آدمکش کور

نامه را آتش می‌زند، دود عطرآگین آن به سمت آسمان می‌رود و این راز خاکستر می‌شود. چشمانِ شبِ او، دود سیاه را در آسمانِ تیره دنبال می‌کند. دودی که سرانجام، به کمرنگ‌ترین حالت خود می‌رسد، به یک ستاره‌ی در حال سقوط از عمق سیاهی آسمان اشاره می‌کند.
ستاره پایین می‌آید. از میان سیاره‌های مُرده می‌گذرد و تاریکی را با نور خود روشن می‌کند. گوله‌ای از آتش؛ شعله کوچکی از شمع. رد باقی مانده‌ای از نور سرخ، که مانند باد در هوا می‌لغزد. ستاره آتش گرفته در جایی دور به زمین می‌خورد و ذهن او به سمت نیلوفر آبی می‌رود. شاید الان ستاره به نیلوفر آبی تبدیل شده باشد! مانند اولین افسانه تولید نیلوفر آبی، که برخورد ستاره سقوط کرده به آب باعث آن شد...
از جوی آب که مقابل پایش، روی زمین خشک جمع شده، آسمان را می‌بیند. ابرهایی که میان ستارگان باقی مانده، در حال حرکت‌اند. با شکل‌های گوناگون خود سفری را طی می‌کنند و تغییر حالت می‌دهند. حامل باران‌اند و جسم سنگین آنها را آسمان خاکستری حمل می‌کند.
کوه‌هایی را می‌بیند که گویی دره‌های آسمان‌اند و باران می‌بارد. قطره‌های باران نرم و زیبا سقوط می‌کنند و با شتاب به سمت نابودی می‌آیند و ردی نمناک از خود به جا می‌گذارند.
برخورد آنها سکون آب را بر هم می‌زند. آسمانِ درونِ آب ‌می‌لرزد و کوه‌ها سقوط می‌کنند. خدایان از بالا نظاره‌گر هرج و مرج هستند. قطره‌های باران خاکستر نامه‌ی سوخته را، که لکه‌هایی روی ابرها ایجاد کرده بود، پاک می‌کنند و او هنوز همانجا ایستاده است.

سه‌شنبه گذشت