ﻣﺮﺍ ﻋﺎﺷﻖ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﯿﺰﺩ
ﻗﯿﺎﻣﺖ‌ﻫﺎﯼ ﭘﺮﺁﺗﺶ ﺯ ﻫﺮ ﺳﻮﯾﯽ ﺑﺮﺍﻧﮕﯿﺰﺩ

ﺩﻟﯽ ﺧﻮﺍﻫﯿﻢ ﭼﻮﻥ ﺩﻭﺯﺥ ﮐﻪ ﺩﻭﺯﺥ ﺭﺍ ﻓﺮﻭﺳﻮﺯﺩ
ﺩﻭ ﺻﺪ ﺩﺭﯾﺎ ﺑﺸﻮﺭﺍﻧﺪ ﺯ ﻣﻮﺝ ﺑﺤﺮ ﻧﮕﺮﯾﺰﺩ

ﻣﻠﮏ‌ﻫﺎ ﺭﺍ ﭼﻪ ﻣﻨﺪﯾﻠﯽ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﯾﺶ ﺩﺭﭘﯿﭽﺪ
ﭼﺮﺍﻍ ﻻﯾﺰﺍﻟﯽ ﺭﺍ ﭼﻮ ﻗﻨﺪﯾﻠﯽ ﺩﺭﺁﻭﯾﺰﺩ

ﭼﻮ ﺷﯿﺮﯼ ﺳﻮﯼ ﺟﻨﮓ ﺁﯾﺪ ﺩﻝ ﺍﻭ ﭼﻮﻥ ﻧﻬﻨﮓ ﺁﯾﺪ
ﺑﺠﺰ ﺧﻮﺩ ﻫﯿﭻ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺰ ﺑﺴﺘﯿﺰﺩ

ﭼﻮ ﻫﻔﺖ ﺻﺪ ﭘﺮﺩﻩ ﺩﻝ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺭﺍﻧﺪ
ﺯ ﻋﺮﺷﺶ ﺍﯾﻦ ﻧﺪﺍ ﺁﯾﺪ ﺑﻨﺎﻣﯿﺰﺩ ﺑﻨﺎﻣﯿﺰﺩ

ﭼﻮ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻫﻔﺘﻤﯿﻦ ﺩﺭﯾﺎ ﺑﻪ ﮐﻮﻩ ﻗﺎﻑ ﺭﻭ ﺁﺭﺩ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭﯾﺎ ﭼﻪ ﮔﻮﻫﺮﻫﺎ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﺎﮎ ﺩﺭﺭﯾﺰﺩ

#مولانا #غزلیات #دیوان_شمس

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت
روزی که کمترین سرود

بوسه است

وهر انسان
برای هر انسان
برادری ست .
روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند
قفل افسانه ایست
وقلب
برای زندگی بس است .
روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی .
روزی که آهنگ هر حرف ، زندگی ست
تا من به خاطر آخرین شعر رنج جست وجوی قافیه
نبرم .
روزی که هر لب ترانه ایست
تا کمترین سرود ، بوسه باشد
روزی که تو بیایی ، برای همیشه بیایی
و مهربانی با زیبایی یکسان شود .
روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم ...
ومن آن روز را انتظار می کشم
حتی روزی
که دیگر
نباشم ...

#احمد_شاملو

هرجا که دری بود زدم در طلب دوست
ویران شود این دل که چنین در به درم کرد

به مناسبت زادروز فردوسی بزرگ، شعر استاد شهریار در ستایش وی، پیشکش شما پارسی زبانان ارجمند می شود:

فلک یک چند ایران را اسیر ترک و تازی کرد

در ایران خوان یغما دید و تازی ترکتازی کرد

گدایی بود و با تاج شهان یک چند بازی کرد

فلک این شیرگیر اهو ،شکار گرگ و تازی کرد

وطن‌خواهی در ایران‌ خانمان‌ بردوش‌ شد چندی

بجز در سینه‌ها آتشکده ‌خاموش‌ شد چندی

بدان‌ با جان‌ پاک‌ موبدان ‌ آزارها کردند

سر گردن ‌فرازان‌ را فراز دارها کردند

که‌ تا احرار در کار آمدند و کارها کردند

به‌ شمشیر و قلم با دشمنان‌ پیکارها کردند

نخستین‌ فتح‌ و فیروزی نصیب‌ آل‌ سامان‌ شد

بدور آل‌ سامان‌ کار این‌ کشور به‌ سامان‌ شد

گه ان شد که ایرانی سبک خواند گران جانی

به‌یاد آرد زبان‌ و رسم‌ و آیین‌ نیاکانی

دگر ره‌ مادر ایران‌ ز نسل‌ پاک‌ ایرانی

مثال‌ رودکی زایید و اسماعیل‌ سامانی

پدید آمد یکی فرزند فردوسی توسی نام

سترون‌ از نظیر آوردن‌ وی مادر ایام

‌چو دید آمیخته‌ خون عجم با لوث‌ اهریمن

به‌جای خوی افرشته‌ عیان‌ آیین‌ اهریمن

‌نژادی خواست‌ نوسازد ز بیم‌ انحطاط‌ ایمن‌

سلحشور و هنرآموز و پاک‌ آیین‌ و رویین‌تن

‌پی افکند از سخن‌ کاخی ز قصر آسمان‌ برتر

در آن‌ جام‌ جم‌ و آیینه‌ی دارا و اسکندر

به‌گاه‌ نیش‌، کلک‌ آتش‌ آلودش‌ همه‌ خنجر

به‌گاه‌ نوش‌، نظم‌ شهد آمیزش‌ همه‌ شکر

چو از شهنامه‌،فردوسی چو رعدی درخروش‌ آمد

به‌ تن‌ ایرانیان‌ را خون ملیت به‌جوش‌ آمد

زبان پارسی گویا شد و تازی خموش‌ آمد

ز کنج‌ خلوت‌ دل‌ اهرمن‌ رفت‌ و سروش‌ آمد

به‌ میدان‌ دلیری تاختی بوالفارسی کردی

کسی با بیکسان‌ در روزگار ناکسی کردی

چه‌ زحمت‌ها به‌ جان‌ هموار در آن‌ سال‌ سی کردی

به‌ قول‌ خویشتن‌ زنده‌ عجم‌ زان‌ پارسی کردی

عجم‌ تا زنده‌ باشد نام‌ تو ورد زبان‌ دارد

به‌ جان‌ منت‌پذیر توست‌ این جان‌ تا که‌ جان‌ دارد

#شهریار #فردوسی

من که در تُنگ برای تو تماشا دارم
با چه رویی بنویسم غم دریا دارم؟

دل پر از شوق رهایی است، ولی ممکن نیست
به زبان آورم آن را که تمنا دارم

چیستم؟! خاطره زخم فراموش شده
لب اگر باز کنم با تو سخن ها دارم

با دلت حسرت هم صحبتی ام هست، ولی
سنگ را با چه زبانی به سخن وادارم؟

چیزی از عمر نمانده است، ولی می خواهم
خانه ای را که فرو ریخته بر پا دارم

#فاضل_نظری

موجیم و وصل ما ، از خود بریدن است
ساحل بهانه ای است ، رفتن رسیدن است
تا شعله در سریم ، پروانه اخگریم
شمعیم و اشک ما ،در خود چکیدن است
ما مرغ بی پریم ، از فوج دیگریم
پرواز بال ما ، در خون تپیدن است
پر می کشیم و بال ، بر پرده ی خیال
اعجاز ذوق ما ، در پر کشیدن است
ما هیچ نیستیم ، جز سایه ای ز خویش
آیین آینه ، خود را ندیدن است
گفتی مرا بخوان ، خواندیم و خامشی
پاسخ همین تو را ، تنها شنیدن است
بی درد و بی غم است ، چیدن رسیده را
خامیم و درد ما ، از کال چیدن است

#قیصر_امین_پور
@pardisparsi

دلم گرفته خدا را تو دلگشایی کن

من آمدم به امیدت تو هم خدایی کن


به بوی دلکش زلفت که این گره بگشای

دل گرفته ی ما بین و دلگشایی کن


دلی چو آینه دارم نهاده بر سر دست

ببین به گوشه ی چشمی و خودنمایی کن


ز روزگار میاموز بی وفایی را

خدای را که دگر ترک بی وفایی کن


بلای کینه ی دشمن کشیده ام ای دوست

تو نیز با دل من طاقت آزمایی کن


شکایت شب هجران که می تواند گفت

حکایت دل ما با نی کسایی کن


بگو به حضرت استاد ما به یاد توایم

تو نیز یادی از آن عهد آشنایی کن


نوای مجلس عشاق نغمه ی دل ماست

بیا و با غزل سایه همنوایی کن
#هوشنگ_ابتهاج
@pardisparsi

ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﻬﺎ ، ﺁﻩ ، ﺁﺭﯼ
ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻣﺎﻧﺪ

ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺳﺎﻋﺎﺕ ﻃﻮﻻﻧﯽ
ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﭼﻮﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ، ﺛﺎﺑﺖ
ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪ ﺩﺭ ﺩﻭﺩ ﯾﮏ ﺳﯿﮕﺎﺭ
ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪ ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﯾﮏ ﻓﻨﺠﺎﻥ
ﺩﺭ ﮔﻠﯽ ﺑﯿﺮﻧﮓ ، ﺑﺮ ﻗﺎﻟﯽ
ﺩﺭ ﺧﻄﯽ ﻣﻮﻫﻮﻡ ، ﺑﺮ ﺩﯾﻮﺍﺭ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﭘﻨﺠﻪ ﻫﺎﯼ ﺧﺸﮏ
ﭘﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﯾﮏ ﺳﻮ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﺩﯾﺪ
ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﮐﻮﭼﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ، ﺗﻨﺪ ﻣﯽ ﺑﺎﺭﺩ
ﮐﻮﺩﮐﯽ ﺑﺎ ﺑﺎﺩﺑﺎﺩﮐﻬﺎﯼ ﺭﻧﮕﯿﻨﺶ
ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩ ﺯﯾﺮ ﯾﮏ ﻃﺎﻗﯽ
ﮔﺎﺭﯼ ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﺍﯼ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺧﺎﻟﯽ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺷﺘﺎﺑﯽ ﭘﺮ ﻫﯿﺎﻫﻮ ﺗﺮﮎ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ

ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺮ ﺟﺎﯼ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﺮﺩﻩ ، ﺍﻣﺎ ﮐﻮﺭ ، ﺍﻣﺎ ﮐﺮ

ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺯﺩ
ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯾﯽ ﺳﺨﺖ ﮐﺎﺫﺏ ، ﺳﺨﺖ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ
( ﺩﻭﺳﺘﺖ ﻣﯽ ﺩﺍﺭﻡ )
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﻭﺍﻥ ﭼﯿﺮﻩٔ ﯾﮏ ﻣﺮﺩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﯼ ﺯﯾﺒﺎ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩ

ﺑﺎ ﺗﻨﯽ ﭼﻮﻥ ﺳﻔﺮﻩٔ ﭼﺮﻣﯿﻦ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﺑﺴﺘﺮ ﯾﮏ ﻣﺴﺖ ، ﯾﮏ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ، ﯾﮏ ﻭﻟﮕﺮﺩ
ﻋﺼﻤﺖ ﯾﮏ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺯﯾﺮﮐﯽ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﮐﺮﺩ
ﻫﺮ ﻣﻌﻤﺎﯼ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﺭﺍ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺣﻞ ﺟﺪﻭﻟﯽ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﮐﺸﻒ ﭘﺎﺳﺨﯽ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﺳﺎﺧﺖ
ﭘﺎﺳﺨﯽ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ، ﺁﺭﯼ ﭘﻨﺞ ﯾﺎ ﺷﺶ ﺣﺮﻑ

ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﺯﺍﻧﻮ ﺯﺩ
ﺑﺎ ﺳﺮﯼ ﺍﻓﮑﻨﺪﻩ ، ﺩﺭ ﭘﺎﯼ ﺿﺮﯾﺤﯽ ﺳﺮﺩ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﮔﻮﺭ ﻣﺠﻬﻮﻟﯽ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﯾﺪ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺳﮑﻪ ﺍﯼ ﻧﺎ ﭼﯿﺰ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﯾﺎﻓﺖ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﺣﺠﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﺴﺠﺪﯼ ﭘﻮﺳﯿﺪ
ﭼﻮﻥ ﺯﯾﺎﺭﺗﻨﺎﻣﻪ ﺧﻮﺍﻧﯽ ﭘﯿﺮ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﭼﻮﻥ ﺻﻔﺮ ﺩﺭ ﺗﻔﺮﯾﻖ ﻭ ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﻭ ﺿﺮﺏ
ﺣﺎﺻﻠﯽ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﯾﮑﺴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﯿﻠﻪٔ ﻗﻬﺮﺵ
ﺩﮐﻤﻪٔ ﺑﯿﺮﻧﮓ ﮐﻔﺶ ﮐﻬﻨﻪ ﺍﯼ ﭘﻨﺪﺍﺷﺖ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﭼﻮﻥ ﺁﺏ ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﺧﺸﮑﯿﺪ

ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﺮﻡ
ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﻋﮑﺲ ﺳﯿﺎﻩ ﻣﻀﺤﮏ ﻓﻮﺭﯼ
ﺩﺭ ﺗﻪ ﺻﻨﺪﻭﻕ ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺮﺩ

ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﻗﺎﺏ ﺧﺎﻟﯽ ﻣﺎﻧﺪﻩٔ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ
ﻧﻘﺶ ﯾﮏ ﻣﺤﮑﻮﻡ ، ﯾﺎ ﻣﻐﻠﻮﺏ ، ﯾﺎ ﻣﺼﻠﻮﺏ ﺭﺍ ﺁﻭﯾﺨﺖ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺗﮏ ﻫﺎ ﺭﺧﻨﻪٔ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﻧﻘﺶ ﻫﺎﯾﯽ ﭘﻮﭺ ﺗﺮ ﺁﻣﯿﺨﺖ

ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻋﺮﻭﺳﮏ ﻫﺎﯼ ﮐﻮﮐﯽ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﭼﺸﻢ ﺷﯿﺸﻪ ﺍﯼ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﯾﺪ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﺟﻌﺒﻪ ﺍﯼ ﻣﺎﻫﻮﺕ
ﺑﺎ ﺗﻨﯽ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺩﺭ ﻻﺑﻼﯼ ﺗﻮﺭ ﻭ ﭘﻮﻟﮏ ﺧﻔﺖ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻓﺸﺎﺭ ﻫﺮﺯﻩٔ ﺩﺳﺘﯽ
ﺑﯽ ﺳﺒﺐ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ
( ﺁﻩ ، ﻣﻦ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻢ )

#فروغ_فرخزاد

ما در ره عشق تو اسیران بلاییم
کس نیست چنین عاشق بیچاره که ماییم

بر ما نظری کن که در این شهر غریبیم
بر ما کرمی کن که در این شهر گداییم

زهدی نه که در کنج مناجات نشینیم
وجدی نه که در گرد خرابات برآییم

نه اهل صلاحیم و نه مستان خرابیم
اینجا نه و آنجا نه که گوییم کجاییم

حلاج وشانیم که از دار نترسیم
مجنون صفتانیم که در عشق خداییم

ترسیدن ما هم چو از بیم بلا بود
اکنون ز چه ترسیم که در عین بلاییم

ما را به تو سریست که کس محرم آن نیست
گر سر برود سر تو با کس نگشاییم

ما را نه غم دوزخ و نه حرص بهشت است
بردار ز رخ پرده که مشتاق لقاییم

دریاب دل شمس خدا مفتخر تبریز
رحم آر که ما سوخته‌ی داغ خداییم

#مولانا

عقل بیهوده سر طرح معما دارد
بازی عشق مگر شاید و اما دارد
با نسیم سحری دشت پر از لاله شکفت
سر سربسته چرا اینهمه رسوا دارد
در خیال آمدی و آینه‌ی قلب شکست
آینه تازه از امروز تماشا دارد
بس که دلتنگم اگر گریه کنم می‌گویند
قطره‌ای قصد نشان دادن دریا دارد
تلخی عمر به شیرینی عشق آکنده است
چه سر انجام خوشی گردش دنیا دارد
عشق رازیست که تنها به خدا باید گفت
چه سخن ها که خدا با من تنها دارد

#فاضل_نظری

تا خدا یار است با سلطان مپیچ
گر خدا برگشت صد سلطان به هیچ
#سعدی

هیچ اگر سایه پذیرد منم آن سایهٔ هیچ
که مرا نام نه در دفتر اشیا شنوند
#خاقانی

سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی
چه خیال‌ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی
به چه دیر ماندی ای صبح که جان من برآمد
بزه کردی و نکردند مؤذنان ثوابی
نفس خروس بگرفت که نوبتی بخواند
همه بلبلان بمردند و نماند جز غرابی
نفحات صبح دانی ز چه روی دوست دارم
که به روی دوست ماند که برافکند نقابی
سرم از خدای خواهد که به پایش اندرافتد
که در آب مرده بهتر که در آرزوی آبی
دل من نه مرد آنست که با غمش برآید
مگسی کجا تواند که بیفکند عقابی
نه چنان گناهکارم که به دشمنم سپاری
تو به دست خویش فرمای اگرم کنی عذابی
دل همچو سنگت ای دوست به آب چشم سعدی
عجبست اگر نگردد که بگردد آسیابی
برو ای گدای مسکین و دری دگر طلب کن
که هزار بار گفتی و نیامدت جوابی

#سعدی