دودولو

نه چیز

کاکائو

صبح‌ها که هوا روشن می‌شد، با اندوه آسمان آبی را نگاه می‌کردم که چه‌قدر در چشم من خاکستری می‌نمود. رمق به تن نداشتم. نمی‌توانستم از رختخواب برخیزم. انگار شب تا صبح کوه کنده بودم. غمگین بودم؛ از این‌که باز روزی دیگر آغاز شده و من باید سر از بستر بردارم.

بامدادِخمار

ستاره

pequeño zorro ~

بستنی کیم

کباب تابه‌ای

ma fav friend

فدات

فلاترشای~

دوغ

ماست

قراره انقدر بهش گوش بدم که ازش خسته بشم