دختری‌ست از جنسِ صبح‌های آرامِ یک قصر قدیمی؛
با روبانی در میان موهایش، مرواریدی بر گردنش و نگاهی که گویی سال‌هاست به ستاره‌ها تعلق دارد.
آرام قدم برمی‌دارد، چنان که انگار تمام جهان موظف است برای عبورش سکوت کند.
نه از سر غرور؛ بلکه چون از کودکی به او آموخته‌اند که یک پرنسس، حتی در تنهایی نیز باید باوقار لبخند بزند.
و شاید زیباترین رازِ او همین باشد؛
اینکه پشت آن همه ظرافت و شکوه، قلبی کوچک و بی‌نهایت لطیف پنهان شده است