همه‌ی ما با این پیش‌فرض بزرگ شدیم که:

کتاب خواندن خودبه‌خود یک فضیلت است.

اما شوپنهاور هشدار می‌دهد که:

مطالعهٔ افراطی می‌تواند توانایی تفکر مستقل را فلج کند.

در این قسمت به این پرسش پرداختیم که کتاب چه زمانی ابزاری برای کشف خود است و چه زمانی خلوتگاهی برای فرار از اندیشیدن.


نسخه‌ی کامل این ویدیوی نیم‌ساعته را از اینجا تماشا کنید:
https://youtu.be/tD0D3xwnZCs?si=0FX6zMluEU1Mnf5T&t=30

@ParsehPodcast

🧠 «ایدئولوژی» چگونه سیم‌کشی مغز و زیست‌شناسی ما را دگرگون می‌کند؟

چند روز پیش نسخه‌ای از کتاب «مغز ایدئولوژی‌زده» از طرف نشر محترم «درنگ» به دستم رسید؛ اثری عمیق و خواندنی در مرز علوم شناختی، زیست‌شناسی و جامعه‌شناسی.

در بخشی از کتاب آمده است:

ایدئولوژی‌ها صرفاً مغز ما را «شست‌وشو» نمی‌دهند تا بدین‌ترتیب تصورات قدیمی‌مان را پاک کنند و مفاهیم جدیدی را به‌جایشان بنشانند؛ ایدئولوژی‌ها شناخت ما، واکنش‌های لحظه‌ای ما و طبیعت احشایی و زیست‌شناختی ما را هم تغییر می‌دهند.

چرا ترجمهٔ این کتاب اهمیت ویژه‌ای دارد؟
ترجمهٔ متونی که با علوم اعصاب و ژنتیک پیوند دارند، نیازمند تسلط تخصصی بر ادبیات علمی موضوع است. مترجم کتاب، دکتر مهدی شفا، پژوهشگر ارشد سلول و ژن‌درمانی و دارندهٔ مدرک دکتری ژنتیک مولکولی و پزشکی از دانشگاه کلگری کانادا هستند؛ تخصصی که اطمینان می‌دهد مفاهیم دقیق علمی کتاب بدون کم‌وکاست و کژتابی به فارسی منتقل شده‌اند.

کتاب «مغز ایدئولوژی‌زده» تنها ترجمهٔ رسمی کتاب The Ideological Brain به زبان فارسی است. کتاب را دکتر مهدی شفا به فارسی ترجمه کرده و تنها نسخهٔ فارسی کتاب است که مورد تأیید ناشر بین‌المللی و نویسندهٔ اصلی کتاب (Leor Zmigrod؛ عصب‌شناس شناختی و پژوهشگر دانشگاه کمبریج) قرار دارد و با رعایت حقوق کپی‌رایت، از سوی نشر درنگ در ایران منتشر شده است.


🔗 تهیهٔ کتاب از وب‌سایت نشر درنگ:
https://derangpub.com/product/ideological-brain


قبلا خلاصهٔ این کتاب را در پادکست بی‌پلاس تعریف کرده‌ایم؛ از اینجا خلاصهٔ این کتاب را بشنوید:
کست‌باکس | سایر پادگیرها


کانال تلگرام «هشیوار»، پادکست دکتر مهدی شفا:
@Houshivarpodcast

پادکست هشیوار در: کست‌باکس | سایر پادگیرها | یوتیوب

اگر شما هم به سازوکار ذهن، علوم شناختی و ریشه‌های زیستی تعصب و باورها علاقه‌مندید، مطالعهٔ این اثر را پیشنهاد می‌کنم.

@ParsehPodcast

@Reza_Amir
منتظرش باشید ...

شاید تصور کنیم سلیقه موسیقی شخصی‌ترین سنگر ماست؛ جایی که دست هیچ‌کس به آن نرسیده. اما پژوهش‌های روان‌شناسی شناختی نشان می‌دهند:

بخش عمده‌ای از انتخاب‌های ما حاصل تصادفِ سال‌های نوجوانی، میل به تعلق و انجماد ادراک در بزرگسالی است.

در این ویدیوی ۲۰ دقیقه‌ای، با گذر از ایده‌های تئودور آدورنو و آیزیا برلین، به سراغ این معما رفته‌ام که:

چقدر از سلیقه امروزِ ما، واقعاً برآمده از «آزادی و اراده» است؟

در یوتیوب ببینید:
https://www.youtube.com/watch?v=JoTzAjdJOds

@ParsehPodcast

احتمالا برای همه ما آرامش‌بخش‌تر باشد که فکر کنیم یک نبوغ دست‌نخورده در سرمان منتظر بیدار شدن است، تا اینکه با محدودیت‌های زیستی‌مان روبه‌رو شویم.

ایده «استفاده از ۱۰ درصد مغز» بیش از آنکه یک واقعیت علمی باشد، یک دلخوش‌کنک روانی و ابزاری برای رویافروشی در کتاب‌های موفقیت است.

در این ویدیوی یوتیوب پرسه، ریشه‌های تاریخی و دلیل ماندگاری این باور غلط را بررسی کرده‌ام.

تماشای ویدیوی کامل در یوتیوب:
https://youtu.be/n5AJQn7xlLI

@ParsehPodcast

سال‌ها به ما گفته‌اند DNA نقشه ساخت انسان است و بدن ما صرفاً ماشینی برای بقا و تکثیر ژن‌هاست. اما در زیست‌شناسی جدید، این تصویر ساده و خطی برای همیشه فرو ریخته است.

در گفتگوی تازه با رضا امیر و به بهانه کتاب «چگونه زنده‌ایم؟» نوشته فیلیپ بال، سراغ لایه‌های پنهان حیات رفته‌ایم؛ از نقد ژن‌محوری و کتاب «ژن خودخواه» تا این راز شگفت‌انگیز که چرا از نگاه زیست‌شناسی، ما بسیار بیشتر فرزند مادرمان هستیم تا پدرمان.

اگر برای یک گفتگوی عمیق ۲ ساعته وقت دارید، می‌توانید نسخه کامل این هم‌صحبتی را از این مسیر بشنوید و ببینید:
https://www.youtube.com/watch?v=OdZhTeq20ow&t=75s

@ParsehPodcast | @Reza_Amir

هر وقت بحثِ تربیت، مدرسه یا دسترسی بچه‌ها به اینترنت و گوشی هوشمند پیش می‌آید، انگار داریم به یک سؤال قدیمی فکر می‌کنیم:

این بچه مال کیه؟

شک نداریم که الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی و چرخه‌های دوپامین برای ذهن در حال رشد نوجوان‌ها خطرناک‌اند؛ همان‌طور که جاناتان هایت در کتاب «نسل مضطرب» به روشنی توضیح داده است.

اما سؤال اصلی اینجاست:

آیا راه‌حل محافظت از بچه‌ها، پناه بردن به ممنوعیت و فیلترینگ دولتی است؟

در ویدیوی جدید پرسه، از قانون حمورابی و آرمان‌شهر افلاطون تا قوانین محدودیت اینترنت در استرالیا، چین و تجربهٔ زیستهٔ خودمان در ایران رفته‌ایم تا ببینیم چطور می‌توانیم بدون سپردن افسار زندگی و آزادی‌مان به دولت، خودمان از بچه‌ها مراقبت کنیم.

در یوتیوب پرسه ببینید:
https://youtu.be/Pp0z1mawJ18

متن: مسعود یوسف حصیرچین، عباس سیدین
@ParsehPodcast

وقتی شنیدم عده‌ای بر اساس کاراکتر یک فیلم کمدی، دین رسمی ثبت کرده‌اند و برایش کشیش و مناسک تراشیده‌اند، اول خندیدم. اما همان خنده یک پرسش پنهان داشت:

ما از کجا این‌قدر مطمئنیم که تعریف «دین» را می‌دانیم؟

اگر یک روایت بتواند به زندگی آدم‌ها معنا بدهد، برایشان جماعت اخلاقی بسازد و رفتارهایشان را قضاوت کند، باز هم می‌توانیم بگوییم فقط یک شوخی است؟

در ویدیوی جدید پرسه، از این شوخی اینترنتی به عنوان یک منشور استفاده کرده‌ام تا با سر زدن به دورکیم، دیویی و ویتگنشتاین ببینیم مرز میان یک قصه دوست‌داشتنی و یک باور قدسی دقیقاً کجاست.

می‌توانید ویدیو را در یوتیوب پرسه ببینید:
https://www.youtube.com/watch?v=7Ey-ILnCSw4

@ParsehPodcast

هزاران سال ویروسی در میان ما می‌چرخید که هیچ میزبان دیگری در طبیعت نداشت؛ نه در بدن حیوانات زندگی می‌کرد و نه در آب و خاک دوام می‌آورد. برای زنده ماندن و ادامهٔ بقا، فقط به یک چیز نیاز داشت: خود ما. از نفسی به نفس دیگر، از نسلی به نسل دیگر و از قاره‌ای به قاره‌ای دیگر.

چطور شد که در تمام طول تاریخ، بشر توانست تنها یک بیماری عفونی انسانی را برای همیشه از روی زمین محو کند؟

آبله در تمام تاریخ، با یک «زنجیرهٔ پیوستهٔ انسانی» پا‌به‌پای ما آمد، سرنوشت امپراتوری‌ها را تغییر داد و جان میلیون‌ها انسان را گرفت؛ اما سرانجام یک جا، ما توانستیم این زنجیرهٔ باستانی را با زنجیرهٔ انسانی دیگری از جنس کنجکاوی، علم و همکاری بشکنیم.

در پروندهٔ جدید پادکست پرسه با عنوان «زنجیرهٔ انسانی»، در سه اپیزود به سراغ این روایت شگفت‌انگیز رفته‌ایم.

بخش اول این پرونده، امروز (سه‌شنبه) منتشر می‌شود و می‌توانید نسخهٔ صوتی آن را در تمام پلتفرم‌های پادکست بشنوید و نسخهٔ تصویری را در کانال یوتیوب پرسه تماشا کنید.

پرسه را در
- یوتیوب
- کست‌باکس
- اپل‌پادکست
- سایر پلتفرم‌های پادکست
بشنوید.

@ParsehPodcast

ما معمولاً زندگی را با چند ایستگاه اصلی تعریف می‌کنیم: تولد، بلوغ، ازدواج و مرگ.
اما هزاران سال در تاریخ بشر، یک ایستگاه دیگر هم وسط این خط وجود داشت؛ طوری که چرخهٔ طبیعی زندگی برای بخش بزرگی از انسان‌ها «تولد، آبله، بلوغ و مرگ» بود.

بیماری ترسناکی که بیرون از زندگی روزمره نبود، بلکه خودِ زندگی روزمره، ازدواج، زیبایی، بازار کار و حتی تصمیم برای فرستادن بچه‌ها به مدرسه را شکل می‌داد.

آبله خانواده را در برابر یک تضاد بی‌رحمانه قرار می‌داد:

بیمار برای زنده ماندن به مراقبت نیاز داشت، اما نزدیک شدن به او برای آب و غذا دادن، به معنای ادامه دادن زنجیرهٔ بیماری و به خطر انداختن جان بقیهٔ اعضای خانواده بود.

در روزگاری که هیچ‌کس نمی‌دانست میکروب و ویروس چیست، انسان‌ها چطور از دل تجربه‌های پراکنده راهی برای مقابله با این هیولا پیدا کردند؟

اپیزود اول از پروندهٔ «زنجیرهٔ انسانی» با عنوان «روزگار آبله» اکنون منتشر شده است.
نسخهٔ تصویری (با تصاویر مرتبط) در یوتیوب
نسخهٔ صوتی در کست‌باکس، اپل‌پادکست، اسپاتیفای، سایر پادگیرها.

@ParsehPodcast

تو هر رابطه‌ای، یه بخش نامرئی وجود داره که روان‌شناس‌ها بهش می‌گن «واقعیت مشترک»؛ همون شوخی‌های دو نفره، مکث‌های معنی‌دار و توافق‌های نانوشته‌ای که باعث می‌شه دو نفر حس کنن توی یه دنیای واحد زندگی می‌کنن.

اما سوال اصلی اینجاست:

اگه یه روز، یکی از طرفینِ رابطه درگیر ترس یا بحرانی بشه که نفر مقابل اصلاً نتونه اون رو ببینه یا درک کنه، چه اتفاقی برای این دنیای مشترک می‌افته؟

توی ویدئوی جدید یوتیوبِ پرسه، به بهانهٔ فیلم تحسین‌شدهٔ Take Shelter، سراغ همین مرز باریک بین تنهاییِ ذهن و صمیمیت رفتیم تا ببینیم عشق چطور می‌تونه توی ترسناک‌ترین طوفان‌ها، خودش تبدیل به پناهگاه بشه.

همراه این پرسه باشید:
https://youtu.be/D7s19IaIrcE

@parsehpodcast

بین کشف واکسن آبله توسط ادوارد جنر در اواخر قرن هجدهم تا ریشه‌کنی کامل این بیماری، نزدیک به دو قرن (حدود ۱۸۰ سال) فاصله افتاد. چرا صرفِ داشتن یک واکسن مؤثر برای نجات جهان کافی نبود؟

کشف کردن یک چیز است و ساختن تکنولوژی و شبکه‌ای که بتواند آن را از بندرها و اقیانوس‌ها عبور دهد و در گرما و سرما سالم نگه دارد، چیزی کاملاً دیگر.

حتی وقتی واکسن پایدار شد، سوزن‌های دوشاخهٔ ارزان‌قیمت اختراع شد و ابرقدرت‌های جنگ سرد در سازمان جهانی بهداشت پای یک میز نشستند، باز هم سخت‌ترین مانع باقی مانده بود:

عبور دادن واکسن از فاصلهٔ چند سانتی‌متریِ میان «دست پرستار تا بازوی بیمار»؛ فاصله‌ای به نام «اعتماد»!

اپیزود دوم از پروندهٔ «زنجیرهٔ انسانی» با عنوان «سفر ایمنی» اکنون منتشر شده است؛ برای تماشای نسخهٔ تصویری در یوتیوب یا شنیدن نسخهٔ صوتی در اپلیکیشن‌های پادکست، روی لینک‌های زیر کلیک کنید:

نسخهٔ تصویری (با تصاویر مرتبط) در یوتیوب
نسخهٔ صوتی در کست‌باکس، اپل‌پادکست، اسپاتیفای، سایر پادگیرها.

@ParsehPodcast