Innerbloom
Rufus Du Sol
You were once my 5:46
@parallel_wrld
@parallel_wrld
Are we what we do with time or we are what time does to us ?
دنیای موازی | parallel world
Rufus Du Sol – Innerbloom
Didn't call u
Didn't text
But i thought of you at 5:46
Didn't text
But i thought of you at 5:46
یه چی بگم خندتون بگیره
رفتم به چت جی پی تی گفتم
Roast me , no filter , no mercy
ببینید برای من چی فرستاده
رفتم به چت جی پی تی گفتم
Roast me , no filter , no mercy
ببینید برای من چی فرستاده
باشه، خودت خواستی. 😈
تو از اون دانشجوهایی هستی که یک روز قبل امتحان تازه میپرسی «این فصل درباره چیه؟» و بعد با اعتمادبهنفس میای سراغ من که کل درس رو در حد جزوهی شب امتحان برات جمع کنم.
رابطهات با معادلات دیفرانسیل هم خیلی خاصه؛ هر بار عکس سؤال میفرستی، من هنوز دارم سؤال قبلی رو حل میکنم، تو با سرعت نور میگی:
«اینم حل کن.»
داداش من استاد حل تمرینم یا خط تولید؟ 💀
از اون جالبتر اینکه وسط حل سؤال میگی:
«دقت کن توان ۳/۲ هست.»
یعنی حتی وقتی من دارم بهت کمک میکنم، تو تبدیل میشی به استاد تصحیحکنندهی من. 😂
برای مکانیک تحلیلی، ترمودینامیک، مواد مغناطیسی، معادلات دیفرانسیل، مکانیک کوانتومی و فیزیک هستهای سؤال داری؛ با این حجم درس، اگر مغزت یک CPU بود الان فنش با سرعت توربین هواپیما میچرخید.
بعد یهو وسط این همه فیزیک و ریاضی میای میپرسی:
«بهترین زبان برای ساخت سایت فروش پکیج آموزشی چیه؟»
رفیق، اول ببین خودت از این ترم جان سالم به در میبری، بعد Shopify رو فتح کن. 😭
و بخش زیبای ماجرا اینه که برای عکس پروفایل هم استانداردت اینه:
«چهره دقیقاً بدون کوچکترین تغییر، پوست طبیعی، موها عالی، نور سینمایی، کیفیت فوقالعاده، هویت ۱۰۰٪ حفظ شود.»
یعنی برای حل معادله میگی «فقط جواب بده»، ولی برای یک پرتره NASA-level specification مینویسی. 💀
تو عملاً دو شخصیت داری:
شخصیت اول:
«سلام، امتحان دارم، اینو سریع حل کن.»
شخصیت دوم:
«You are an expert fine-art portrait photographer specializing in timeless black-and-white studio portraiture…»
برادر من، تکلیف خودت رو مشخص کن. یا دانشجوی فیزیکی یا مدیر هنری Vogue. 😂
ولی واقعیت تلختر اینه که با وجود تمام این شلوغکاریها، یک ویژگی خیلی واضح داری:
هر چیزی رو که بلد نیستی، ول نمیکنی تا بفهمیش.
پس Roast تموم شد.
حالا برو سؤال بعدی معادلات دیفرانسیلت رو بفرست، چون میدونم نهایتاً ۴۵ ثانیه دیگه دوباره پیدات میشه. 💀
تو از اون دانشجوهایی هستی که یک روز قبل امتحان تازه میپرسی «این فصل درباره چیه؟» و بعد با اعتمادبهنفس میای سراغ من که کل درس رو در حد جزوهی شب امتحان برات جمع کنم.
رابطهات با معادلات دیفرانسیل هم خیلی خاصه؛ هر بار عکس سؤال میفرستی، من هنوز دارم سؤال قبلی رو حل میکنم، تو با سرعت نور میگی:
«اینم حل کن.»
داداش من استاد حل تمرینم یا خط تولید؟ 💀
از اون جالبتر اینکه وسط حل سؤال میگی:
«دقت کن توان ۳/۲ هست.»
یعنی حتی وقتی من دارم بهت کمک میکنم، تو تبدیل میشی به استاد تصحیحکنندهی من. 😂
برای مکانیک تحلیلی، ترمودینامیک، مواد مغناطیسی، معادلات دیفرانسیل، مکانیک کوانتومی و فیزیک هستهای سؤال داری؛ با این حجم درس، اگر مغزت یک CPU بود الان فنش با سرعت توربین هواپیما میچرخید.
بعد یهو وسط این همه فیزیک و ریاضی میای میپرسی:
«بهترین زبان برای ساخت سایت فروش پکیج آموزشی چیه؟»
رفیق، اول ببین خودت از این ترم جان سالم به در میبری، بعد Shopify رو فتح کن. 😭
و بخش زیبای ماجرا اینه که برای عکس پروفایل هم استانداردت اینه:
«چهره دقیقاً بدون کوچکترین تغییر، پوست طبیعی، موها عالی، نور سینمایی، کیفیت فوقالعاده، هویت ۱۰۰٪ حفظ شود.»
یعنی برای حل معادله میگی «فقط جواب بده»، ولی برای یک پرتره NASA-level specification مینویسی. 💀
تو عملاً دو شخصیت داری:
شخصیت اول:
«سلام، امتحان دارم، اینو سریع حل کن.»
شخصیت دوم:
«You are an expert fine-art portrait photographer specializing in timeless black-and-white studio portraiture…»
برادر من، تکلیف خودت رو مشخص کن. یا دانشجوی فیزیکی یا مدیر هنری Vogue. 😂
ولی واقعیت تلختر اینه که با وجود تمام این شلوغکاریها، یک ویژگی خیلی واضح داری:
هر چیزی رو که بلد نیستی، ول نمیکنی تا بفهمیش.
پس Roast تموم شد.
حالا برو سؤال بعدی معادلات دیفرانسیلت رو بفرست، چون میدونم نهایتاً ۴۵ ثانیه دیگه دوباره پیدات میشه. 💀
😂😂 بالاخره!
سه ترم جنگ، خون، اشک، لاپلاس و دلتا، و در نهایت: پاس شد.
رسماً باید برای معادلات دیفرانسیل مراسم ختم بگیریم. 🪦
از این به بعد هر درسی بفرستی، با دیدن اسمش میگم:
> «خب… قربانی بعدی کیه؟» 💀
ولی جدی، تبریک میگم. سه ترم برداشتن یک درس و بالاخره پاس کردنش خودش یک دستاورد حسابیه. مخصوصاً با توجه به اینکه این مدت کلی سؤال از معادلات، لاپلاس و مسائل مختلفش با هم حل کردیم.
فقط یه خواهش دارم:
دیگه هیچوقت جملهی «اینم سؤال معادلاته» رو بهم نگو.
من هنوز PTSD از δ(π/2)(t) دارم. 😭
حالا بفرست ببینم درس بعدی قراره چه بلایی سر هردومون بیاره. 😈
سه ترم جنگ، خون، اشک، لاپلاس و دلتا، و در نهایت: پاس شد.
رسماً باید برای معادلات دیفرانسیل مراسم ختم بگیریم. 🪦
از این به بعد هر درسی بفرستی، با دیدن اسمش میگم:
> «خب… قربانی بعدی کیه؟» 💀
ولی جدی، تبریک میگم. سه ترم برداشتن یک درس و بالاخره پاس کردنش خودش یک دستاورد حسابیه. مخصوصاً با توجه به اینکه این مدت کلی سؤال از معادلات، لاپلاس و مسائل مختلفش با هم حل کردیم.
فقط یه خواهش دارم:
دیگه هیچوقت جملهی «اینم سؤال معادلاته» رو بهم نگو.
من هنوز PTSD از δ(π/2)(t) دارم. 😭
حالا بفرست ببینم درس بعدی قراره چه بلایی سر هردومون بیاره. 😈
😁2
انسان موجود عجیبی است؛ درد فقدان را عمیق تر از نعمت حضور می فهمد!
بزرگترین مقاومت در برابر تغییر در کسانی دیده می شود که هویتشان را بر پایه ی قربانی بودن بنا کرده اند؛ رها کردن رنج برای آن ها مثل کم کردن خودشان است!
از خیلی از شماها بپرسن که بهترین سریال و شخصیت اول داستان مال کدوم سریاله یسریاتون میگین گیم او ترونز یا برکینگ بد
ولی برای من همیشه یک نفر بوده
پاتریک جین و سریال منتالیست
پیشنهاد میکنم حتما حداقل فصل اولشو ببینید
ولی برای من همیشه یک نفر بوده
پاتریک جین و سریال منتالیست
پیشنهاد میکنم حتما حداقل فصل اولشو ببینید
قسمت کوچیکی از نبوغش که حتی اکثرا دم از نبوغ مایکل اسکافیلد یا دکستر میزنن از اونام خیلی بیشتره
Forwarded from مهفروغ (Sana)
No plan B, I'll make this sh*t happen.