نمی‌دونم. شاید چیزی بیشتر از تقدیر آینده‌ی ما رو می‌سازه. چیزی شبیه به اراده..

اطرافیانمو می‌بینم..
همه دارن بیشتر از من تلاش می‌کنن. واقعا بهشون می‌رسم؟

امیدوارم این حجم از امیدی که برای ادامه دادن به خودم می‌دم، بیهوده و واهی نباشه.

Isn't it lovely? All alone
Heart made of glass, my mind of stone
Tear me to pieces, skin to bone.
Hello, well com Home!

You're still looking at your dream.
Reviewing it everyday and saying yourself
It's not over. Until I win!

تلگرام واقعا یک دنیای دیگه‌ست. دنیای دروغ و تظاهر. دنیای فریب.

چنین منظره‌ای مورد علاقمه. اینکه ببینم دارم تلاش می‌کنم. اینکه ببینم زنده به آنم که آرام نگیرم..

چهل روز گذشت. از روزی که هربار با یاد نبودنت اشک ریختم. از روزی که از تو، فقط خاطراتمونو داشتم.
چهل روز گذشت از روزی که به هرچیزی نگاه می‌کنم یاد تو می‌افتم.
روزای امتحان سخت‌ترین روزای زندگیم بودن. وقتی هرروز چشمم دنبالت می‌گشت و پیدات نمی‌کرد. اون روزی که دنبال برگه‌ت می‌گشتن.. دیگه برام مهم نبود که سر امتحانم. مهم نبود مراقب داره خیره خیره نگام می‌کنه. با شنیدن اسمت سرمو تکیه دادم به دستم، گریه کردم.
تو خیابون، وقتی یه چیزی می‌دیدم و گوشیمو از جیبم در میاوردم تا برات تعریف کنم، برای کی تعریف کنم؟ تو دیگه از این قید و بند رها شدی..

من هرگز فراموشت نمی‌کنم. تو تکه‌ای از وجودمو با خودت بردی. بهترین روزای زندگیمو کنار تو بودم. پشت همون میز و صندلی. با هم کلاسو پیچوندیم، با هم آهنگ گوش دادیم، فیلم دیدیم، با هم خندیدیم، با هم گریه کردیم، پس چطور بدون من رفتی؟

تازه فهمیدم چقدر تنها شدم.
وقتی با ذوق رفتم روزمو براش تعریف کنم یهو یادم اومد..

تازه فهمیدم..

چی بگم؟ ما موندیم و حسرت.