کاش یه گل بودم که تو پاییز می‌میره. یه پرنده بودم وسط فصل کوچ که وقت رفتنشه. یه کبریت بودم که خاموش می‌شه. یه گچ که اخر کلاس درس تموم می‌شه. یه لالایی که تو بچگی فراموش می‌شه. اصلا کاش یه نسیم گذرا از یه دشت بودم. کاش هر چی بودم جز انسان. انسان بودن سخته. در توانم نیست.

عجب پنجشنبه‌ی جمعه مانندی