- شب بارِ دیگر مهمانِ خیابانِ 748 میشد.
هر شب به همان شکل:
درخششِ چشمگیرِ ماه، نالهء درختِ سروِ کنارِ پنجره، لبریز شدنِ فنجان قهوهء تلخ،صدای برگ زدن ورقه های پوسیدهء کتابِ
“ستارهء شرقی”
نوای باد سردِ شبانگاه ، هارمونیک گوش نواز غرب و همان،عطرِ همیشه دلنشینِ پس از باران.... , `☕️´

- ما از ذهنمون می‌خوایم دست از نگرانی برداره، دست از مشغولیت برداره، دست از دیدن دوباره و دوبارهٔ خواب‌های ترسناکِ همیشگی برداره. اما ذهن ما به‌ندرت درخواستی رو می‌پذیره. ´🔒`

- چرا من باید توضیح بدم وقتی مردم در هر صورت اشتباه برداشت میکنن؟ -

منطقه امن من افکارمه. . .
اگه دوست دارید کاریتون نداشته باشم، منو با منطقه امنم و یک لیوان قهوه تنها بزارید.

زن دکتر درست فکر میکرد، وقتی دنیا بی معنی است، اشک چه معنی ای میتواند داشته باشد؟

“ تنهایی” دوستِ عجیبیه.
یبار که باهاش هم نشین میشی، دیگه نمیتونی ازش جدا شی.

___

«چرا ما از سکوت ناراحت می شویم؟چه چیزی در سر و صدا وجود دارد که به ما راحتی و اسایش می دهد؟»

𝖨 𝗋𝖾𝖺𝗅𝗅𝗒 𝗁𝖺𝗍𝖾 𝖼𝗂𝗀𝖺𝗋𝖾𝗍𝗍𝖾𝗌.