عبور از رودخانه زرد در ۳۰ ژوئن ۱۹۴۷ ضد حمله خود را در شمال، شمال شرقی و شرق چین توسعه دادند و تا اواخر سال ۱۹۴۸ طی کمپین لیائوشن توانستند کنترل ۲ شهر مهم و شمالی چانگچون و شنیانگ را بدست آورند و بوسیله غنائم تازه ای که شامل توپخانه و تانک و سلاح های سبک و سنگین میشده توان لازم به منظور پیشروی تا بخش های جنوبی دیوار بزرگ چین را فراهم سازد.

🔹در اواخر سال ۱۹۴۸ و اوایل سال ۱۹۴۹ کمونیست ها با تشکیل کمپین هوآی‌های و کمپین پینگ‌جین به ترتیب توانستند تا کنترل بخش های شرقی، مرکزی و پایتخت را بدست آورده و تثبیت نمایند. با پیشروی کمونیست ها و رسیدن آنها به رود یانگ‌تسه، استالین به مائو پیشنهاد تشکیل یک دولت ائتلافی را داد که در نهایت این پیشنهاد توسط مائو رد شد و ارتش سرخ که نامش به ارتش آزادی بخش خلق تغییر یافته بود از رودخانه یانگ تسه عبور کرد و با شکست ارتش کومینتانگ در ناجینگ کنترل پایتخت در روز ۲۳ آوریل ۱۹۴۹ به دست کمونیست ها افتاد و در ۱ اکتبر ۱۹۴۹ جمهوری خلق چین اعلام موجودیت کرد و پایتخت آن هم پکن انتخاب شد و پرچم فعلی چین هم به عنوان پرچم رسمی آن پذیرفته شد. در آن سو کومینتیانگ با تحمل شکست های فراوان عقب نشینی مرحله به مرحله خود را از شهر های گوانژو، چونگ‌کینک و چنگدو آغاز کرد که نهایتا در تاریخ ۷ دسامبر ۱۹۴۹ مجبور به عقب نشینی کامل از سرزمین اصلی چین و فرار به تایوان شد.(تصویر ۱۳)

🔹چین سعی خود را به منظور جزایر تحت کنترل کومینتانگ انجام داد ولی به دلیل نبود توان دریایی و آبی-خاکی مناسب نتوانست عملیات قابل توجهی انجام دهد و تنها موفقیت چشمگیر آنها فتح جزیره هاینان واقع در جنوب این کشور در سال ۱۹۵۰ بود.(تصویر ۱۴ - نقشه پیشروی کمونیست ها طی سال های ۱۹۴۶-۱۹۵۰)

🔹دیدگاه ایالات متحده نیز نسبت به تایوان قبل از جنگ کره خنثی بود و اذعان داشت هیچ حمایتی حتی در صورت حمله چین به این کشور انجام نخواهد داد. با بروز جنگ کره و حمایت جمهوری خلق چین از کمونیست های کره ای، دیدگاه آمریکا نسبت به این موضوع تغییر کرد و از تایوان به عنوان اهرم فشار علیه چین بهره میبرد.

🔹جمهوری چین (تایوان) نیز تا سال ۱۹۷۱ به عنوان نماینده چین در سازمان ملل پذیرفته شده بود و جزو ۵ عضو اصلی و تشکیل دهنده شورای امنیت سازمان ملل به حساب می‌آمد و دارای حق وتو بود که طی قطعنامه ۲۷۸۵ سازمان ملل در تاریخ ۲۵ اکتبر ۱۹۷۱ که دو سوم آرا نیز کسب کرده بود، جمهوری خلق چین به عنوان تنها نماینده مردم چین در سازمان ملل پذیرفته شد و در این تاریخ جمهوری چین (تایوان) از سازمان ملل اخراج شد.

▪️بخش سوم(پایانی)
▪️#جنگ_داخلی_چین

Xterm
@Partisan2015