دلم برای ایران
برای خودمون
برای جاوید نام های 18 , 19 دی
بچه های میناب
برای مردمی که توی این سه چهار جنگ اخیر فوت شدن
میسوزه
ما چیزی نمیخواستیم بجز یه زندگی معمولی.
زندگی ای که صبح با شادی بیدار شیم نه برای استرس برای دراوردن دو قرون پول حلال و آوردن نون سر سفره.
زندگی که روز به روز با قطعی برق و آب نگذره .
زندگی که شب صدای موشک ها مانع خوابمون نشه .
زندگی که بشه یک روزش رو بدون گریه و ناراحتی گذروند .
زندگی که خریدن یه ۲۰۷ مشکی یا پرشیای سفید نباشه آرزوی دست نیافتنی بچه های جوونمون .
زندگی که سیر کردن شکم نشه تنها کاری که میشه توی این شرایط انجام داد .
زندگی که وقتی صبح چشمامون رو باز میکنیم دغدغهی فکریمون قیمت قیمت دلار و سقوط دوباره ی ارزش عمری تلاش نباشه.
زندگی که خوزستان و جنوب به جای شرجی بودن هواش و بی ابی ، یاداورنده ی شکوه و خرمی باشه نه نمادی از بی توجهی و محرومیت.
زندگی که دیوار خونه به جای عکس عزیزانی که در جنگ ها و حوادث اخیر از دست رفتن جایگاه عکس دست جمعی شاد خانوادگی باشه.
زندگی که دیدن اسلحه و تسلیحات نظامی یادآور 18 19 دی ماه نباشه.
زندگی که بزرگترین رنج یک مادر انتخاب یک لباس فرم مدرسه ی بچهاش باشه نه نگرانی برای دیر و زود رسیدنش و شاید هرگز نرسیدنش به خونه .
زندگی که در اون ارزش انسان ها با میزان درآمد و مادیاتشون سنجیده نشه و بلکه با میزان امید و شادیشون اندازه گیری بشه .
زندگی که در اون کوچه و خیابون های شهرمون سنگفرش خون جوون های بی گناهمون نشه .
زندگی که شب های آسمون بوم نقاشی ستاره های درخشان باشه نه جولانگاه نور موشک ها و صدای انفجار که باعث لرزش دیوار و پنجره های خونه میشه .
و در آخر
زندگی ای که در آن یاد رفتگان این سال های پر درد با اشک حسرت گره نخورده باشد و بلکه با لبخندی که به پاس داشتن دنیایی آرام تر بر لب داریم ، گرامی داشته شود 🖤
به امید روزای خوب
برای خودمون
برای جاوید نام های 18 , 19 دی
بچه های میناب
برای مردمی که توی این سه چهار جنگ اخیر فوت شدن
میسوزه
ما چیزی نمیخواستیم بجز یه زندگی معمولی.
زندگی ای که صبح با شادی بیدار شیم نه برای استرس برای دراوردن دو قرون پول حلال و آوردن نون سر سفره.
زندگی که روز به روز با قطعی برق و آب نگذره .
زندگی که شب صدای موشک ها مانع خوابمون نشه .
زندگی که بشه یک روزش رو بدون گریه و ناراحتی گذروند .
زندگی که خریدن یه ۲۰۷ مشکی یا پرشیای سفید نباشه آرزوی دست نیافتنی بچه های جوونمون .
زندگی که سیر کردن شکم نشه تنها کاری که میشه توی این شرایط انجام داد .
زندگی که وقتی صبح چشمامون رو باز میکنیم دغدغهی فکریمون قیمت قیمت دلار و سقوط دوباره ی ارزش عمری تلاش نباشه.
زندگی که خوزستان و جنوب به جای شرجی بودن هواش و بی ابی ، یاداورنده ی شکوه و خرمی باشه نه نمادی از بی توجهی و محرومیت.
زندگی که دیوار خونه به جای عکس عزیزانی که در جنگ ها و حوادث اخیر از دست رفتن جایگاه عکس دست جمعی شاد خانوادگی باشه.
زندگی که دیدن اسلحه و تسلیحات نظامی یادآور 18 19 دی ماه نباشه.
زندگی که بزرگترین رنج یک مادر انتخاب یک لباس فرم مدرسه ی بچهاش باشه نه نگرانی برای دیر و زود رسیدنش و شاید هرگز نرسیدنش به خونه .
زندگی که در اون ارزش انسان ها با میزان درآمد و مادیاتشون سنجیده نشه و بلکه با میزان امید و شادیشون اندازه گیری بشه .
زندگی که در اون کوچه و خیابون های شهرمون سنگفرش خون جوون های بی گناهمون نشه .
زندگی که شب های آسمون بوم نقاشی ستاره های درخشان باشه نه جولانگاه نور موشک ها و صدای انفجار که باعث لرزش دیوار و پنجره های خونه میشه .
و در آخر
زندگی ای که در آن یاد رفتگان این سال های پر درد با اشک حسرت گره نخورده باشد و بلکه با لبخندی که به پاس داشتن دنیایی آرام تر بر لب داریم ، گرامی داشته شود 🖤
به امید روزای خوب
Forwarded from 𝖲𝗍ᗩ𝗋 𝗉𝖺𝖢𝗄