۵۷
امشب Jake و همسرش میهمان‌مان بودند. همان همکلاسی‌های دوران کارشناسی همسرم.
برای هر دوشان سؤال بود چرا عده‌ای از ایرانیانِ ونکوورنشین، از حمله آمریکا و اسرائیل به کشورشان اظهار خوشحالی می‌کنند.
یک عالم حرف زدیم. از آن جنس حرف‌هایی که تو لذت می‌بری و نیازی به سانسور نیست.
از همان‌ها که آزادانه می‌توانی بگویی انقلابِ اسلامی چه خدماتی به ایران کرد و چه ضعف‌هایی دارد.
نمی‌دانستم ارتش کانادا آشکارا به دنبال جذب نیروست.
امیدوارم اگر روزی روزگاری خدای نکرده کار به دخالت مستقیم کانادا در جنگ رسید، ما از اینجا رفته باشیم.
@pardarca
امشب Jake و همسرش میهمان‌مان بودند. همان همکلاسی‌های دوران کارشناسی همسرم.
برای هر دوشان سؤال بود چرا عده‌ای از ایرانیانِ ونکوورنشین، از حمله آمریکا و اسرائیل به کشورشان اظهار خوشحالی می‌کنند.
یک عالم حرف زدیم. از آن جنس حرف‌هایی که تو لذت می‌بری و نیازی به سانسور نیست.
از همان‌ها که آزادانه می‌توانی بگویی انقلابِ اسلامی چه خدماتی به ایران کرد و چه ضعف‌هایی دارد.
نمی‌دانستم ارتش کانادا آشکارا به دنبال جذب نیروست.
امیدوارم اگر روزی روزگاری خدای نکرده کار به دخالت مستقیم کانادا در جنگ رسید، ما از اینجا رفته باشیم.
@pardarca
۵۸
به خدا قسم در غرب خبری نیست.
اسارتِ بیشتر است تا ایران.
به تو اجازه می‌دهند برهنه باشی و مست، تا درگیر غرایزت باشی و نفهمی کجای دنیایی. چرا اصلا در این دنیایی.
انسان و موجودیت انسان در غرب، تنزل پیدا می‌کند به یک ابزار.
یک مهره در یک سیستم بردگی نوین.
تو کار کن و اجاره‌ای خرید کن.
خانه، ماشین ، موبایل همه چیز اجاره‌ای.
تو کار کن و بچه‌هایت را به سیستم‌های برده‌پرور ما بسپار تا به آن‌ها هم آموزش بدهیم چطور برده خوبی باشند.
و البته ما غرایز جدید رنگین‌کمانی هم به آن‌ها یاد خواهیم داد.
چقدر دلم می‌خواست حتی یک شب هم خارج از ایران نبودم. حتی یک نفس هم.
@pardarca
به خدا قسم در غرب خبری نیست.
اسارتِ بیشتر است تا ایران.
به تو اجازه می‌دهند برهنه باشی و مست، تا درگیر غرایزت باشی و نفهمی کجای دنیایی. چرا اصلا در این دنیایی.
انسان و موجودیت انسان در غرب، تنزل پیدا می‌کند به یک ابزار.
یک مهره در یک سیستم بردگی نوین.
تو کار کن و اجاره‌ای خرید کن.
خانه، ماشین ، موبایل همه چیز اجاره‌ای.
تو کار کن و بچه‌هایت را به سیستم‌های برده‌پرور ما بسپار تا به آن‌ها هم آموزش بدهیم چطور برده خوبی باشند.
و البته ما غرایز جدید رنگین‌کمانی هم به آن‌ها یاد خواهیم داد.
چقدر دلم می‌خواست حتی یک شب هم خارج از ایران نبودم. حتی یک نفس هم.
@pardarca
59
Sometimes you just miss calling someone and talking, someone who truly enjoys listening to you. Someone who loves hearing your simple words and thoughts. Someone who admires you for everything you’ve done.
When you live abroad, when you’ve immigrated, you miss these genuine connections between people. And no!nothing can truly replace them.
@pardarca
Sometimes you just miss calling someone and talking, someone who truly enjoys listening to you. Someone who loves hearing your simple words and thoughts. Someone who admires you for everything you’ve done.
When you live abroad, when you’ve immigrated, you miss these genuine connections between people. And no!nothing can truly replace them.
@pardarca
۶۱
گاهی که خیلی دلم برای ایران تنگ می‌شود پناه می‌برم به یوتیوب‌های ایرانی.
مثل امروز. وقتی از کلاس اسکی روی یخ برگشتیم و خسته بودم، برای خودم چای ریختم، پایین تخت روی زمین دراز کشیدم و مشغول تماشای ویدئونگاره‌های یک یوتیوبر از تهران شدم. از روزهای جنگ.
اما هر چه ویدیو بیشتر و بیشتر پیش رفت، احساس بد جایش را به احساس خوب داد.
من قطعا نمی‌توانستم در ایران در کنار آدم‌هایی که خودشان را جدا از کشورشان می‌دانند، شاد زندگی کنم.
قطعا با این اعتقادات جدید و ایمان جدید نمی‌توانستم آرام بگیرم کنار افرادی که تمنای جنگ دارند.
افرادی که ذره‌ای تلاش نکردند برای شناخت کشورشان. نوع حکومت‌داری کشورشان.
افرادی که فقط فارسی‌زبانند و نه ایرانی.
حداقل اینجا خیالم راحت است که اطرافم غیرایرانی بیشتر از ایرانی است. و حداقل می‌توانم توجیه کنم که در جریان چیزی نیستند.
@pardarca
گاهی که خیلی دلم برای ایران تنگ می‌شود پناه می‌برم به یوتیوب‌های ایرانی.
مثل امروز. وقتی از کلاس اسکی روی یخ برگشتیم و خسته بودم، برای خودم چای ریختم، پایین تخت روی زمین دراز کشیدم و مشغول تماشای ویدئونگاره‌های یک یوتیوبر از تهران شدم. از روزهای جنگ.
اما هر چه ویدیو بیشتر و بیشتر پیش رفت، احساس بد جایش را به احساس خوب داد.
من قطعا نمی‌توانستم در ایران در کنار آدم‌هایی که خودشان را جدا از کشورشان می‌دانند، شاد زندگی کنم.
قطعا با این اعتقادات جدید و ایمان جدید نمی‌توانستم آرام بگیرم کنار افرادی که تمنای جنگ دارند.
افرادی که ذره‌ای تلاش نکردند برای شناخت کشورشان. نوع حکومت‌داری کشورشان.
افرادی که فقط فارسی‌زبانند و نه ایرانی.
حداقل اینجا خیالم راحت است که اطرافم غیرایرانی بیشتر از ایرانی است. و حداقل می‌توانم توجیه کنم که در جریان چیزی نیستند.
@pardarca
۶۳
به خودم قول دادم تا چهل دقیقه پیاده‌روی تند داشته باشم. در همان جنگل خیابان شانزدهم.
اول خواستم به ادامه کتاب صوتی که خاطرات یک جاسوس سی‌آی‌ای بود گوش بدهم اما بعدش ترجیح دادم به جای گم شدن در صداهای مصنوعی، خودم را به صدای محیط بسپارم.
توی راه به معنای اختیار و ایمان فکر کردم.
به اینکه این دو واژه چقدر نزدیک به هم هستند.
و اینکه هر جایی هر انسانی به چیزی ایمان آورده، احتمالا همان لحظه خودش انتخاب کرده که به آن چیز ایمان بیاورد.
پس تمام ایمان‌های ما، بر می‌گردد به اختیارات‌مان.
خیلی‌ها به زودی ایمان نمی‌آورند. به هیچ چیز. گاهی شاید هم خیلی بد نباشد. مثلا در مثال ایمان به علم. شاید بد نباشد که عده‌ای بیشتر کاوش کنند و دنبال دلایل دیگری بگردند. شاید همین‌ها همیشه علم را جلو بردند.
اما در خصوص ایمان به غیب؟
به نظرم مستقیم‌ترین راه همان ایمان به کتاب خداست.
@pardarca
به خودم قول دادم تا چهل دقیقه پیاده‌روی تند داشته باشم. در همان جنگل خیابان شانزدهم.
اول خواستم به ادامه کتاب صوتی که خاطرات یک جاسوس سی‌آی‌ای بود گوش بدهم اما بعدش ترجیح دادم به جای گم شدن در صداهای مصنوعی، خودم را به صدای محیط بسپارم.
توی راه به معنای اختیار و ایمان فکر کردم.
به اینکه این دو واژه چقدر نزدیک به هم هستند.
و اینکه هر جایی هر انسانی به چیزی ایمان آورده، احتمالا همان لحظه خودش انتخاب کرده که به آن چیز ایمان بیاورد.
پس تمام ایمان‌های ما، بر می‌گردد به اختیارات‌مان.
خیلی‌ها به زودی ایمان نمی‌آورند. به هیچ چیز. گاهی شاید هم خیلی بد نباشد. مثلا در مثال ایمان به علم. شاید بد نباشد که عده‌ای بیشتر کاوش کنند و دنبال دلایل دیگری بگردند. شاید همین‌ها همیشه علم را جلو بردند.
اما در خصوص ایمان به غیب؟
به نظرم مستقیم‌ترین راه همان ایمان به کتاب خداست.
@pardarca
۶۴
دلم می‌خواست رُژ انجیری‌رنگم دم دست بود تا رنگ و لعابی به صورتم می‌دادم، اما پیدایش نکردم. هیچ کدام از رژهایم را پیدا نکردم و دست آخر اکتفا کردم به عطری که توی ماشین بود.
حدود پنج سالی می‌شد که جِسی را ندیده بودم. جِسی CEO همان شرکتی بود که پنج سال پیش در آن کار می‌کردم.
من هنوز بی‌تاب قرارهای دو نفره هستم. شاید خیلی طرف مقابل قرار مهم نباشد.
حس و حال خودم را دوست دارم. اینکه چه بپوشم. چه چیزی سفارش بدهم. از چه چیزهایی حرف بزنم.
جِسی تمام ساختمان کاری را نشانم داد. اتاق به اتاق کارمندهای قدیم و جدید.
به قسمت نیروی انسانی هم سری زدیم.
کریستن جایش را به پیتر داده بود. پیتر قبلا کارمند بود و حالا یکی از کارمندهای HR.
به استقبالم آمد و بدون آنکه چشم از چشم‌ام بردارد خیره با لبخند نگاهم کرد. دست به سینه و تکیه داده به دیوار.
من توی نگاهش حس‌های اجباری می‌دیدم و نه اختیاری. حس‌هایی از روی ترحم.
بعد از دور زدن در محل کار، منتهی شدیم به یک کافه فرانسوی.
جِسی میهمانم کرد به چای.
و رسیدیم به صحبت.
به اصل ِ دوست داشتن آدم‌ها.
و رسیدیم به قسمت‌های جذاب.
گفت جنگ اخیر چقدر خانواده‌ات را در ایران تحت تاثیر قرار داده؟
من می‌دانستم جِسی پارتنر ایرانی دارد. و احتمال می‌دادم مثل خیلی از ایرانیان کانادانشین شاید همسو با اعتقاد من نباشد.
گفتم حقیقت‌اش خانواده من با رؤیای جنگیدن با اسرائیل زندگی کرده و می‌کنند.
و گفتم در هر گوشه کنار ایران یک میدان یا خیابان به اسم فلسطین هست.
تلاش می‌کردم جنگ فعلی را به مساله فلسطین گره بزنم اما از یک جایی به بعد از حس دلسوزی جِسی بدم آمد.
واضح‌تر بگم، یادم آمد که چقدر از موضع خاکستری رنگ آدم‌ها بدم می‌آید.
وقتی فقط دلسوزی می‌کنند.
من دلم یک صحبت ناب می‌خواست. بی‌پرده. رُک. بدون رودربایستی.
صحبتی از اعماق عقاید جِسی. نه از روی سطح.
من دلم به شدت برای این مدل قرارها
تنگ شده.
برای ملاقات با عقاید اصلی و پنهانی آدم‌ها.
نه صحبت از آخرین سفر و بهترین غذا و تاپ‌ترین رابطه .
من دلم برای آن روح ناب توی آدم‌ها تنگ شده.
همان که از جنس روح خیلی خاص حسین محمدی باشد.
هم او که پای لانچر بود.
دلم می‌خواهد برایم حرف بزند. از عقایدش. از روح ناب‌اش.
همین‌طور یحیی سنوار. من عاشق این روح‌ها شده‌ام. یا درست‌ترش
these type of spirits that are full of life!
@pardarca
دلم می‌خواست رُژ انجیری‌رنگم دم دست بود تا رنگ و لعابی به صورتم می‌دادم، اما پیدایش نکردم. هیچ کدام از رژهایم را پیدا نکردم و دست آخر اکتفا کردم به عطری که توی ماشین بود.
حدود پنج سالی می‌شد که جِسی را ندیده بودم. جِسی CEO همان شرکتی بود که پنج سال پیش در آن کار می‌کردم.
من هنوز بی‌تاب قرارهای دو نفره هستم. شاید خیلی طرف مقابل قرار مهم نباشد.
حس و حال خودم را دوست دارم. اینکه چه بپوشم. چه چیزی سفارش بدهم. از چه چیزهایی حرف بزنم.
جِسی تمام ساختمان کاری را نشانم داد. اتاق به اتاق کارمندهای قدیم و جدید.
به قسمت نیروی انسانی هم سری زدیم.
کریستن جایش را به پیتر داده بود. پیتر قبلا کارمند بود و حالا یکی از کارمندهای HR.
به استقبالم آمد و بدون آنکه چشم از چشم‌ام بردارد خیره با لبخند نگاهم کرد. دست به سینه و تکیه داده به دیوار.
من توی نگاهش حس‌های اجباری می‌دیدم و نه اختیاری. حس‌هایی از روی ترحم.
بعد از دور زدن در محل کار، منتهی شدیم به یک کافه فرانسوی.
جِسی میهمانم کرد به چای.
و رسیدیم به صحبت.
به اصل ِ دوست داشتن آدم‌ها.
و رسیدیم به قسمت‌های جذاب.
گفت جنگ اخیر چقدر خانواده‌ات را در ایران تحت تاثیر قرار داده؟
من می‌دانستم جِسی پارتنر ایرانی دارد. و احتمال می‌دادم مثل خیلی از ایرانیان کانادانشین شاید همسو با اعتقاد من نباشد.
گفتم حقیقت‌اش خانواده من با رؤیای جنگیدن با اسرائیل زندگی کرده و می‌کنند.
و گفتم در هر گوشه کنار ایران یک میدان یا خیابان به اسم فلسطین هست.
تلاش می‌کردم جنگ فعلی را به مساله فلسطین گره بزنم اما از یک جایی به بعد از حس دلسوزی جِسی بدم آمد.
واضح‌تر بگم، یادم آمد که چقدر از موضع خاکستری رنگ آدم‌ها بدم می‌آید.
وقتی فقط دلسوزی می‌کنند.
من دلم یک صحبت ناب می‌خواست. بی‌پرده. رُک. بدون رودربایستی.
صحبتی از اعماق عقاید جِسی. نه از روی سطح.
من دلم به شدت برای این مدل قرارها
تنگ شده.
برای ملاقات با عقاید اصلی و پنهانی آدم‌ها.
نه صحبت از آخرین سفر و بهترین غذا و تاپ‌ترین رابطه .
من دلم برای آن روح ناب توی آدم‌ها تنگ شده.
همان که از جنس روح خیلی خاص حسین محمدی باشد.
هم او که پای لانچر بود.
دلم می‌خواهد برایم حرف بزند. از عقایدش. از روح ناب‌اش.
همین‌طور یحیی سنوار. من عاشق این روح‌ها شده‌ام. یا درست‌ترش
these type of spirits that are full of life!
@pardarca
۶۶
پسرم جلوتر از من می‌دود تا زودتر به باغچه کوچک برسیم.
دو خانم محجبه هم از دور پیدایند. یکی‌شان کالسکه‌ای خالی را هُل می‌دهد که کودک ِ درونش مثل کودک من خودش را در متنِ چمن‌ها رها کرده.
نزدیک تر می‌شوم. هر دو خانم جوان‌تر از من به نظر می‌رسند.
سلام علیک می‌کنیم و بهم لبخند می‌زنیم.
یکی‌شان که بانشاط‌تر از دیگری است و کالسکه هم دست اوست می‌پرسد اهل کجایی؟
جواب می‌دهم:
Islamic Republic of Iran!
گل از گل‌اش می‌شکفتد. تمام صورتش را لبخند پُر می‌کند.
می‌گوید ما به شما افتخار می‌کنیم. تنها کشوری که توانست جلوی آمریکا و اسرائیل بایستد شما بودید.
کاش بقیه کشورهای مسلمان هم مثل شما بودند.
You guys are so brave!
شما خیلی شجاع هستید.
توی دلم عروسی می‌شود. تشکر می‌کنم و لبخند می‌زنم. و افتخار می‌کنم به تمامیّت ایرانم! وطنم!
ایران ِ همیشه سربلند!
چقدر دیدم و شنیدم آدم‌هایی که دلشان می‌خواست با تو نسبتی داشتند ایران!
@pardarca
پسرم جلوتر از من می‌دود تا زودتر به باغچه کوچک برسیم.
دو خانم محجبه هم از دور پیدایند. یکی‌شان کالسکه‌ای خالی را هُل می‌دهد که کودک ِ درونش مثل کودک من خودش را در متنِ چمن‌ها رها کرده.
نزدیک تر می‌شوم. هر دو خانم جوان‌تر از من به نظر می‌رسند.
سلام علیک می‌کنیم و بهم لبخند می‌زنیم.
یکی‌شان که بانشاط‌تر از دیگری است و کالسکه هم دست اوست می‌پرسد اهل کجایی؟
جواب می‌دهم:
Islamic Republic of Iran!
گل از گل‌اش می‌شکفتد. تمام صورتش را لبخند پُر می‌کند.
می‌گوید ما به شما افتخار می‌کنیم. تنها کشوری که توانست جلوی آمریکا و اسرائیل بایستد شما بودید.
کاش بقیه کشورهای مسلمان هم مثل شما بودند.
You guys are so brave!
شما خیلی شجاع هستید.
توی دلم عروسی می‌شود. تشکر می‌کنم و لبخند می‌زنم. و افتخار می‌کنم به تمامیّت ایرانم! وطنم!
ایران ِ همیشه سربلند!
چقدر دیدم و شنیدم آدم‌هایی که دلشان می‌خواست با تو نسبتی داشتند ایران!
@pardarca
۶۷
خسته از دوچرخه سواری، کناری نشسته بودم و به آدم‌هایی که در امتداد دیواره‌ی دریا یا همان sea wall در استنلی پارک ونکوور قدم می‌زدند نگاه می‌کردم.
چه لذتی بالاتر از نگاه کردن‌های حلال به خلیفه‌های خدا روی زمین.
و ناگهان این کیف‌آویز توجه‌‌ام را جلب کرد.
No peace on stolen land!
Free Free Palestine!
و چه کسی می‌دانست سال‌ها بعد راز سرزمین‌های دزدیده شده برملا شود. آن هم کجا؟
در یکی از همان سرزمین‌های دزدیده شده.
@pardarca
خسته از دوچرخه سواری، کناری نشسته بودم و به آدم‌هایی که در امتداد دیواره‌ی دریا یا همان sea wall در استنلی پارک ونکوور قدم می‌زدند نگاه می‌کردم.
چه لذتی بالاتر از نگاه کردن‌های حلال به خلیفه‌های خدا روی زمین.
و ناگهان این کیف‌آویز توجه‌‌ام را جلب کرد.
No peace on stolen land!
Free Free Palestine!
و چه کسی می‌دانست سال‌ها بعد راز سرزمین‌های دزدیده شده برملا شود. آن هم کجا؟
در یکی از همان سرزمین‌های دزدیده شده.
@pardarca
۶۸
قرار گذاشته بودیم بچه‌ها را به باغچه کوچک پشت ساختمان ببریم.
زودتر از ما رسیده بود و بساط‌‌اش را زیر یکی از درخت‌های همیشه سبز کانادا پهن کرده بود.
من برایش چای بردم و میوه. کاپشن سیاه‌اش را روی زمین انداخته بود و داخل کاپشن نشسته بود. طوری که آستری توی لباس تماسی با زمین نداشته باشد.
از امروزِ هم سوال پرسیدیم.
شروع کرد از همسرش حرف زدن.
معمولا سمتِ صحبت از کسی نمی‌رفت و بیشتر زمانی که با هم بودیم به صحبت از ایده‌ها می‌گذشت تا افراد. همیشه فکر جدیدی توی سرش داشت. گاهی فکرهای خیلی خیلی انتزاعی مثل ارتباط بین ایمان و اختیار و گاهی ایده‌های عملی‌تر. مثل طراحی یک درس برای دانشگاه.
آن روز چهار زانو روی کاپشن سیاهش و پشت به خوشید نشسته بود. من خوب می‌دانستم چقدر عاشق گرمای خورشید است.
انگار صبح ِ آن روز بحث مختصری با همسرش داشتند. سر اینکه همسرش کارهای ریز و درشت او را در خانه نمی‌دیده و حس کمبود و گناه به او می‌داده.
من می‌دانستم و خوب می‌دیدم که تلاش‌اش را می‌کند. اما خب کسی توی زندگی دیگری نیست. اصلا کسی جای دیگری نیست تا درک مشترکی از وقایع یکسان داشته باشد.
سعی کردم بین اتفاقات ریزی که برایش افتاده بود و کلیت موضوع فاصله بیندازم.
گفتم ببین حتی اگر سر چند موضوع و ارزش کلی اتفاق نظر داشته باشید به احتمال زیاد باقی مشکلات را بشود به نوعی حل یا کوچک کرد.
چند رشته چمن را دور انگشتان لاغر و کوچک‌اش چرخاند و کمی به فکر فرو رفت.
بعدش به یکباره گفت تنها ارزش برای همسرش در زندگی صداقت است. صداقت با خود و با دیگران.
تقریبا برایم غیرممکن بود که با شروع از صداقت بخواهم به کارهای خانه و وظایف مالی برسم.
اما نمی‌خواستم در آن حالت ببینم‌اش.
انرژی خوب‌اش را دوست داشتم. برق توی چشمانِ درشت‌اش را.
یادم آمد صبحی یکی از دوستان مشترک‌مان را همراه همسر و فرزند کوچک‌اش در پارک دیده‌ام.
برایش تعریف کردم.
پرسید مطمئن هستی همسرش هم همراهش بود؟ آن هم صبح ِروز ِکاری؟
انگار که انرژی زیادی درونش فوران کرده باشد یک دفعه از روی زمین کَنده شد و با دست نشیمن‌گاه مانتو طوسی رنگ‌اش را تکاند.
دستی به ابروهای پُرپشت‌اش کشید و موهایش را مرتب کرد.
بلافاصله آب دهانش را قورت داد و گفت اصلا نمی‌توانم مردی مثل شوهر فلانی را تحمل کنم.
پرسیدم چرا؟
گفت من از مردهایی که همیشه وصل به همسرشان هستند خوشم نمی‌آید.
از مردهایی که وصل به زن‌ها هستند و از خودشان زندگی ندارند.
بعدش هم ادامه داد مدل همسر خودم را دوست دارم.
زندگی و دنیای خودش را دارد و هیچ زمان وصل به من نیست! دنیای مستقل از من و زن‌های دیگر دارد.
مرد است!
ته دلم خنده‌ام آمد به تعریف‌ها از همسرش.
خودش هم فهمید و شروع کرد به
خندیدن.
با همان چشمان درشت و ابروهای پُر پشت.
@pardarca
قرار گذاشته بودیم بچه‌ها را به باغچه کوچک پشت ساختمان ببریم.
زودتر از ما رسیده بود و بساط‌‌اش را زیر یکی از درخت‌های همیشه سبز کانادا پهن کرده بود.
من برایش چای بردم و میوه. کاپشن سیاه‌اش را روی زمین انداخته بود و داخل کاپشن نشسته بود. طوری که آستری توی لباس تماسی با زمین نداشته باشد.
از امروزِ هم سوال پرسیدیم.
شروع کرد از همسرش حرف زدن.
معمولا سمتِ صحبت از کسی نمی‌رفت و بیشتر زمانی که با هم بودیم به صحبت از ایده‌ها می‌گذشت تا افراد. همیشه فکر جدیدی توی سرش داشت. گاهی فکرهای خیلی خیلی انتزاعی مثل ارتباط بین ایمان و اختیار و گاهی ایده‌های عملی‌تر. مثل طراحی یک درس برای دانشگاه.
آن روز چهار زانو روی کاپشن سیاهش و پشت به خوشید نشسته بود. من خوب می‌دانستم چقدر عاشق گرمای خورشید است.
انگار صبح ِ آن روز بحث مختصری با همسرش داشتند. سر اینکه همسرش کارهای ریز و درشت او را در خانه نمی‌دیده و حس کمبود و گناه به او می‌داده.
من می‌دانستم و خوب می‌دیدم که تلاش‌اش را می‌کند. اما خب کسی توی زندگی دیگری نیست. اصلا کسی جای دیگری نیست تا درک مشترکی از وقایع یکسان داشته باشد.
سعی کردم بین اتفاقات ریزی که برایش افتاده بود و کلیت موضوع فاصله بیندازم.
گفتم ببین حتی اگر سر چند موضوع و ارزش کلی اتفاق نظر داشته باشید به احتمال زیاد باقی مشکلات را بشود به نوعی حل یا کوچک کرد.
چند رشته چمن را دور انگشتان لاغر و کوچک‌اش چرخاند و کمی به فکر فرو رفت.
بعدش به یکباره گفت تنها ارزش برای همسرش در زندگی صداقت است. صداقت با خود و با دیگران.
تقریبا برایم غیرممکن بود که با شروع از صداقت بخواهم به کارهای خانه و وظایف مالی برسم.
اما نمی‌خواستم در آن حالت ببینم‌اش.
انرژی خوب‌اش را دوست داشتم. برق توی چشمانِ درشت‌اش را.
یادم آمد صبحی یکی از دوستان مشترک‌مان را همراه همسر و فرزند کوچک‌اش در پارک دیده‌ام.
برایش تعریف کردم.
پرسید مطمئن هستی همسرش هم همراهش بود؟ آن هم صبح ِروز ِکاری؟
انگار که انرژی زیادی درونش فوران کرده باشد یک دفعه از روی زمین کَنده شد و با دست نشیمن‌گاه مانتو طوسی رنگ‌اش را تکاند.
دستی به ابروهای پُرپشت‌اش کشید و موهایش را مرتب کرد.
بلافاصله آب دهانش را قورت داد و گفت اصلا نمی‌توانم مردی مثل شوهر فلانی را تحمل کنم.
پرسیدم چرا؟
گفت من از مردهایی که همیشه وصل به همسرشان هستند خوشم نمی‌آید.
از مردهایی که وصل به زن‌ها هستند و از خودشان زندگی ندارند.
بعدش هم ادامه داد مدل همسر خودم را دوست دارم.
زندگی و دنیای خودش را دارد و هیچ زمان وصل به من نیست! دنیای مستقل از من و زن‌های دیگر دارد.
مرد است!
ته دلم خنده‌ام آمد به تعریف‌ها از همسرش.
خودش هم فهمید و شروع کرد به
خندیدن.
با همان چشمان درشت و ابروهای پُر پشت.
@pardarca
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
۷۲
چند روزی مانده بود به ماه رمضان و داشتیم از تایلند به کانادا بر میگشتیم.
و هیچ کس گمان نمی‌کرد چه خواهد شد؟
آن هم صبح روز دهم😢
@pardarca
چند روزی مانده بود به ماه رمضان و داشتیم از تایلند به کانادا بر میگشتیم.
و هیچ کس گمان نمی‌کرد چه خواهد شد؟
آن هم صبح روز دهم😢
@pardarca
😢2
۷۳
لذتی که در نمازخواندن در مکان‌های اتفاقی است در مکان‌های همیشگی نیست.
و مسجدی تمیز و مرتب و کوچک در شرق ونکوور.
در روز مبارکی که رژیم غاصب توسط موشک‌هایی از وطن ِمقدسم مورد عنایت قرار گرفت.
من لذت‌های مادی زیادی را مزه کرده‌‌ام، و با اختلاف هیچ کدام حتی ذره‌ای نزدیک به شیرینی لذت‌های معنوی نبوده‌اند.
@pardarca
لذتی که در نمازخواندن در مکان‌های اتفاقی است در مکان‌های همیشگی نیست.
و مسجدی تمیز و مرتب و کوچک در شرق ونکوور.
در روز مبارکی که رژیم غاصب توسط موشک‌هایی از وطن ِمقدسم مورد عنایت قرار گرفت.
من لذت‌های مادی زیادی را مزه کرده‌‌ام، و با اختلاف هیچ کدام حتی ذره‌ای نزدیک به شیرینی لذت‌های معنوی نبوده‌اند.
@pardarca
❤4
۷۴
من این بی‌راهه‌ی باطل را سال‌ها پیش رفته‌ام.
زمانی که به خیال خودم ضدانقلاب بودن مُد و باکلاس بود با دست خودم، خودم را در چاه ظلمات انداخته بودم.
الان اما مُد و کلاس و پُز در انقلابی بودن است.
چرا؟
چون حق برای تمام مردم دنیا آشکار شده.
تمام باکلاسان دنیا پرچم جمهوری اسلامی ایران را در یک دست و پرچم فلسطین را در دست دیگر گرفته‌اند.
انقلابی‌بودن حالا مُد شده. همه جای دنیا.
وقتی جوانان نجیب غربی حتی، عکس رهبر انقلاب را صفحه گوشی گذاشته‌اند.
@pardarca
من این بی‌راهه‌ی باطل را سال‌ها پیش رفته‌ام.
زمانی که به خیال خودم ضدانقلاب بودن مُد و باکلاس بود با دست خودم، خودم را در چاه ظلمات انداخته بودم.
الان اما مُد و کلاس و پُز در انقلابی بودن است.
چرا؟
چون حق برای تمام مردم دنیا آشکار شده.
تمام باکلاسان دنیا پرچم جمهوری اسلامی ایران را در یک دست و پرچم فلسطین را در دست دیگر گرفته‌اند.
انقلابی‌بودن حالا مُد شده. همه جای دنیا.
وقتی جوانان نجیب غربی حتی، عکس رهبر انقلاب را صفحه گوشی گذاشته‌اند.
@pardarca
❤3