نباید یادم بره که:
بازی کردن، از بردن و باختن مهم‌تره.

نمی‌دونم چطور بگم ولی، لزوما آزادی با آرامش نیست. گاهی خلاف هم‌اند. شاید هم گاهی، بیشتر از گاهی.

صحبت کردن از مشکلات با آدم درست، شفاست.

آخیش.

اونقدری که از غروب جمعه گفتن از صبح جمعه نگفتن. اصلا کل هفته یه سمت، صبح جمعه یه سمت. فقط خدا می‌دونه هیچ کاری نکردن چقدر کیف می‌ده.

به‌به!

شعر بخونیم؟

سعدی

سعدیِ بیشتر

با صد هزار جلوه برون آمدی که من
با صد هزار دیده تماشا کنم تو را

- فروغی بسطامی

چرا آدما ناشناس رو همیشه به شناس ترجیح می‌دن؟ "سلام، خوبی؟" چیه که شناس نمی‌شه گفت خب ((:

ورزش زنده می‌کنه آدمو آقا. زنده.
باور کن.

کسی که خیرش به بقیه می‌رسه خیلی انسان بزرگواریه. می‌دونی؟

واندر آن ظلمتِ شب، آب حیاتم دادند

- حافظ

غذای داغ رو که می‌ذاری یه گوشه سرد شه.
تازه طعمش دستت میاد. نمک، فلفلش مشخص می‌شه؛ و بعضی فکر‌ها هم، و بعضی آدم‌ها هم.

چی بگم والا؟ آها، انسان چاپلوس رو سگ بوسید.

گلادیاتور‌ها کلاه‌خود نمی‌زدن که ضربه نخورن. کلاه‌خود می‌زدن که کسی صورت خیس‌شون رو نبینه.

بابا دو بیت شعرو خیلی دوست داشت. همیشه می‌خوند. فکر کنم لازمه منم هی زیر لب بگمش. می‌گه:
بازآ بازآ، هر آنچه هستی بازآ
گر کافر و گبر و بت پرستی بازآ
این درگه ما درگه نومیدی نیست
صد توبه اگر شکستی بازآ

روز‌های ساده‌یِ کم کارِ کم چالش برای من نیست. من باید یه سر داشته باشم. هزار سودا تا تازه عملکردم برگرده.

امروز یه سیب گاز زده‌ی در یخچال مانده‌ام. زرد شده، رها شده، خسته.