РОДНАЕ, САМАБЫТНАЕ БЕЛАРУСКАЕ 🔆 🌾 🔆
ПУСТЭ́ЛЬНІК
(назоўнік, м.р.)
⠀
1. Чалавек, які з рэлігійных меркаванняў адмовіўся ад зносін з людзьмі і пасяліўся ў бязлюдным месцы.
2. Пра чалавека, які жыве ў адзіноце, у бязлюдным месцы.
#думаю_па_беларуску
#Мовай_ганаруся
ПУСТЭ́ЛЬНІК
(назоўнік, м.р.)
⠀
1. Чалавек, які з рэлігійных меркаванняў адмовіўся ад зносін з людзьмі і пасяліўся ў бязлюдным месцы.
2. Пра чалавека, які жыве ў адзіноце, у бязлюдным месцы.
#думаю_па_беларуску
#Мовай_ганаруся
Forwarded from Серебрянская базовая школа
ЗАЛАЦIСТЫ ПРАМЕНЬ
Была чорнаю ноч, нiбы сажа,
Ды заззяў залацiсты прамень,
«Добры ранак» – мне сонейка кажа,
Пачынаецца радасны дзень.
Ўсё цяплом жыватворным сагрэта:
Птушак спеў, дзiўны бусла палёт,
Праслаўляюць цудоўнае лета
Плынь ракi, плёскат рыб i чарот.
Вакол доўжыцца радасць бясконца,
Я прамень залацiсты лаўлю,
Нiбы мацi, чароўнае сонца
Дабрынёй шчодра песцiць Зямлю.
#паэтычная_старонка
#добрай_раніцы
Была чорнаю ноч, нiбы сажа,
Ды заззяў залацiсты прамень,
«Добры ранак» – мне сонейка кажа,
Пачынаецца радасны дзень.
Ўсё цяплом жыватворным сагрэта:
Птушак спеў, дзiўны бусла палёт,
Праслаўляюць цудоўнае лета
Плынь ракi, плёскат рыб i чарот.
Вакол доўжыцца радасць бясконца,
Я прамень залацiсты лаўлю,
Нiбы мацi, чароўнае сонца
Дабрынёй шчодра песцiць Зямлю.
#паэтычная_старонка
#добрай_раніцы
Forwarded from Столпнянская средняя школа
Галоўнай кнігай свайго жыцця Уладзімір Сямёнавіч лічыў “Каласы пад сярпом тваім”. Раман быў задуманы раней за ўсе іншыя — у жніўні 1959 года, у Азярышчы над Дняпром, дзе пісьменнік пабачыў старую грушу над кручай. “Пастараўся заплаціць гэтай кнігай доўг Дняпру, людзям 1863 года, Беларусі”, — казаў Караткевіч.
#МаяРадзiмаБеларусь
#МаяРадзiмаБеларусь
Forwarded from Центр краеведения
В Год исторической памяти туристическая группа оздоровительного лагеря Рогачёвского центра технического творчества посетила исторические места города Рогачёва. Школьники ознакомились с открытыми экспозициями музея "Лёс салдата", Курганом Славы, выставкой военной техники, памятником жертв немецкого оккупационного режима.
Forwarded from Детский сад №5 г.Рогачева
Летом в солнечные дни☀️ обязательно одевайте ребёнку головной убор!🧢👒 Без него вашего малыша не поведут на прогулку, т.к. нахождение на улице без головного убора опасно для его здоровья. Это может быть лёгкая панамка или косынка из хлопка, подойдёт и соломенная шляпка. Главное, чтобы кожа головы свободно дышала.
#Сад_5_рогачев
#летний_оздоровительный_период
#Сад_5_рогачев
#летний_оздоровительный_период
Forwarded from Средняя школа №3 г.Рогачева
Неделя только началась, а наши учащиеся с отличным настроением и энтузиазмом приняли участие в "Зелёном марафоне". Отлично поработали и приятно провели время, а соревновательный момент и награда всегда мотивируют на трудовые достижения😉🍬🍭
#ТретьяШколаРогачев
#ТретьяШколаРогачев
Forwarded from Приднепровский детский сад
Как прекрасны все цветы!
А со мной согласен ты?
Вся природа дивным цветом
Расцвела. Спасибо, ЛЕТО!
#приднепровский_сад
А со мной согласен ты?
Вся природа дивным цветом
Расцвела. Спасибо, ЛЕТО!
#приднепровский_сад
Forwarded from Столпнянская средняя школа
18 июля учащиеся школы приняли участие в конкурсе рисунков "Алкоголю скажем НЕТ!" в рамках районной акции ко дню профилактики алкоголизма.
#Столнянская_средняя_школа
#Столнянская_средняя_школа
Forwarded from Приднепровский детский сад
Мікашэвічы - невялікі горад у Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці, вядомы далёка за межамі Беларусі як самы вялікі гранітны кар'ер у Еўропе. Цяжка паверыць, але Мікашэвіцкія кар'еры – адзінае месца ў Беларусі, якое знаходзіцца на два метры ніжэй за ўзровень мора.
#Куточкі_маёй_Радзімы
#приднепровский_сад
#Куточкі_маёй_Радзімы
#приднепровский_сад
Успамін былога вяскоўца
У горадзе жыць – жыць зручна.
Кран павярнуў – і тут жа
вада ў цябе пад рукой.
А помніцца, як ад студні
нёс ты поўныя суды
вады сцюдзёнай, важкой.
Вада калыхалася ў вёдрах,
і ў двух тых люстрах водных
успыхвала святло,
плыло ўсё сяло.
Вёдры калыхаліся…
З другога краю сяла
дзяўчына, з якой кахаліся,
насустрач табе ішла.
Ішла па ваду і пела:
"Ой, сохне рута ў саду,
палью я тую руту,
па ваду пайду.
Палью я руту-мяту,
пайду я па ваду.
А як прыйдзе восень,
замуж я пайду…".
Вёдры калыхаліся.
Мы з дзяўчынай усміхаліся.
Можа, таму, што кахаліся,
а можа быць, таму,
што ўсё так адбывалася,
што вада разлівалася,
што ў вёдрах адбівалася
па сонцу аднаму.
Ты смяяўся: "З поўным..."
Яна чырванела: "З пустым..."
Чамусьці ўсё тое помнім,
не забываем аб тым.
Анатоль Вярцінскі
У горадзе жыць – жыць зручна.
Кран павярнуў – і тут жа
вада ў цябе пад рукой.
А помніцца, як ад студні
нёс ты поўныя суды
вады сцюдзёнай, важкой.
Вада калыхалася ў вёдрах,
і ў двух тых люстрах водных
успыхвала святло,
плыло ўсё сяло.
Вёдры калыхаліся…
З другога краю сяла
дзяўчына, з якой кахаліся,
насустрач табе ішла.
Ішла па ваду і пела:
"Ой, сохне рута ў саду,
палью я тую руту,
па ваду пайду.
Палью я руту-мяту,
пайду я па ваду.
А як прыйдзе восень,
замуж я пайду…".
Вёдры калыхаліся.
Мы з дзяўчынай усміхаліся.
Можа, таму, што кахаліся,
а можа быць, таму,
што ўсё так адбывалася,
што вада разлівалася,
што ў вёдрах адбівалася
па сонцу аднаму.
Ты смяяўся: "З поўным..."
Яна чырванела: "З пустым..."
Чамусьці ўсё тое помнім,
не забываем аб тым.
Анатоль Вярцінскі