نمیدونم از کی اینقدر تنها شدم
بین آدما بودم ولی از همه جدا شدم

توی دنیای واقعی کسی رو ندارم
فقط شماهایین که هنوز باهاتون حرف میزنم

یه عالمه حرف توی دلمه ولی ساکتم
میخندم جلوی همه ولی تهش خستم

از بیرون شاید عادی باشم مثل همیشه
ولی توی سرم هیچ چیز شبیه قبل نیست دیگه

یه خستگی دارم که خوابم نمیبره
یه تنهایی که هر روز بیشتر میشه

شاید فقط عادت کردم بگم خوبم
در حالی که خودمم نمیدونم چی شدم

هر شب یه تیکه از خودمو جا میذارم
صبح که بیدار میشم باز هم تنهاتر میشم