یون‌شیک:
«من همیشه می‌خواستم آدم تأثیرگذاری باشم. وقتی بچه بودم، برای مدت خیلی طولانی از تیک عصبی رنج می‌بردم و راستش هنوز هم باهاش درگیرم. این مشکلی نیست که بشه کاملاً درمانش کرد، اما خیلی بهتر شده. فکر می‌کنم همیشه دوست داشتم روی آدم‌هایی که درد مشابهی رو تجربه می‌کنن، یا کسانی که کودکی سختی داشتن، یا حتی هر کسی که با نوعی رنج دست‌وپنجه نرم می‌کنه، تأثیر مثبتی بذارم.
من از بچگی خیلی به هنر و ورزش می‌پرداختم و همین‌طور با بازیگری آشنا شدم. بازیگری با خواسته‌ام برای تأثیرگذار بودن خیلی خوب جور درمی‌اومد و خودِ بازیگری هم به من کمک می‌کرد و بهم قدرت می‌داد. برای همین، خیلی طبیعی بود که تصمیم بگیرم بازیگری رو یاد بگیرم.
حدود ۱۸ یا ۱۹ سالگی وارد آکادمی بازیگری شدم و بلافاصله هم در دانشگاه تونگوک پذیرفته شدم.»