🔴 ترجمهٔ کامل متن مقالهٔ «Where will this end» از مجلهٔ The Economist

تاریخ ۲۱ ژوئن ۲۰۲۵ (سه هفته پیش)

در بیست ماه که از کشتار حدود ۱۲۰۰ نفر توسط حماس می‌گذرد، اسرائیل در غزه، لبنان، سوریه و یمن جنگیده است. اما از تاریخ ۱۳ ژوئن، یعنی زمانی که جنگنده‌های اسرائیلی به تهران حمله کردند، مشخص شد که این کارزار نظامی که پیش‌تر علیه نیروهای نیابتی ایران انجام می‌شد، حالا به یک رویارویی مستقیم بین دولت یهود و جمهوری اسلامی تبدیل شده است.

جنگ ایران و اسرائیل خاورمیانه را دگرگون خواهد کرد، درست همان‌طور که جنگ‌های اعراب و اسرائیل بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۳ این منطقه را تغییر داد. همان‌طور که رئیس‌جمهور دونالد ترامپ بمب‌افکن‌های خود را به ایران فرستاده و تهدید به بمباران آن با موشک و جنگنده کرده است، سؤال این است که آیا این جنگ نخستین و آخرین جنگ ایران و اسرائیل خواهد بود؟ آیا این جنگ فضای جدیدی برای یک صلح منطقه‌ای مبتنی بر توسعهٔ اقتصادی ایجاد می‌کند؟ یا اینکه به آغاز مجموعه‌ای از جنگ‌های ایران و اسرائیل تبدیل خواهد شد که برای سال‌ها، یا حتی دهه‌ها، خاورمیانه را درگیر می‌کنند؟

رهبران اسرائیل عمدتاً بر تهدید فوری ایرانِ مسلح به سلاح هسته‌ای متمرکز شده‌اند. ایران ادعا می‌کند که با سلاح هسته‌ای فاصله دارد، اما در مقابل، اطلاعات آمریکا می‌گوید این فاصله کمتر از آن چیزی‌ است که گفته می‌شود. اگر ایران به بمب دست یابد، ممکن است همسایگانش را هم به مسلح شدن وادارد، همان‌گونه که اوکراین در برابر روسیه تلاش کرد. این می‌تواند باعث آغاز رقابت تسلیحاتی در خاورمیانه و فراتر از آن شود.

ایرانِ دارای سلاح هسته‌ای فاجعه‌ای برای اسرائیل خواهد بود؛ و اشتیاق اسرائیل برای توقف آن قابل درک است. نه تنها به‌خاطر احتمال استفاده از این سلاح، بلکه به این دلیل که آن را ابزار قدرتی برای رژیم‌هایی می‌داند که به دنبال توسعهٔ نفوذ یا تسلیحات هستند.

با این حال، بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، با مشکلی اساسی مواجه است. برای از بین بردن این تهدید، یا باید برنامهٔ هسته‌ای ایران را نابود کند یا رژیم ایران را تغییر دهد، چون این رژیم است که مصمم به دستیابی به بمب است. جنگ با ایران احتمالاً به هیچ‌کدام از این اهداف نخواهد رسید. اگر اسرائیل تأسیسات هسته‌ای ایران را هدف بگیرد، فقط تکمیل آن را به تأخیر می‌اندازد؛ نمی‌تواند تخصص فنی، دانش و زیرساخت‌هایی که در طول دهه‌ها شکل گرفته را از بین ببرد. و برای حذف تصمیم رژیم ایران برای دنبال کردن سلاح هسته‌ای، اسرائیلی‌ها باید به دنبال تغییر رژیم باشند.

راه‌حل نتانیاهو این است که ایرانی‌ها را تشویق به قیام و سرنگونی رژیم اسلامی کنند. او برآورد کرده که رژیم جدید کمتر مستبد، کمتر جنگ‌طلب و کمتر مایل به دنبال‌کردن برنامهٔ هسته‌ای خواهد بود. اما اسرائیل فقط می‌تواند امید داشته باشد که چنین تغییری رخ دهد؛ نمی‌تواند آن را تحمیل کند. اسرائیل نمی‌تواند حکومتی را از آسمان تحمیل کند. به‌علاوه، هیچ‌کس نمی‌داند دولت جدیدی که حاضر به صلح با اسرائیل و کنار گذاشتن برنامه هسته‌ای باشد، چگونه به قدرت خواهد رسید – اگر اصلاً برسد.

نتیجه این است که تنها راهی که اسرائیل می‌تواند برنامهٔ ایران را تحت کنترل درآورد، این است که ظرفیت فنی ایران برای رسیدن به بمب را هدف قرار دهد. اما اگر ایران برنامهٔ خود را ظرف چند سال آینده از سر بگیرد، اسرائیل باید بار دیگر وارد عملیات نظامی شود. بنابراین موانع موفقیت بسیار زیاد است.

راه‌حل چیست؟ گروه ۷ خواستار کاهش تنش شده و گزارش‌هایی وجود دارد که ایران مایل به مذاکره است. دیپلماسی، اگر موفق شود، بهترین راه‌حل است. در مقایسه با جنگ، می‌تواند منجر به کنار گذاشتن برنامهٔ سلاح‌های هسته‌ای شود، و از طریق ایجاد اعتماد، انگیزهٔ ایران برای ساخت بمب را کاهش دهد.

تصمیم آقای ترامپ در سال ۲۰۱۸ برای خروج از توافق ناقص هسته‌ای با ایران، یک اشتباه فاحش بود. در عمل، توافق جدیدی که بتوان آن را معتبر دانست، بسیار سخت به‌دست می‌آید: ایران باید کل اورانیوم غنی‌شدهٔ خود را کنار بگذارد، بازرسی‌های سخت‌گیرانه را بپذیرد و ظرفیت غنی‌سازی خود را به حداقل برساند. چه رژیمی در تهران حاضراست چنین تحقیرهایی را بپذیرد؟ فقط اگر بقای خودش را در خطر ببیند.

در حال حاضر، به‌نظر ایران از ترس فروپاشی، تهدیدهای آقای ترامپ را جدی گرفته است و بسیاری از شهروندانش در حال فرار از تهران هستند.

بهترین راه برای فشار به ایران، همان‌طور که کارشناسان می‌گویند، مذاکره است – و جلوگیری از ورود آمریکا به جنگی تمام‌عیار. اگر هدف، بازدارندگی ایران و دفاع از اسرائیل است، دخالت مستقیم آمریکا بی‌ثمر و حتی خطرناک است.آمریکا بمب‌هایی دراختیار داردکه می‌تواند تأسیسات هسته‌ای مستحکمی مثل فردو در ایران را هدف قرار دهد. ادامه

لینک مجله اکونومیست

https://t.me/hrnoption

🔴 ادامه ترجمه از قبل

ایران هم احتمالاً زودتر واکنش نشان می‌دهد، چون می‌داند آمریکا منابع کافی برای ادامهٔ حمله دارد، برخلاف اسرائیل که ذخایرش محدود است.

اما برای آقای ترامپ، ورود به جنگ یک قمار بزرگ خواهد بود. او می‌خواست آمریکا را از جنگ‌های خاورمیانه دور نگه دارد. حتی اگر ایران هنوز به سلاح هسته‌ای نرسیده باشد، ورود آمریکا می‌تواند کل منطقه را به آتش بکشد. ترامپ تمرکز خود را بر حمله مستقیم به اسرائیل گذاشته، اما ممکن است ایران به‌جای آن به پایگاه‌های آمریکایی یا غیرنظامیان حمله کند، یا صادرات نفت را مختل سازد، یا به زیرساخت‌های حیاتی مانند تأسیسات نفتی عربستان، تنگهٔ هرمز یا حتی برج‌ها در دوبی و قطر آسیب بزند، که منجر به فرار کارگران خارجی شود. چیزی که ترامپ نمی‌خواهد.

آیا آمریکا باید وارد جنگ شود؟ شاید حمله به فردو ضروری باشد، اما حتی با نابودی آن، باز هم نمی‌توان اطمینان داشت که برنامهٔ هسته‌ای ایران به‌طور کامل پایان یافته است. ایران ذخایر اورانیوم و تأسیسات مخفی دیگری دارد که آمریکا از آن بی‌اطلاع است. اگر ایران مسلح به بمب هسته‌ای شود، شاید آمریکا مجبور شود وارد جنگی تمام‌عیار در خاورمیانه شود – یا با این واقعیت روبه‌رو شود که ایران اتمی شده است.

پس زود یا دیر، آمریکا باید انتخاب کند: یا روی مقابله با چین و همکاری جهانی برای مهار تسلیحات هسته‌ای تمرکز کند، یا وارد جنگی تازه در خاورمیانه شود، آن هم در حالی که نخست‌وزیر اسرائیل مانعی در مسیر توافق دیپلماتیک است.

نیروهای گریز از مرکز

پس آقای ترامپ در دو راهی قرار دارد: با انجام حملاتی که اسرائیل به‌تنهایی نمی‌توانست انجام دهد، ممکن است آسیب سنگینی به ایران بزند؛ اما با این کار خطر گسترش درگیری هم افزایش می‌یابد. آنچه به‌دست می‌آید، باید با خطر برافروختن یک جنگ منطقه‌ای سنجیده شود.

در شرایطی که وضعیت در حال تغییر است، بهتر است آمریکا همچنان در حال سنجش باقی بماند – اینکه آیا اسرائیل می‌تواند به هدفش برسد، و اینکه آیا رژیم ایران حاضر است عقب‌نشینی کند یا خیر. مداخلهٔ آمریکا ممکن است همان چیزی باشد که موازنه را برهم بزند.

لینک مجله اکونومیست

https://t.me/hrnoption