اندوه کسی را نکشت
اما ما را از همه‌چیز،
تهی ساخت!

✍🏻محمود درویش

من به تنهایی پناه آوردم از آزارِ خلق

✍🏻 محمدمهدی پناهنده

کَم
مَبین
خود
را
که
از
بسیار
هم
بیشی:)

✍🏻اخوان ثالث

‌
جان را چه خوشی باشد، بی صحبتِ جانانه؟

✍🏻 مولانا

‌
تا‌ کی غم آن خورم که دارم یا نه؟
وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه...؟

✍🏻 خیام

‌فراموش می شوی
گویی که هرگز نبوده ای...

✍🏻 محمود درویش

‌
از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران...

✍🏻 شهریار

کافی‌ست چند قدم
با این آدم‌ها قدم بزنی
تازه می فهمی
این آدم‌ها
فقط از دور،
نزدیکند... !

✍🏻 امیر وجود

‌

میزند بَرﻫﻢ جهاﻥ رﺍ
هر ﮐﻪ ﯾﮏ ﺩﻝ بشکند ...
‌

✍🏻صائب تبریزی

‌
دل ز تن بردی و در جانی هنوز...

✍🏻 امیرخسرو دهلوی

تو همه چیز منی؛
و اگر از این همه چیز، حتی ذره‌ای کم شود؛
من خالی می‌شوم؛
من تهی می‌مانم…

✍🏻 ناظم حکمت

‌
هر که او بیدارتَر، پُر دَردتَر...

✍🏻 مولانا

‌
‌با جلوه‌ی او در چه حساب است وجودم؟
چون صبح دمد، شمع سحرگاه تمام است...

✍🏻حزین لاهیجی

گره‌
گشای
دلِ
تنگِ
ماست
قطره ی
اشک

✍🏻 فیاض لاهیجی

من دهان بستم
تو باقی را بدان....

✍🏻مولانا

‌

تو مرو گر همه رفتند غمی نیست، تو باش...

✍🏻 عماد خراسانی

من به اندازه ی یک ابر دلم می گیرد...

✍🏻سهراب سپهری

‌
هیچ اگر سایه پذیرد منم آن سایه ی هیچ

✍🏻خاقانی

‌
به راه این امید پیچ در پیچ
مرا لطف تو می‌باید، دگر هیچ...

✍🏻وحشی بافقی

تو همه چیز منی؛
و اگر از این همه چیز، حتی ذره‌ای کم شود؛
من خالی می‌شوم؛
من تهی می‌مانم…

✍🏻ناظم حکمت

خداوندا
مرا
آن
دِه
که
آن
بِه...

✍🏻حافظ