«من بهش چای دادم، ازش پذیرایی کردم، بهش گفتم: "خونه من خونه خودته." و بعد ازش خواستم جایی نره؛ "خواهش می‌کنم" رو، هم اول جمله گفتم، هم آخر جمله. همه می.ذارن می‌رن، چون واقعاً اینجا نیستن. رازی هست که هیچ‌کس دیگه‌ای نمی‌فهمه. دنیا می‌گذره و می‌گذره و هیچی جلودارش نیست، فقط دنیای خالی و بعد دریای خالی. تو می‌تونی بادی رو حس کنی که از ازل به طرفت می‌آد، بعد ماه تماشات می‌کنه و دیدنش صدها سال طول می‌کشه.»

سه‌شنبه گذشت

i knew it wouldn't last
i knew it from
the moment
we first talked
yet i still had hope
that maybe just once
something good
could stay

365 Days Without You